Ναι ρε, ΔΡΑΧΜΗ!

του Μάριου Μαρινάκου

Στο δίλημμα “ευρώ ή δραχμή” θα μπορούσα να απαντήσω μονολεκτικά λέγοντας: ΔΡΑΧΜΗ. Βέβαια, αμέσως μετά θα έγραφα σελίδες επί σελίδων για τα πλεονεκτήματα του εθνικού νομίσματος, επικαλούμενος βιβλιογραφία, οικονομικά στοιχεία και παραδείγματα…

Αλλά θα μου επιτρέψετε να θέσω μια σειρά από άλλα ερωτήματα, που θεωρώ ότι αναδεικνύουν το μέγεθος της πολιτικής απάτης που έχει στηθεί πίσω από αυτό το δίλημμα.

Ποιος είπε ότι το ευρώ δημιουργήθηκε για να υπάρχει για πάντα?

Ποιος είπε ότι το ίδιο το ευρώ δεν έχει ημερομηνία λήξης?

Ποιος είπε ότι το εφεύρημα του ευρώ δεν επιτέλεσε ήδη το καθήκον του και είναι η ώρα σιγά-σιγά

να αποσυρθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας?.......................

Ποιος είπε ότι μπήκαμε στο ευρώ για να μείνουμε κιόλας?

Ποιος είπε ότι δεν πέτυχε η είσοδός μας στο ευρώ?

Εξηγούμαι:

1. Το ευρώ από τη φύση του και από τη λειτουργία του είναι ένα χρεωστικό νόμισμα.

Παράγεται σε ειδικό χαρτί και μελάνια της ΕΚΤ, δηλαδή με ελάχιστο κόστος.

Είναι αποσυνδεδεμένο πλήρως από τον λεγόμενο “χρυσό κανόνα” και επομένως, η αξία του είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ λογιστική. Η αξία του νομίσματος δεν αντιστοιχεί σε χρυσό.

Δηλαδή είναι …αέρας. Δεν πρόκειται περί πραγματικής αξίας αλλά περί λογιστικών συμψηφισμών αξιών στις συναλλαγές.

2. Περαιτέρω, το ευρώ είναι νόμισμα που παράγει από την στιγμή της παραγωγής του, χρέος. Πώς γίνεται αυτό; Να η απάντηση:

Το ευρώ “κόβεται” από την ΕΚΤ.

Αλλά η ΕΚΤ (από τις ιδρυτικές συμβάσεις της ΟΝΕ) δεν μπορεί να είναι απευθείας δανειστής κρατών.

Η ΕΚΤ υποχρεούται να δανείζει με το βασικό παρεμβατικό επιτόκιο (αυτή τη στιγμή 0,75%) τις εμπορικές τράπεζες κάθε κράτους.

Στη συνέχεια, οι τράπεζες δανειοδοτούν τα κράτη, είτε με τη σύναψη δανειακών συμβάσεων (οπότε το επιτόκιο δανεισμού κυμαίνεται μεταξύ 3 και 6% και καθορίζεται με διμερείς διαπραγματεύσεις) είτε με την αγορά ομολόγων χρέους (οπότε το επιτόκιο δανεισμού προσδιορίζεται από τις χρηματαγορές κατ΄ αρχή επάνω στο δίπολο “προσφορά-ζήτηση” και ανάλογα με την επικινδυνότητα της τοποθέτησης , αυτά είναι τα διαβόητα spreads).

Άρα, τελικά, ο αέρας που παράγει η ΕΚΤ καταλήγει να αποτελεί προϊόν δανεισμού, ο οποίος επιβαρύνει επιτοκιακά ένα κράτους περί το 4%-5%.

Παράδειγμα: Έστω ότι η ΕΚΤ έκοψε 100€. Αυτά τα δανείζει στην τράπεζα Τ με επιτόκιο 0,75%. Η Τράπεζα Τ τα δανείζει με τη σειρά της στο κράτος Κ με επιτόκιο 5%. Άρα το κράτος, όταν θα έρθει η ώρα της αποπληρωμής, θα πρέπει να αποπληρώσει 105€. Από αυτά τα 105€, τα 4,25 θα τα κρατήσει η τράπεζα Τ, ως απόδοση του επιτοκίου της. Και τα υπόλοιπα 100,75€ θα πρέπει να τα αποδώσει στην ΕΚΤ.

Ας το δούμε με ερωταπαντήσεις για να γίνει σαφές τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω:

Ερώτηση: Άρα, ποιος κερδίζει με τον τρόπο λειτουργίας του ευρώ?

Απάντηση: Οι τράπεζες και η ΕΚΤ.

Ερώτηση: Επομένως, το ευρώ παράγει χρέος?

Απάντηση: Ασφαλώς ναι! Άλλωστε, για να αποδοθεί 5% τόκος σημαίνει ότι απαιτείται ανάπτυξη περίπου 8%-10% στο ΑΕΠ της χώρας, ώστε αφαιρουμένων των λειτουργικών εξόδων, να απομένει κέρδος από την ανάπτυξη της τάξης του 5% που μπορεί να αποπληρώσει τους δανειστές.

Αλλά τέτοιας έντασης αναπτύξεις ΠΟΤΕ δεν παρουσιάστηκαν στα κράτη της ΟΝΕ, από την δημιουργία της μέχρι και σήμερα.

Ερώτηση: Επομένως, το ευρώ, δεν ευνοεί κράτη αλλά τράπεζες;

Απάντηση: Όχι, λάθος! Το ευρώ στην λειτουργία του ως δανειακό προϊόν, ευνοεί τις Τράπεζες. Αλλά ως μέσο συναλλαγών ευνοεί την παραγωγική υπερδύναμη της ΟΝΕ, την Γερμανία. Η Γερμανία με τον ισχυρό εξαγωγικό προσανατολισμό της, συγκεντρώνει τεράστια ποσά από τις εξαγωγές, τα οποία οι χώρες με ισχνή παραγωγική δομή αναγκάζονται να καταβάλλουν για να αποκτούν αυτά που χρειάζονται. Από την άλλη πλευρά, οι χώρες που δεν έχουν ισχυρή παραγωγική δομή παρουσιάζουν εμπορικά ελλείμματα, τα οποία προσπαθούν να τα καλύψουν από την παροχή υπηρεσιών (πχ από τον τουρισμό ) και από τον δανεισμό. Επομένως, η Γερμανία κεφαλαιοποιεί το κέρδος που παράγει το ευρώ, πουλώντας τα προϊόντα της, ενώ εμείς χρεωνόμαστε προκειμένου να τα αγοράσουμε, καθώς το έλλειμμα του εμπορικού μας ισοζυγίου δεν μας επιτρέπει την δημιουργία αποθεματικών κεφαλαίου από τον τομέα της παροχής υπηρεσιών.

Ερώτηση: Αυτό όμως είναι φαύλος κύκλος. Όποιος χρεώνεται διαρκώς κάποτε θα καταρρεύσει. Επομένως, το ευρώ, δημιουργώντας συνεχώς χρέη προς όφελος των ισχυρών, είναι τελικά ένα εργαλείο εκπόρθησης κρατών;

Απάντηση: Ασφαλώς. Το ευρώ φτιάχτηκε με τέτοιο τρόπο και λειτουργεί με τέτοιο τρόπο που δεν είναι μόνο οικονομικό μέγεθος. Είναι και πολιτικό όπλο. Δημιουργώντας χρέη, επιβάλλει πολιτικές. Και εν τέλει, αναγκάζει σε απώλεια εκφάνσεων της εθνικής κυριαρχίας των κρατών, προκειμένου για την εξυπηρέτηση των χρεών. Επομένως, όταν το ευρώ θα έχει επιτελέσει τη λειτουργία του, δεν θα υπάρχει και λόγος ύπαρξής του.

Ερώτηση: Άρα η ίδια η Γερμανία μπορεί αν φύγει πρώτη από το ευρώ;

Απάντηση: Ήδη στη Γερμανία η σχετική κουβέντα έχει ξεκινήσει και μάλιστα, ακούγεται πολύ το moto “εμείς ότι είχαμε να κερδίσουμε από την κρίση το κερδίσαμε, τώρα μπορούμε να αποχωρήσουμε από το ευρώ”.

Ερώτηση: Άρα εμείς γιατί κοπτόμεθα για το ευρώ τόσο πολύ;

Απάντηση: 1. Γιατί οι πολιτικοί μας έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό και σε ενδεχόμενο επανόδου σε εθνικό νόμισμα και με την εφαρμογή αυστηρής νομισματικής πολιτικής, δεν θα μπορέσουν ΠΟΤΕ να επαναπατρίσουν αυτά τα κεφάλαια, και 2. Γιατί είμαστε τα ιδανικά θύματα και ψώνια, ευρωλιγούρηδες και ξενομανείς, κομπεξικοί και φραγκογλύφτες…

Σχετικό είναι και το θέμα μιας πρότασης που υποβάλλουμε αρκετοί (μεταξύ αυτών κι εγώ ήδη με την σημείωσή μου αυτή) σχετικά με την δυνατότητα ή ίσως και την αναγκαιότητα έκδοσης χρυσής δραχμής, τουλάχιστον για τις εξωτερικές μας συναλλαγές, ως κράτος.

Το ζήτημα της χρυσής δραχμής και του χρυσού κανόνα είναι περίπου ίδια αλλά και πολύ διαφορετικά.

Ειδικότερα: Ένα νόμισμα που κυκλοφορεί ως αξία αντιστοιχούσα σε χρυσό, σημαίνει ότι, αν το πας στην τράπεζα της Ελλάδας και ζητήσεις την αξία του νομίσματος σε πραγματικό χρυσό, τότε θα πάρεις τον αντίστοιχο χρυσό.

Επομένως, θα πρέπει το ύψος των κυκλοφορούντων νομισμάτων, το σύνολο του χρήματος που κυκλοφορεί σε μια χώρα, να αντιστοιχεί σε αποθεματικά χρυσού. Αυτό είναι ο λεγόμενος “χρυσός κανόνας”.

Πχ αν το ευρώ ήταν νόμισμα σε αξία χρυσού, τότε εσύ θα μπορούσες να μεταβείς στην τράπεζα της Ελλάδας με ένα χαρτονόμισμα των 100€ και να ζητήσεις να λάβεις την αντίστοιχη ποσότητα χρυσού.

Περίπου όμοια είναι η λειτουργία του χρυσού νομίσματος αλλά είναι επίσης και εντελώς διαφορετική ταυτόχρονα. Ο λόγος είναι απλός:

Το χρυσό νόμισμα δεν αποτελεί νόμισμα σε αντικατάσταση αξίας, αλλά αποτελεί το ίδιο το νόμισμα αξία καθ’ εαυτή, αφού είναι χρυσό.

Επομένως, η συναλλακτική συμπεριφορά στις 2 περιπτώσεις είναι εντελώς διαφορετική. Στην πρώτη περίπτωση (του χρυσού κανόνα) συναλλάσσεσαι συμπράττοντας σε ΥΠΟΣΧΕΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΠΡΑΞΙΑ, εκτιμώντας ότι η λογιστική αξία του νομίσματος αντιστοιχεί σε αποθεματικό χρυσού. Στην δεύτερη περίπτωση, όμως συναλλάσσεσαι με ΕΚΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΠΡΑΞΙΑ, αφού στην πραγματικότητα συναλλάσσεσαι με χρυσό. Δηλαδή στην πρώτη περίπτωση μετατρέπεις την λογιστική αξία σε χρυσό, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, μετατρέπεις το χρυσό σε λογιστική αξία.

Έτσι, η πρότασή μου για κυκλοφορία εθνικού χρυσού νομίσματος λαμβάνει υπόψη της μια άκρως αντίθετη παράμετρο σε σχέση με την έκδοση λογιστικής δραχμής.

Η έκδοση λογιστικής δραχμής (που δεν θα αντιστοιχεί σε αποθέματα χρυσού) σημαίνει ότι θα πρέπει να επιβληθούν αυστηροί νομισματικοί κανόνες για την εισροή και εκκροή συναλλάγματος καθώς επίσης και να διασφαλιστεί ότι το νέο νόμισμα δεν θα γίνει αντικείμενο συναλλαγών στις χρηματαγορές, ώστε να μην δεχτεί πιέσεις και αναγκαστεί σε υποτίμηση.

Αλλά η έκδοση χρυσής δραχμής απαιτεί το νόμισμα να γίνει αντικείμενο συναλλαγών στις χρηματαγορές, ώστε λόγω ακριβώς της ενσωματωμένης αξίας του πολύτιμου μετάλλου από το οποίο έχει δημιουργηθεί και λόγω της τεράστιας ζήτησης σε χρυσό, να δεχτεί υπερτιμητικές πιέσεις και τελικά να ανατιμηθεί!

Έτσι η χρυσή δραχμή, αν ξεκινήσει στην ισοτιμία 1 χρυσή δραχμή =1200 ευρώ, τότε με την είσοδο του νομίσματος στις χρηματαγορές, το νόμισμα αυτό, λόγω ζήτησης θα αποκτήσει αυτόματα προστιθέμενη αξία λόγω ζήτησης που τουλάχιστον θα διπλασιάσει την αξία του μέσα σε λίγες ώρες!

Για να το καταστήσω πρακτικό το ζήτημα, ώστε να γίνει αντιληπτό:

Η Ελλάδα εκτιμάται ότι έχει διαθέσιμα κοιτάσματα χρυσού, ύψους περίπου 28 δις ευρώ. Εάν αυτό τον χρυσό τον μετατρέψουμε σε χρυσό νόμισμα, τότε μέσα σε λίγες ώρες και με την τεράστια υπερτιμητική πίεση που θα ασκηθεί στο νόμισμα (λόγω ζήτησης) η Ελλάδα θα μπορεί να διπλασιάσει ή ακόμα και να τριπλασιάσει την λογιστική αξία του νομίσματος και επομένως να κεφαλαιοποιήσει κέρδος, το οποίο θα προέρχεται ουσιαστικά από την εμπορία χρυσού.

Ωστόσο, αυτό το κέρδος είναι διπλό για τον επίσης απλό λόγο: Στις χρηματαγορές δεν θα ρίξουμε ΟΛΟ το ποσό των χρυσών δραχμών, γιατί αυτό αφενός θα δημιουργούσε πληθωριστικές τάσεις στο νόμισμα και αφετέρου λόγω υπερπροσφοράς δεν θα αποκτούσε την αναμενόμενη προστιθέμενη αξία.

Ρίχνοντας στις αγορές ένα ποσό ικανό να κάνει τους πάντες να ελπίζουν ότι “θα αγοράσουν χρυσό” αλλά ταυτόχρονα πολύ μικρό σε σχέση με το υπόλοιπο του αποθεματικού μας, τότε… θα είχαμε διπλασιάσει ή και τριπλασιάσει την αξία του χρυσού που θα είχαμε στα χέρια μας! Δηλαδή θα είχαμε διπλασιάσει ή και τριπλασιάσει την οικονομική ισχύ της χώρας, χωρίς ποτέ να μεταβιβάσουμε τον χρυσό της!

Πάντως, το σημαντικό ΔΕΝ είναι το πώς θα διαχειριστούμε εμείς μια εθνική, λαϊκή δραχμή αλλά το πώς διαχειρίζονται κάποιοι το ευρώ. Εχθές δεν πρόλαβα να σας γράψω ότι ίσως το ευρώ να είναι ένα -από τη φύση του- θνησιγενές νόμισμα, από το οποίο πρώτη η Γερμανία θα θελήσει να αποχωρήσει για να κεφαλαιοποιήσει τα οφέλη της.

Και σήμερα έσκασε η είδηση, που μπορείτε να δείτε εδώ

http://www.xrimanews.gr/oikonomia/33497-mhpws-h-germania-na-epestrefe-sto-marko

Οπότε τώρα, έχετε ακόμα περισσότερες ενδείξεις για το ποια θα πρέπει να είναι η επιλογή μας στο δίλημμα “ευρώ ή δραχμή” και πόσο άσχημο παιχνίδι παίζεται στην πλάτη του λαού, από λαμόγια, δημοκόπους (όχι δεν έκανα λάθος, δημοκόπους ήθελα να γράψω)  και ύαινες που τόσα χρόνια ζουν και δρουν παρασιτικά επάνω στο σώμα αυτής εδώ της χώρας και τώρα κόπτονται να μας πείσουν να μείνουμε στο ευρώ…

Πηγή: ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ- Ε.ΠΑ.Μ

Περί διαπλοκής και διαπλεκομένων...

Του Δημήτρη Καζάκη

Μια πρόσφατη διεθνής έρευνα για την δωροδοκία κυβερνήσεων και κυβερνητικών αξιωματούχων, επιβεβαίωσε την ευρύτατα κοινή πεποίθηση: Το «λάδωμα» αποτελεί μια εξαιρετικά διαδεδομένη πρακτική διαπλοκή ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους και κυβερνητικούς αξιωματούχους σ’ ολόκληρο τον κόσμο, προς αμοιβαίο όφελος. Το ενδιαφέρον μ’ αυτή την έρευνα, είναι ότι τα στοιχεία έχουν συλλεχθεί από έρευνα της γνωστής αμερικανικής εταιρείας Gallup, ανάμεσα σε κορυφαία στελέχη πολυεθνικών εταιρειών κι άλλων κρατικών και μη οργανισμών, που ρωτήθηκαν εμπιστευτικά για το πόσο αναγκαία είναι η «μίζα» σε κυβερνητικούς αξιωματούχους για την παροχή «διευκολύνσεων». Είναι τυχαίο που την εποχή της «ελευθερίας των αγορών» η διαπλοκή και η διαφθορά έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις;

   

Κινδυνεύει το πολιτικό μας σύστημα απ’ την διαπλοκή, φωνάζουν εδώ και χρόνια τα κόμματα εξουσίας μαζί με τα παπαγαλάκια τους δείχνοντας το ένα το άλλο ως υποχείριο των «διαπλεκομένων». Εκστρατείες εξαγγέλλονται, καταγγελίες εκστομίζονται, δριμύτατα κατηγορώ εκφωνούνται, σαν ένα κακόγουστο αστυνομικό σήριαλ που τα ‘χει όλα, καταχθόνιες δυνάμεις, σκοτεινό παρασκήνιο, πολλαπλούς υπόπτους, επίδοξους εισαγγελείς και δικαστές, κι ότι άλλο ποθεί το φιλοθεάμον κοινό.

Παρόλα αυτά το σενάριο δεν πείθει. Κι αυτό γιατί το πολιτικό μας σύστημα βασίζεται, συντηρείται κι αναπαράγεται απ’ την «διαπλοκή», ήδη απ’ την εποχή που αυτό πρωτο-δημιουργήθηκε. Μόνο που αυτή η «διαπλοκή» δεν περιοριζόταν ποτέ σε κάποιους μεγαλο-εργολάβους του δημοσίου, αλλά αφορούσε την σύμφυση της κυρίαρχης πολιτικής με τα πιο ισχυρά οικονομικά συμφέροντα της εποχής, εντός κι εκτός Ελλάδας. Οι εκάστοτε πρωταγωνιστές άλλαζαν μόνο. Δεν υπάρχει ούτε ένα «εθνικό ιδεώδες» των κυβερνητών αυτού του τόπου απ’ την εποχή της δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους, που να μην εκπορευόταν απ’ τα οικονομικά συμφέροντα και τις τρέχουσες επιδιώξεις της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας κάθε εποχής. Κι όποτε αυτή η σύμφυση πολιτικής και οικονομικής εξουσίας απειλήθηκε απ’ τους υπεξούσιους αυτού του τόπου, τότε η χώρα γνώρισε λαμπρές περιόδους ανοικτής τρομοκρατίας, πολιτικής βαρβαρότητας και μοναρχοφασιστικής καταπίεσης.

Η σύμφυση αυτή ποτέ δεν υπήρξε αρμονική και ήπια, καθότι η κάθε πλευρά, αλλά και οι διαφορετικές ομάδες κάθε πλευράς διεκδικούσαν «μεγαλύτερο μερίδιο» στην πίτα, αλλά και καλύτερο «πλασάρισμα» στις εκάστοτε εξορμήσεις του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Οι μεν πολιτικοί του δικομματισμού αγωνίζονται για το μονοπώλιο επίδρασης και χειραγώγησης των μαζών – που τους αμφισβητούν έμπρακτα τα ιδιωτικά μονοπώλια ενημέρωσης – ενώ οι διάφορες μερίδες της οικονομικής ολιγαρχίας έχουν επιδοθεί σ’ έναν ανελέητο αγώνα δρόμου για τις πιο επικερδείς συμπράξεις και συμμαχίες με τα κυρίαρχα διεθνή μονοπωλιακά κυκλώματα, ώστε ν’ διεκδικήσουν καλύτερο μερίδιο απ’ την λεηλασία της χώρας, της ευρύτερης περιοχής κι όχι μόνο. Περί μονοπωλιακού ελέγχου της πολιτικής και της οικονομίας ο καυγάς κι όχι απλά για κάποιους σκοτεινούς εργολάβους που μολύνουν τα αγνά κι άδολα ΜΜΕ ώστε να πάρουν κρατικές προμήθειες.

  

Οι ιστορικές ρίζες της πολιτικής διαφθοράς

Η εξαγορά κρατικής εύνοιας αποτελεί έναν απ’ τους πιο παραδοσιακούς τρόπους «σύμφυσης» των οικονομικά ισχυρών με το κράτος. Το άθλημα της «μίζας» ασκείται ουσιαστικά απ’ την εποχή που το κράτος έκανε την ιστορική του εμφάνιση σαν οργανωμένη βία πάνω στην κοινωνία. Η εξαγορά προνομίων υπό κρατική προστασία ήταν ανέκαθεν ένας απ’ τους βασικούς τρόπους, που το κράτος εκδήλωνε τη φυσική του κλίση να ταυτίζεται πάντα όχι με τα «συλλογικά συμφέροντα» της κοινωνίας, αλλά  με τα ιδιωτικά συμφέροντα των εκάστοτε οικονομικά ισχυρών.

Όσο οι εύπορες τάξεις χρειάζονταν το κρατικό χρυσόβουλο για να τους εγγυάται τα φεουδαρχικά ή εμπορικά τους προνόμια, το «λάδωμα», η «μίζα», η εξαγορά αξιωματούχων κι αξιωμάτων ήταν μια απολύτως λογική και κοινώς αποδεκτή πρακτική. Στην εποχή των ισχυρών μοναρχιών η χρηματική εξαγορά κρατικών οφίτσιων, εμπορικών μονοπωλίων και δικαιωμάτων είσπραξης κρατικών εσόδων, όπως φόρων και τελωνειακών δασμών, ήταν μια νομότυπη και εξαιρετικά διαδεδομένη πρακτική ανάμεσα στους οικονομικά ισχυρούς της εποχής.

Όταν, όμως, οι δυνάμεις της αγοράς επικράτησαν, ήταν ο «φυσικός νόμος του ανταγωνισμού» κι όχι η κρατική εύνοια, που ανέλαβε να διασφαλίσει τη συνεχή αύξηση των μεγάλων περιουσιών. Η συσσώρευση πλούτου σε λίγους δεν εξαρτιόταν πλέον απ’ την εξαγορά τίτλων ευγενείας και προνομίων, αλλά απ’ το «αόρατο χέρι» της ίδιας της αγοράς. Όσο περισσότερο η νέα αριστοκρατία του χρήματος, του εμπορίου και της βιομηχανίας, συνειδητοποιούσε αυτό το απλό γεγονός, τόσο περισσότερο διαδήλωνε τον «αντικρατισμό» της και την πίστη της στον «ελεύθερο ανταγωνισμό». Οι κληρονόμοι των τεράστιων περιουσιών, που δημιουργήθηκαν αρχικά από την κρατικά καθαγιασμένη πειρατεία, τα κέρδη απ’ τα κρατικά μονοπώλια, την κρατικά προστατευόμενη τοκογλυφία, καθώς και την εξουθενωτική εκμετάλλευση των απόκληρων της υπαίθρου – πάντα υπό το αυστηρό βλέμμα και την σιδερένια πυγμή του κράτους-νυχτοφύλακα – εμφανίστηκαν κατόπιν ως υπέρμαχοι του «ελεύθερου εμπορίου» και της κατάργησης όλων των κρατικών προνομίων και μονοπωλίων.

Το κράτος τώρα πιά έπρεπε να τροποποιήσει τον ιστορικό του ρόλο. Δεν μπορούσε πιά να παραμένει έρμαιο ιδιωτικών συμφερόντων στην προσπάθειά τους να αντλήσουν εύνοια και προνόμια.. Έπρεπε πλέον να παίξει το ρόλο του «αδέκαστου κριτή», πάνω απ’ τους ανελέητους ανταγωνισμούς των μεγιστάνων της αγοράς, μόνο και μόνο για να περιφρουρήσει καλύτερα τη «χήνα με τα χρυσά αυγά», δηλαδή την ίδια την αγορά. Να την περιφρουρήσει και να την διαφυλάξει, όσο αυτό είναι δυνατό, απ’ τις αναγκαίες συνέπειες του ίδιου του «ελεύθερου ανταγωνισμού». Γι’ αυτό άλλωστε σ’ ολόκληρη την ιστορία της κεφαλαιοκρατίας, παρατηρούμε πάντα τις δυνάμεις του κεφαλαίου να γκρινιάζουν απειλητικά ενάντια στο κράτος, όποτε αυτό περιορίζει την ελευθερία τους στην αγορά, την ίδια ώρα που απαιτούν απ’ το κράτος ν’ αποτρέψει τα αναπόφευκτα αποτελέσματα αυτής της ελευθερίας.

Το κράτος δεν χρειαζόταν πλέον να ‘ναι ο επί πληρωμή προστάτης και χορηγός των μεγάλων περιουσιών, αλλά ο διαχειριστής των συλλογικών υποθέσεων κι αναγκών των κυρίαρχων δυνάμεων της αγοράς. Κι όπως όλοι οι καλοί διαχειριστές, έπρεπε κι αυτό να έχει την «έξωθεν καλή μαρτυρία» του αδέκαστου και του υπεράνω όλων. Στη θέση, λοιπόν, της μεροληπτικής απόλυτης μοναρχίας, που ζούσε απ’ την εκποίηση οφίτσιων και κρατικών δικαιωμάτων, μπήκε η υποτίθεται αμερόληπτη αντιπροσωπευτική κυβέρνηση, επικεφαλής ενός τυπικά αυτοτελούς διοικητικού μηχανισμού, ως εγγυητής της τυπικής ισονομίας και ισοπολιτείας όλων. Κι έτσι η «μίζα» τέθηκε εκτός νόμου, η εξαγορά κρατικής εύνοιας καταγγέλθηκε και το «λάδωμα» κρατικών λειτουργών θεωρήθηκε ως ανοσιούργημα.    

Βέβαια, παρόλα αυτά, ποτέ δεν έλειψε η επιδίωξη των ισχυρών της αγοράς ν’ αποκτήσουν «συγκριτικά πλεονεκτήματα» έναντι των ανταγωνιστών τους, μέσα από την υπόγεια εξαγορά κρατικής «εύνοιας» ή προνομιακής μεταχείρισης σε δημόσια έργα και προμήθειες. Οπως δεν έλειψε ποτέ και η προσπάθεια των εκάστοτε κυβερνητικών κομμάτων να εξαργυρώσουν την πολιτική τους εμβέλεια και τις προσβάσεις τους στο κράτος. Τα σκάνδαλα «δωροληψίας» δεν έλειψαν ποτέ από την πολιτική ζωή των «πολιτισμένων χωρών», μιας και πάντα συνηγορούσε σ’ αυτές τις πρακτικές η φυσική ταύτιση του κράτους με τα συμφέροντα των ισχυρών. Μόνο που για πολλά χρόνια η φενάκη της ισοπολιτείας και ισονομίας ήταν αρκετή για να εμφανίζονται όλα αυτά ως «προϊόντα κακόβουλης πρακτικής» ή ως «μεμονωμένα περιστατικά».   

Σήμερα, όμως, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, η εκρηκτική άνοδος του «ελεύθερου ανταγωνισμού», δεν είναι αποτέλεσμα της υποχώρησης των κρατικών μονοπωλίων, αλλά της ανόδου των ιδιωτικών μονοπωλίων ως καθοριστικής δύναμης στην παγκόσμια αγορά. Η παγκόσμια κλίμακα συσσώρευσης κι ο μονοπωλιακός ρόλος των πολυεθνικών εταιρειών, μετατρέπει τον ξέφρενο ανταγωνισμό σε αληθινή «καταστροφική καταιγίδα» – όπως συνηθίζει να λέει κι ο μεγαλοχρηματιστής Τζώρτζ Σόρος – που σαρώνει εθνικές οικονομίες, αγορές και διεθνείς ρυθμίσεις. Σ’ αυτές τις συνθήκες, το κράτος έχει όλο και λιγότερες δυνατότητες ελέγχου και ρύθμισης των συνεπειών, αλλά κι αντιμετώπισης ακόμη και των πιο ακραίων εκδηλώσεων του «ελεύθερου ανταγωνισμού».

Τα σύγχρονα κράτη καλούνται πλέον, όχι να ρυθμίζουν την αγορά για ν’ αναχαιτίσουν τις πιο ακραίες συνέπειες του ανταγωνισμού, αλλά να διατηρούν «διαθέσιμες» κι άμεσα «προσβάσιμες» όλες τις αγορές στην διακριτική ευχέρεια ενός πολυεθνικού κεφαλαίου που βρίσκεται σε συνεχή εγρήγορση. Έτσι, ακόμη και για τα πιο ισχυρά κράτη γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κρατούν τη πρέπουσα απόσταση, την τυπική αμεροληψία και το αδέκαστο που αρμόζει στο ρόλο τους ως διαχειριστές των «συλλογικών υποθέσεων» των βαρόνων της αγοράς. Αντίθετα, μετατρέπονται και τα ίδια σε έρμαια, σ’ αντικείμενα κι απ’ τα προνομιακά πεδία ανελέητου ανταγωνισμού των επιχειρηματικών γιγάντων της παγκόσμιας αγοράς.

Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία παρατηρείται σήμερα μια τέτοια έξαρση κρατικής διαφθοράς σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια τέτοια έξαρση άμεσης διαπλοκής κράτους και οικονομικής αριστοκρατίας, που δημοσιογραφικά αποδίδεται ως «διαπλεκόμενα συμφέροντα». Η σημερινή έκρηξη κρατικής διαφθοράς δεν έχει σαν αφετηρία της την έκταση ή το μέγεθος του κράτους, αλλά την έκταση και το μέγεθος των κυρίαρχων δυνάμεων της αγοράς, με την μορφή του μονοπωλιακού πολυεθνικού κεφαλαίου.

Σήμερα, μόνο τα ετήσια ρευστά διαθέσιμα των τριών ισχυρότερων αυτοκινητο-βιομηχανιών αντιστοιχούν σχεδόν με το διπλάσιο του ΑΕΠ της Ελλάδας. Η πρόσφατη συγχώνευση της Time Warner με την AOL για τον έλεγχο του internet, δημιούργησε μια επιχείρηση με οικονομική επιφάνεια όσο το 60% του ΑΕΠ της Ισπανίας. Οι 25 πολυεθνικές αμερικάνικης καταγωγής με την μεγαλύτερη κεφαλαιοποίηση το 1999, αντιστοιχούν στο 40% του ΑΕΠ των ΗΠΑ. Στις 100 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη, οι 51 είναι επιχειρήσεις και 49 είναι κράτη, όταν πριν δυό δεκαετίες μόλις 20 ήταν επιχειρήσεις. Οι 100 μεγαλύτερες πολυεθνικές διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία άνω των 4,2 τρισ. δολ., όσο το συνολικό ΑΕΠ των 140 λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών του πλανήτη.

Απ’ την εποχή της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών, έχει να γνωρίσει ο κόσμος τέτοια μεγέθη εταιρειών. Μόνο που η Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών ήταν δημιούργημα του μοναρχικού κράτους της Μεγ. Βρετανίας και την διατηρούσε με τα εμπορικά προνόμια του στέμματος. Ενώ αντίθετα σήμερα τα πολυεθνικά μεγαθήρια είναι γέννημα-θρέμμα της αγοράς και του «ελεύθερου ανταγωνισμού». Το κράτος όλο και περισσότερο δεν είναι παρά ένα ακόμη «αξεσουάρ» της επιχειρηματικής στρατηγικής των πολυεθνικών μονοπωλίων. 

Έκρηξη διαφθοράς και διαπλοκής

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που τα απανωτά σκάνδαλα διαφθοράς πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων αποτελούν σήμερα δεν είναι πλέον «προνόμιο» των εξαρτημένων χωρών, αλλά επίσης ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ενδημικά φαινόμενα της πολιτικής ζωής των «πολιτισμένων χωρών» της Δύσης. Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της Ελλάδας δεν είναι το μόνο που ξέρει να εκτρέφει φαινόμενα «διαπλοκής». Μάλιστα η πιο πρόσφατη περίπτωση του κ. Κόλ, όπου οι «αποκαλύψεις χρηματισμού» απ’ την πολυεθνική ELF και πολεμικές βιομηχανίες, συνοδεύτηκαν κι από μια εξαιρετικά βολική «αυτοκτονία» του ταμεία των Χριστιανοδημοκρατών, αφήνει μια έντονη αίσθηση αναβίωσης της ίδιας της μαφίας και των πρακτικών της στην κορυφή της κυρίαρχης πολιτικής και του κράτους.

Η κατάσταση δεν είναι διαφορετική στην Γαλλία, αν θυμηθούμε το προ διετίας σκάνδαλο χρηματοδότησης των Σοσιαλιστών, που οδήγησε τον ταμία του κόμματος, Εμμανουελί, ως «εξιλαστήριο θύμα» στη φυλακή για 18 μήνες. Οι παραιτήσεις υπουργών ή κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών είναι ένα άθλημα που ασκείται συχνά και στις κυβερνήσεις της Βρετανίας, ώστε να διασωθεί το εκάστοτε κυβερνών κόμμα από τα πολιτικο-οικονομικά σκάνδαλα, που ξεσπούν με καταπληκτική περιοδικότητα. Ανάλογα φαινόμενα είχαμε στο Βέλγιο, όπου μια σειρά κυβερνητικοί αξιωματούχοι βρέθηκαν στο «μισθολόγιο» της Ντασσώ κι άλλων πολυεθνικών. Είναι επίσης γνωστή η έκρηξη σκανδάλων στην Ιταλία, που σάρωσε τόσο τους Σοσιαλιστές, όσο και τους πάλαι ποτέ πανίσχυρους Χριστιανοδημοκράτες και οδήγησε στην άνοδο του «κράτους των δικαστών», χωρίς βέβαια ν’ αλλάξει ουσιαστικά τίποτε. Άλλωστε, δεν πέρασε πολύ καιρός απ’ την κατάρρευση της ίδιας της παντοδύναμης Κομμισιόν, μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα που προκάλεσαν οι αποκαλύψεις σκανδάλων «παροχής διευκολύνσεων» προς ισχυρά οικονομικά κυκλώματα.

Ωστόσο, τα πολιτικο-οικονομικά σκάνδαλα δεν αποτελούν προνόμιο της Δυτ. Ευρώπης. Στο Ισραήλ ο νέος πρωθυπουργός Μπάρακ, όπως κι ο προκάτοχός του Νετανιάχου, αλλά κι ο πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος Βάισμαν, ερευνώνται για την εμπλοκή τους σε πολλαπλές περιπτώσεις πολιτικο-οικονομικών σκανδάλων. Στην Ιαπωνία η στενή διαπλοκή κρατικών αξιωματούχων και κορυφαίων πολιτικών όχι μόνο με τα ισχυρότερα μονοπωλιακά συγκροτήματα (κεϊρέτσου), αλλά και με την ίδια την μαφία (γιάκουζα) αποτελεί ένα διαρκές σκάνδαλο. Για να μην αναφερθούμε στις ΗΠΑ, όπου σκάνδαλο αποτελεί από μόνο του ολόκληρο το σύστημα νομότυπου λομπισμού, που αποτελεί τον επίσημο «ομφάλιο λώρο» που συνδέει δικομματισμό, κυβερνήσεις, κυβερνήτες, γερουσιαστές και κρατικούς αξιωματούχους με ισχυρούς οικονομικούς κύκλους.      

Η κατάσταση αυτή έχει πάρει τέτοιες εκρηκτικές διαστάσεις που ορισμένοι καθεστωτικοί αναλυτές προσπαθούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις με χαριτωμένα σχόλια σχετικά με την δήθεν «ανοχή», την «αδιαφορία» ή την «εξοικείωση» του κοινού με την διαφθορά της πολιτικής, η οποία υποτίθεται ότι «παραμένει εν πολλοίς μια μορφή παραπτώματος που είναι αποδεκτή απ’ την ελίτ και ανεκτή απ’ τον πληθυσμό»[1]. Στην πραγματικότητα, αυτό που χαρακτηρίζεται ως «ανοχή», ή «αδιαφορία» δεν είναι κάποιο είδος «συνενοχής» του κοινού, όπως θέλουν να υπονοήσουν τα παραδόπιστα σχόλια του καθεστωτικού τύπου, αλλά συνειδητοποίηση του μεγέθους και του βάθους της υπάρχουσας διαφθοράς. Δεν είναι παρά το δέος και η αμηχανία που εμπνέει αυτός ο κυκεώνας σκανδάλων, όπου οι όποιες δικαστικές διώξεις ή αποκαλύψεις δεν είναι παρά ψήγματα απ’ την κορυφή ενός τρομακτικού παγόβουνου. Δηλαδή, μιας ασφυκτικής διαπλοκής της επίσημης πολιτικής με τους οικονομικά ισχυρούς, για την οποία η «κοινή γνώμη» γνωρίζει πλέον πως δεν ευθύνονται οι παραπτωματικές έξεις κάποιων προσώπων, αλλά η όλο και μεγαλύτερη μονοπωλιακή συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στο «λιγότερο κράτος», ούτε σχέδια επί χάρτου για «αξιοκρατία» και τα συναφή. Η απάντηση είναι μόνο μία: περισσότερη δημοκρατία, αληθινή δημοκρατία, όπου ο ίδιος ο λαός μέσα από τις δικές του συλλογικότητες και οργανώσεις να ασκεί την εξουσία αυτοπροσώπως ή δια αντιπροσώπου υπό καθεστώς απόλυτης διαφάνειας όλων των δημόσιων υποθέσεων, ανακλητότητας, υποχρεωτικής λογοδοσίας όλων των υπηρεσιακών παραγόντων, άμεσης εκλογής ή και κλήρωσης σε όλα τα αξιώματα της πολιτικής και δικαστικής αρχής, δραστικού περιορισμού της θητείας και εξασφάλισης όλων των απαραίτητων εργασιακών συνθηκών και όρων στην πλειοψηφία του λαού για την αποφασιστική συμμετοχή του στα κοινά σ’ όλα τα επίπεδα.

---

[1]Wall Street Journal Europe, February 9, ’00

ΠΟΙΟΙ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΡΕ;

Ποιοί είστε εσείς που εκμεταλλεύεστε τον πόνο του λαού,ποιοί είστε εσείς που καπηλεύεστε τον όρο πατρίδα και που δίχως ίχνος τσίπας πάνω σας αυτοανακυρρήσεστε σωτήρες!

Αυτός ο τόπος γεννούσε, γεννάει και θα γεννάει μια ζωή ήρωες οχι γιατί είναι στοιχείο του γεννετικού μας κώδικα αλλά γιατί είναι παρέμβαση των προγόνων, που παρακάπτωντας τον γενετικό κώδικα, έχουν περάσει στις επόμενες γεννεές.

Ο Έλληνας δεν υποτάσσεται, ο Έλληνας δεν σταματά να αναζητά και να πολεμά για την ελευθερία του, όσα χρόνια και αν περάσουν. Μα καλά η αποτίναξη 400 χρόνων οθωμανικού ζυγού δεν σας δίδαξαν τίποτα, η εποποιία της αντίστασης,η αποτίναξη της χούντας των συνταγματαρχών και τόσα άλλα δεν σας δίδαξαν τίποτα; Τόσα χρόνια «οι φίλοι και εταίροι μας» προσπάθησαν και προσπαθούν να μας υποτάξουν αλλά χωρίς αποτέλεσμα, τι νομίζετε τώρα ότι ο ελληνικός λαός θα κάτσει να υπομένει καρτερικά τον θάνατο του; Μια συμβουλή σας δίνω, ΤΡΕΧΑΤΕ ΦΥΓΕΤΕ οσο ακόμα προλαβαίνετε, η ώρα της ανάστασης του ελληνικού λαού πλησιάζει και η ΝΕΜΕΣΙΣ θα πέσει στα κεφάλια σας. Όμως ξέρετε ότι όπου και να πάτε ο Έλληνας θα σας βρεί και θα σας φέρει εδώ, για να σας επιβάλλει την τιμωρία που σας αρμόζει, γιατί αυτος ο τόπος ξερνάει το ξένο σώμα, ξερνάει κάθετι που τον επιβουλεύεται. Το ξέρετε γι'αυτό δεν φεύγετε, είστε παγιδευμένοι σε έναν φαύλο κύκλο και δεν έχετε τρόπο διαφυγής και αυτό γιατί η εθελοδουλεία σας, ο δοσιλογσμός και η απληστία σας δεν σας αφήνει, γιατί πως να το κάνουμε, έχετε στο αίμα σας την προδοσία, έχετε την κατάρα να είστε απόγονοι του εφιάλτη και οσο θα υπάρχουν εφιάλτες τόσο θα υπάρχουν πολλαπλάσιοι Έλληνες πατριώτες που δεν θα λογαριάζουν ούτε τον θάνατο μπρος στην ελευθερία και την δημοκρατία του τόπου μας. Ακόμα και τα λυσσασμένα σκυλιά που έχετε ξαμολύσει, αυτοί οι δήθεν εθνικιστές, έχει αρχίσει και τους ξερνάει ο τόπος, όχι κατ'ανάγκη γιατί είναι εγκληματίες αλλά γιατί η ιδεολογία που πρεσβεύουν (ναζισμός) είναι ενάντια στην φύση του Έλληνα, είναι όρος διεθνιστικός, ξενόδουλος και ουδεμία σχέση έχει με τα πιστεύω των προγόνων μας.

Σύντομα θα είστε παρελθόν, σύντομα ο διωγμός σας από τον λαό θα είναι άλλος ένας λόγος εορτασμού των Ελλήνων, η νέα εποποιία αντίστασης είναι κοντά και αυτήν την φορά θα είναι σαν το ομόλογο της ελευθερία της πατρίδος, που έλεγε ο γέρος του Μοριά και που πολύ εύστοχα ο Δ. Καζάκης πρόσθεσε ότι "Ετούτη η γη ανήκει στο γένος μας, στο λαό μας, και εκτός από τα ομόλογα που έχουν υπογράψει οι εγκάθετοι κυβερνήτες για να μας έχουν αλυσοδεμένους οι ντόπιοι και ξένοι ληστοσυμμορίτες, υπάρχει και ένα ομόλογο που από τον εποχή του Κολοκοτρώνη έχει μείνει ανεκπλήρωτο: το ομόλογο της ελευθερίας της Ελλάδος. Κι αυτό ήρθε η ώρα να πληρωθεί στο ακέραιο και με όλους τους τόκους υπερημερίας."

Ηρεμία συνέλληνες, υπομονή, επιμονή ,ειρήνη και γαλήνη στις ψυχές και στις καρδιές σας, προετοιμαστείτε ψυχολογικά κι ελάτε να δώσουμε αυτόν τον αγώνα υπερβάλλοντας εαυτούς, ελάτε να διδάξουμε τι πάει να πεί ελευθερία, δημοκρατία. Ελάτε να δείξουμε για ακόμη μια φορά πως ο Έλληνας διεκδικεί και ξανακερδίζει την πατρίδα των προγόνων και των απογόνων του.

αγωνιστικούς χαιρετισμούς! ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΤΖΗΛΑΚΗΣ

 

Πηγή: Ε.ΠΑ.Μ Ηρακλείου 

Μίκης Θεοδωράκης: Η διαπραγμάτευση του Μνημονίου δεν είναι Αντίσταση

Με ένα αιχμηρό κείμενο κατά του ΣΥΡΙΖΑ και τον Ανεξάρτητων Ελλήνων ο μεγάλος Ελληνας συνθέτης και επικεφαλής του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών «ΣΠΙΘΑ» Μίκης Θεοδωράκης τοποθετείται για την διαπραγμάτευση του Μνημονίου τονίζοντας ότι μια τέτοια πρακτική δεν είναι ούτε «επανάσταση» ούτε «αντίσταση».

«Την επανάσταση δεν την διαπραγματεύεσαι. Την κάνεις! Το ίδιο και την Αντίσταση. Από τη στιγμή που η Αντίσταση κατά του Μνημονίου έγινε αντικείμενο διαπραγμάτευσης, δεν είναι πια Αντίσταση αλλά παγίδευση στην λογική του Μνημονίου συμπαρασύροντας και εκμηδενίζοντας το Μέτωπο των χθεσινών αντιμνημονιακών δυνάμεων. Έτσι οι δυνάμεις αυτές από μοχλός πίεσης μετατρέπονται σε ποσοστό εκλογικής επιρροής των παρατάξεων που στηρίχθηκαν στην αντιμνημονιακή φόρτιση ορισμένων τμημάτων του λαού (ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητοι Έλληνες), για να τα εκφυλίσουν σε εκλογικούς οπαδούς-υποστηρικτές βουλευτικών εδρών παγιδευμένων στο υπάρχον Σύστημα Εξουσίας που τις χρησιμοποιεί σαν βιτρίνα δημοκρατίας και άλλοθι στην αδιατάρακτη κατά τα άλλα και συνεχώς αυξανόμενη καταστρεπτική της πολιτική.

Πράγματι περιμένουμε να ακούσουμε σε ποια περίπτωση τα δύο «αντιμνημονιακά» κόμματα εμπόδισαν την τρικομματική κυβέρνηση-εντολοδόχο της Τρόικα να αλλοιώσει την πολιτική της και σε ποια περίπτωση κατάφεραν να αντιστρέψουν το κλίμα έστω και για ένα φιλολαϊκό μέτρο, ακόμα και το πιο ανώδυνο. Αλλά και στην περίπτωση που αποφασίσουν να υψώσουν τον τόνο μέσα στη Βουλή στοχεύοντας σε λύσεις φιλολαϊκές, με ποιο τρόπο θα τις επιβάλουν, εφ’ όσον μέσα στη Βουλή τα κουκιά είναι μετρημένα, ενώ απ’ έξω από τη Βουλή καταφέρανε το αλλοτινό ζωντανό μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας και αντίστασης να το μεταβάλουν σε έρημο τοπίο…

Δεν κατάλαβαν ακόμα οι ηγέτες της Αριστεράς ότι χωρίς την στήριξή τους πάνω σε ένα ζωντανό μαχητικό λαϊκό κίνημα καταλήγουν να γίνουν άλλοθι δημοκρατικότητας, ιδιαίτερα στη σημερινή Βουλή, που βαρύνεται με σωρεία αντισυνταγματικών πράξεων και που ο μοναδικός της ρόλος είναι να κάνει Νόμους τις εντολές της Τρόικα και να τις ψηφίζει;

Τώρα ορισμένοι άρχισαν να συνέρχονται από τη μέθη της βουλευτικής εξουσίας και να διαπιστώνουν τη γύμνια τους μετά από την καταδίκη σε θάνατο του μαζικού αντιστασιακού κινήματος, δηλαδή του μοναδικού όπλου-στηρίγματος απέναντι στο φρούριο της συστημικής εξουσίας.

Οι περισσότεροι πάντως φαίνεται ότι εξακολουθούν να ονειρεύονται το φάντασμα της Κυβέρνησης της Αριστεράς αλλάζοντας ανενδοίαστα την λογική θέση ότι μια πραγματική Αριστερά δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξει με μνημόνια.

Για όσες όμως δυνάμεις αντιδρούν σ’ αυτόν τον ανιστόρητο συμβιβασμό, που όχι μόνο θα γελοιοποιήσει τους ίδιους αλλά και θα έχει ολέθριες επιπτώσεις για ό,τι έχει απομείνει ακόμα από την ελληνική αριστερά, ο καιρός δουλεύει εναντίον τους. Εάν δεν αντιδράσουν γρήγορα και αποτελεσματικά, σε ένα χρόνο το πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελεί ένα ακόμα κακό όνειρο για όσους πιστέψουν ότι ο αγώνας για την εκπόρθηση της κυβερνητικής εξουσίας στην Ελλάδα της Τρόικα και του Μνημονίου είναι ένας απλός εκλογικός περίπατος.

Η Σπίθα που αποφάσισε να σταθεί έξω και ενάντια στο Σύστημα, ξεκινά μια νέα πορεία απαλλαγμένη από οργανωτικές δομές έχοντας ως βάση την δοκιμασμένη ιδεολογία της με την ξεκάθαρη στρατηγική της. Αυτή τη στιγμή το κύριο πρόβλημά μας είναι η νέα τακτική που μας επιβάλλεται από τις μεγάλες και βαθειές αλλαγές στην τακτική του αντιπάλου μας, οι οποίες εν τούτοις έχουν ένα θετικό στοιχείο: δηλαδή το γεγονός ότι οι σκοποί τους φαίνονται όλο και πιο καθαρά, ειδικά ύστερα από την επίθεση στην Κύπρο. Εάν παραβάλουμε τις Τράπεζες με βομβαρδιστικά και το πιστωτικό χρήμα με βόμβες, έχουμε μια καθαρή επανάληψη της ολοκληρωτικής καταστροφής του Βελιγραδίου στα 1941 από την αεροπορία του Γ΄ Ράιχ, γιατί οι  Σόιμπλε εκείνης της εποχής θύμωσαν με τους Γιουγκοσλάβους και θέλησαν έτσι να τους τιμωρήσουν.

Αυτή η εξομοίωση των Τραπεζών, των Μνημονίων, των δόσεων και των τόκων, των ομαδικών απολύσεων και των κουρεμάτων με τα βομβαρδιστικά, τα τανκς, τις σφαίρες και τον τρόμο του Γ΄ Ράιχ πρέπει να γίνεται, έτσι ώστε ο σημερινός αόρατος πόλεμος (γιατί για πόλεμο πρόκειται και στρατιές κατοχής) να γίνεται όλο και πιο ορατός από τον λαό μας. Γιατί πιστεύω σε μεγάλο βαθμό ότι το σημερινό του μούδιασμα οφείλεται στο ότι δεν βλέπει τον ουσιαστικό χαρακτήρα μιας καθαρά πολεμικής επιχείρησης, της οποίας είναι το θύμα.

Σήμερα όλο και πιο πολλοί συνειδητοποιούν ότι ο κίνδυνος από την εισβολή των Τραπεζών είναι μεγαλύτερος από κείνον του Χίτλερ του Γ΄ Ράιχ. Τότε η διαίρεση λαών, κοινωνιών και ανθρώπων έγινε με βάση φυλετική. Τελικός στόχος υπήρξε η επικράτηση της άρειας φυλής και η μετατροπή όλων των άλλων σε ανθρώπινα υποζύγια. Ο στόχος αυτός παραμένει και σήμερα με βασικό κριτήριο τον πλούτο. Έτσι η διαίρεση θα γίνει ανάμεσα σε πλούσια κράτη-έθνη και λαούς, τους οποίους η πολιτική του «Σοκ και Δέος» θα έχει μετατρέψει σε κοινωνίες υποδεέστερες, κοινωνίες παροχής υπηρεσιών και εξυπηρετήσεων. Η χώρα μας λ.χ. μπορεί να προορίζεται να γίνει η Φλώριδα της Ευρώπης, οπότε οι κάτοικοί της είναι καταδικασμένοι να μην ξεπεράσουν από την άποψη ικανοτήτων εκείνες που χρειάζεται ένας άνθρωπος  αναγκαίος και ωφέλιμος στην υπηρεσία της βιομηχανίας του τουρισμού. Όπως γκαρσόνια, μάγειροι, σωφέρ, αχθοφόροι, υπάλληλοι ξενοδοχείων, ναυτικοί και διασκεδαστές. Αναφέρομαι σε μια αισιόδοξη πιθανότητα, δεδομένου ότι κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ποια σχέδια έχουν για τη μοίρα μας οι νέοι Άρχοντες.

Φαίνεται ότι οι λαοί-θύματα αυτής της επίθεσης έχουν αιφνιδιαστεί, δεδομένου ότι η παραπάνω προοπτική εξακολουθεί για τους πιο πολλούς να είναι ένα αποκύημα επιστημονικής φαντασίας. Και γι’ αυτό δεν έχει εκδηλωθεί ακόμα κάποια οργανωμένη αντίδραση. Γι’ αυτό ίσως να είμαστε οι πρώτοι που θα πρέπει να προτείνουμε τρόπους αντίστασης σ’ αυτή την εφιαλτική προοπτική, μιας και έχουμε αρχίσει να τη ζούμε στην καθημερινότητά μας. Όπως έχουμε ζήσει και τις αντιδράσεις του λαού μας, που αφού σε μια εποχή κορυφώθηκαν, ξαφνικά ξεφούσκωσαν, λες και το σύνολο του λαού μας δέχθηκε ένα τεράστιο ηλεκτροσόκ που τον παρέλυσε.

Θα ξεκινήσουμε μεθοδικά από την αρχή, όπως κάναμε από τον Δεκέμβρη του 2010. Όμως δεν θέλουμε να ξαναδημιουργηθούν αγανακτισμένα ρυάκια που τα πίνει το αποξηραμένο χώμα της ιδεολογικής φτώχειας και του πολιτικού αποπροσανατολισμού. Θέλουμε μικρούς χειμάρρους, ενημερωμένους και αποφασισμένους, που να γνωρίζουν προς τα πού βρίσκεται η κοίτη του μεγάλου ποταμού, για να σμίξουν τα νερά τους. Αντίσταση, Ανεξαρτησία, Εθνική και Λαϊκή Κυριαρχία. Έτσι ονομάζεται το Μεγάλο Ποτάμι που χύνεται στη θάλασσα της Ελευθερίας.

Και πάνω απ’ όλα ο Ελληνικός Λαός και η Ελλάδα των Αγώνων και του Πολιτισμού».

Πράξη εθνικής μειοδοσίας η υπαγωγή της Κύπρου στον ΕΜΣ

του Δημήτρη Καζάκη

Χθες μια ισχνή πλειοψηφία της Κυπριακής Βουλής ενέκρινε την ουσιαστική κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την υπαγωγή της στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Η Κύπρος είναι το πρώτο κράτος-μέλος της ευρωζώνης το οποίο τίθεται υπό την άμεση κηδεμονία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης. Ο ΕΜΣ δεν είναι κάτι απλό. Είναι ένα ίδρυμα ελεγχόμενης χρεοκοπίας με έδρα το Λουξεμβούργο για τις χώρες της ευρωζώνης που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα χρέη τους. Η συνθήκη για τον ΕΜΣ δεν είναι παρά μία συνθήκη χρέους για την προστασία του ευρώ. Το διοικητικό συμβούλιο και ο διευθύνων σύμβουλος έχουν απόλυτη εξουσία έναντι των κρατών μελών που οφείλουν να συμμορφώνονται «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως ορίζεται στην Συνθήκη ίδρυσης του ΕΜΣ. Στην ουσία πρόκειται για το στήσιμο ενός ανεξέλεγκτου οργανισμού με έδρα το Λουξεμβούργο ώστε να μην υπόκειται σε κανέναν έλεγχο και καμία εξουσία, δικαστική, ή άλλης μορφής. Τα δε μέλη των συμβουλίων και το προσωπικό που εργάζεται γι’ αυτόν τελούν υπό πλήρη ασυλία.

Ο ΕΜΣ διαθέτει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα ανάλογη κράτους και ειδικά καθεστωτικά προνόμια που δεν διαθέτει κανένα άλλο κράτος μέλος. Και επιπλέον. Από την στιγμή που ένα κράτος μέλος έχει τεθεί υπό την κηδεμονία του ΕΜΣ στερείται κάθε δυνατότητας διαπραγμάτευσης των όρων και των πολιτικών της χρεοκοπίας που του επιβάλλεται.

Μάλιστα στο άρθρο 32 παρ. 8 της Συνθήκης ίδρυσης του ΕΜΣ προβλέπεται: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως.» Με άλλα λόγια ο δανεισμός και οι εγγυήσεις που θα αποσπάσει ο ΕΜΣ από το κράτος μέλος που έχει τεθεί υπό την κηδεμονία του «δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως.» Κι έτσι το κράτος οφειλέτης είναι αναγκασμένο να υποστεί ότι έχει αποφασιστεί ερήμην του χωρίς να έχει καν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης ώστε δήθεν να πετύχει τίποτε περιορισμούς, ρυθμίσεις, ελέγχους και μορατόρια στον τρόπο δανεισμού του από τον ΕΜΣ. Αυτό το τελευταίο θα πρέπει να το βάλουν πολύ καλά στο μυαλό τους όλοι όσοι ζητούν στην Ελλάδα την ανακεφαλαίωση των τραπεζών από τον ΕΜΣ, όπως έκανε ο κ. Τσίπρας του ΣΥΡΙΖΑ.

Κι όλα αυτά γιατί; Διότι πρέπει πάσει θυσία να διασωθεί ένα τραγικά παρασιτικό και άκρως κερδοσκοπικό τραπεζικό καρτέλ σε βάρος του κυπριακού λαού. Πρέπει να θυμίσουμε εδώ ότι η Κύπρος υπάγεται στον ΕΜΣ γιατί πολύ απλά πρέπει ως κράτος να δανειστεί τουλάχιστον 10 δις ευρώ για να διασώσει τις μεγάλες τράπεζές της, πρωτίστως την Τράπεζα Κύπρου, από τις επισφάλειες των δανείων τους. Δηλαδή από το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες τράπεζες έχουν ανοιχτεί ιδιαίτερα σε δάνεια χωρίς αντίκρισμα, τα οποία μάλιστα είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν. Κι αυτά δεν είναι βέβαια τα δάνεια των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων που διέθεταν μέχρι πρότινος το εισόδημα και τις καταθέσεις για να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους, αλλά τα υψηλού ρίσκου δάνεια που διέθεσαν οι τράπεζες σε επιχειρηματικά σχέδια και αρπαχτές χωρίς αντίκρισμα μεγαλοσχημόνων εντός και εκτός Κύπρου.

Ακόμη και η έκθεση της PIMCO δείχνει ότι το μεγάλο πρόβλημα των τραπεζών της Κύπρου ήταν και παραμένει το μεγάλο μέγεθος των επισφαλών δανείων που έχουν διαθέσει και τα οποία την επόμενη τριετία θα απαιτήσουν από 13 έως 18 δις ευρώ ώστε να καλυφθούν οι «τρύπες» που αφήνουν στα ενεργητικά των τραπεζών και στην κεφαλαιακή τους επάρκεια. Με άλλα λόγια έχουμε τράπεζες που δίχως κανενός είδους πρόνοια διαθέτουν δάνεια χωρίς αντίκρισμα και με μεγάλη επισφάλεια σε ημέτερους και όταν η «φούσκα» σκάει καλείται το κράτος να καλύψει την ζημιά με δανεισμό από τον ΕΜΣ μετατρέποντας τον λαό σε δουλοπάροικο του χρέους.

Κανένας από τους επισήμους δεν αναρωτήθηκε γιατί θα πρέπει να γίνει αυτό; Γιατί θα πρέπει τις ζημιές των ιδιωτικών τραπεζών να τις φορτωθεί ο κοσμάκης; Κανείς δεν αναρωτήθηκε, ούτε καν ζήτησε να ελεγχθούν οι τράπεζες και να γίνουν φύλλο φτερό τα ενεργητικά τους υπό καθεστώς δημοσίου ελέγχου προκειμένου να φανεί που πήγαν όλα αυτά τα επισφαλή δάνεια. Ποιος τα πήρε και με ποια εχέγγυα; Και τέλος πώς γίνεται τράπεζες με καταθετική βάση που τυπικά ισοφαρίζει τα παρασχεθέντα δάνεια να καταρρέουν;

Ας θυμηθούμε ότι τον Δεκέμβριο του 2012 τα συνολικά δάνεια των τραπεζών της Κύπρου προς κατοίκους του νησιού και του εξωτερικού ανέρχονταν σε 72,5 δις ευρώ. Τον Μάρτιο του 2013 ανέρχονταν σε 70,4 δις ευρώ. Από αυτά, τα δάνεια των νοικοκυριών ανέρχονταν τον Δεκέμβριο του 2012 στα 27 δις ευρώ, ή στο 37,2% του συνόλου, ενώ τον Μάρτιο του 2013 σε 26,5 δις ευρώ, ή στο 37,6% του συνόλου. Από τα δάνεια αυτά των νοικοκυριών, τα 23,9 δις ευρώ τον Δεκέμβριο του 2012 ήταν τα δάνεια των νοικοκυριών του εσωτερικού της Κύπρου, ενώ τον Μάρτιο του 2013 τα δάνεια αυτά ανέρχονταν στα 23,6 δις ευρώ.

Αν συγκρίνουμε την δανειακή επέκταση των τραπεζών με την καταθετική τους βάση βλέπουμε τα εξής: Τον Δεκέμβριο του 2012 οι συνολικές καταθέσεις από το εσωτερικό και το εξωτερικό της Κύπρου ανέρχονταν σε 70,2 δις ευρώ. Ενώ τον Μάρτιο του 2013 ανέρχονταν σε 63,7 δις ευρώ. Από αυτές οι καταθέσεις των νοικοκυριών ήταν 35,7 δις ευρώ τον Δεκέμβριο του 2012, ενώ τον Μάρτιο του 2013 ανέρχονταν σε 32,8 δις ευρώ. Από αυτές τις καταθέσεις τα νοικοκυριά του εσωτερικού της Κύπρου διέθεταν τα 26,4 δις ευρώ τον Δεκέμβριο του 2012 και 25,7 δις ευρώ τον Μάρτιο του 2013.

Συνοπτικά θα μπορούσαμε να επισημάνουμε τα εξής: Όταν το 1990 ο συνολικός δανεισμός των τραπεζών της Κύπρου ανερχόταν στο 68,7% του ΑΕΠ της χώρας, αντιστοιχούσε επίσης και στο 72,4% της καταθετικής τους βάσης. Το 2000 ο συνολικός δανεισμός είχε φτάσει το 118,5% του ΑΕΠ της Κύπρου και αντιστοιχούσε στο 67,7% της καταθετικής βάσης των τραπεζών. Την 1η Μαΐου 2004 η Κυπριακή Δημοκρατία εντάχθηκε επίσημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πράξη αυτή απελευθέρωσε τις τραπεζικές αγορές και επέτρεψε την άνευ προηγουμένου επέκταση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Έτσι το 2005 ο δανεισμός των τραπεζών της Κύπρου έφτασε στο 209,4% του ΑΕΠ της χώρας και ο οποίος αντιστοιχούσε το 102,5% της καταθετικής βάσης. Το 2010 αισίως ο δανεισμός των τραπεζών είχε εκτοξευθεί στα 354,7% του ΑΕΠ και αντιστοιχούσε στο 88% της καταθετικής βάσης. Ενώ το 2012 ο δανεισμός των τραπεζών της Κύπρου ξεπέρασε τα 405% του ΑΕΠ και στο 103,3% της καταθετικής βάσης τους.

Το αποτέλεσμα ήταν μια τρομακτική εκτίναξη του εξωτερικού χρέους της Κύπρου που οφείλεται πρωτίστως και κυρίως στην ασύδοτη επέκταση των τραπεζών. Από 247,9% επί του ΑΕΠ το πρώτο τρίμηνο του 2006, το τέταρτο τρίμηνο του ίδιου έτους εκτινάχθηκε στα 279,5%. Το 2007 έφτασε το 325,5% επί του ΑΕΠ της Κύπρου με κορύφωση το τρίτο τρίμηνο του 2010 που έφτασε στο 702,7% επί του ΑΕΠ. Για να φτάσει τελικά στο 451,8% επί του ΑΕΠ το 2012. Το εξωτερικό χρέος που αναλογεί στις τράπεζες εκτινάχθηκε από 117,2% επί του ΑΕΠ το 2002, στο 227,8% το 2006. Το 2008 έφτασε στα 368,9% επί του ΑΕΠ. Το δεύτερο τρίμηνο του 2010 κορυφώθηκε στα 618,2% επί του ΑΕΠ για να καταλήξει στο 319,2% το 2012.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το τέλος του 2012 το συνολικό εξωτερικό χρέος της Κύπρου ανήλθε στα 80,8 δις ευρώ και αναλύεται ως εξής: Το εξωτερικό χρέος της Γενικής Κυβέρνησης ανέρχεται στα 6,1 δις ευρώ, ή στο 7,5% του συνολικού εξωτερικού χρέους της Κύπρου. Το εξωτερικό χρέος των Νομισματικών Αρχών ανέρχεται στα 7,5 δις ευρώ, ή στο 9,3% του συνόλου. Το εξωτερικό χρέος των ΝΧΙ (δηλαδή των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων πλην της Κεντρικής Τράπεζας) ανέρχεται σε 57,1 δις ευρώ, ή 70,7% του συνολικού εξωτερικού χρέους. Από το εξωτερικό χρέος των τραπεζών τα 2,8 δις ευρώ αφορούν σε βραχυπρόθεσμα δάνεια των τραπεζών από το εξωτερικό, ενώ τα 37,6 δις ευρώ σε βραχυπρόθεσμους λογαριασμούς νομίσματος και καταθέσεων από το εξωτερικό. Επίσης τα 7,8 δις ευρώ αφορούν σε μακροπρόθεσμα δάνεια των τραπεζών από το εξωτερικό και τα 8,7 δις ευρώ σε μακροπρόθεσμους λογαριασμούς νομίσματος και καταθέσεων από το εξωτερικό.

Το πρόβλημα λοιπόν της Κύπρου είναι οι τράπεζες και ο παρασιτικός, υπερτροφικός χαρακτήρας τους, ο οποίος είναι αδύνατο να συντηρηθεί ειδικά σε συνθήκες πιστωτικής κρίσης με τις επισφάλειες των δανείων να καλπάζουν και την καταθετική βάση των τραπεζών να έχει γίνει καπνός. Με δεδομένο το γεγονός ότι οι τράπεζες έχουν «φάει» τις καταθέσεις σε δάνεια και επιχειρήσεις χωρίς αντίκρισμα, αλλά και το γεγονός ότι η ύπαρξη ενός τόσο υψηλού επιπέδου υποχρεώσεων σε βραχυπρόθεσμους λογαριασμούς νομίσματος και καταθέσεων από το εξωτερικό, επέβαλλε το «κούρεμα» των καταθέσεων. Μόνο έτσι μπορούν να διασωθούν οι τραπεζίτες και το επιχειρηματικό κύκλωμα γύρω τους, καθώς και οι πολιτικοί που τους έκαναν πλάτες τόσα χρόνια. Μόνο έτσι δεν πρόκειται να λογοδοτήσει κανείς για την ασύδοτη τραπεζική επέκταση τόσων χρόνων και για τα δάνεια χωρίς αντίκρισμα που δόθηκαν σε ημέτερους.

Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που η Κύπρος υπάγεται στον ΕΜΣ για να δανειστεί η Κυπριακή Δημοκρατία με 10 δις ευρώ υπό καθεστώς αποικιακής κηδεμονίας και με όρους γενικής εκποίησης της χώρας. Τα 10 δις ευρώ είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται να φτάσουν ούτε μέχρι το τέλος του 2013 και πολύ σύντομα θα χρειαστεί η Κύπρος ένα νέο πακέτο δανεισμού. Ο φαύλος κύκλος της δουλοπαροικίας του χρέους τώρα ξεκινά για την Κύπρο και τους Κυπρίους.

Έτσι, η Κύπρος μετατρέπεται σε πειραματόζωο για μια ακόμη φορά της ευρωζώνης και επιστρέφει επίσημα στην κατάσταση της αποικιοκρατίας του 18^ου και 19^ου αιώνα όπου ολόκληρες περιοχές και χώρες έμπαιναν υπό την κατοχή και εκμετάλλευση των μεγάλων μερκαντιλιστικών εταιρειών όπως ήταν η Εταιρεία του Λεβάντε, ή των Ανατολικών Ινδιών. Τέτοια εταιρεία στην ουσία είναι σήμερα ο ΕΜΣ που σύντομα θα αντικαταστήσει την Κυπριακή Δημοκρατία στην καθημερινή διαχείριση των υποθέσεων και της τύχης του κυπριακού λαού. Η πράξη εκείνων που χθες παρέδωσαν αμαχητί το νησί και τον λαό τους στους μηχανισμούς μιας νέας κατοχής μπορεί να συγκριθεί μόνο με το πραξικόπημα του Ιουλίου του 1974 και επομένως οι συμμετέχοντες σ’ αυτήν είναι υπόλογοι έναντι του λαού της Κύπρου. Η τύχη τους είναι από τώρα προδιαγεγραμμένη και οφείλει να είναι αντίστοιχη μ’ εκείνη των πρωτεργατών και των συνεργατών του Ιουλιανού πραξικοπήματος.

Και χωρίς ευρώ μπορώ και χωρίς προστάτες, ζω...

Έξοδος, η μόνη διέξοδος!…

Κάθε χρονιά, την Κυριακή των Βαΐων επαναλαμβάνεται στο Μεσολόγγι η, σχετική με τις εθνικές μας γιορτές, απαράδεκτη, τα τελευταία χρόνια, τραγική ειρωνεία: Να τιμούν, δηλαδή τους ήρωες κάποιοι προδότες και επίορκοι…

Και, για να μη νομίσει κάποιος πως υπερβάλλουμε, όταν κάνουμε λόγο περί τραγικής ειρωνείας, αρκεί να κάμει σύγκριση ανάμεσα στους ήρωες του Μεσολογγιού και τους τωρινούς «επίσημους». Και ν΄ αναλογιστεί την άβυσσο, που τους χωρίζει:

Εκείνοι υπερασπίστηκαν μια γωνιά της ελληνικής γης. Το «καλυβάκι» και το «αλωνάκι», όπως ο Σολομός χαρακτηρίζει το πολιορκημένο Μεσολόγγι. Για να έχουν μια νησίδα και μια όαση ελευθερίας. Και αναγκάστηκαν να φάνε σκυλιά και γάτες και ποντίκια. Και το εγκατέλειψαν, όταν πια δεν τους είχε απομείνει καμιά τροφή και καμιά ελπίδα. Για ν’ απαντήσουν, έτσι, στο σολωμικό δίλημμα «εκείθε με τη λευτεριά, εδώθε με το χάρο»…

Ενώ ετούτοι, απεμπόλησαν την ελευθερία και χάλκευσαν για τη λεύτερη πατρίδα, την πλούσια και πανέμορφη, σχέδιο ληστρικό και δολοφονικό. Προκειμένου να την εξαθλιώσουν και να την παραδώσουν στους αδηφάγους εχθρούς μας. Έτσι, ώστε να μας οδηγήσουν, για μια ακόμη φορά, στην ατιμωτική σκλαβιά της εθελόδουλης πολιτικής τους.

Βέβαια κάποιοι εξακολουθούν να νομίζουν ότι τα ανθρωποειδή αυτά δεν ενήργησαν σκόπιμα και δόλια, αλλά πως ο, τι συνέβη οφείλεται σε ανθρώπινα σφάλματα. Και το χειρότερο είναι ,που, ύστερα από τέτοιο καταιγισμό προδοσίας, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι υπάρχει περίπτωση οι εφιάλτες αυτοί να οδηγήσουν την πατρίδα και το λαό της σε λιμάνι ασφαλείας.

Η πραγματικότητα όμως φωνάζει και όσοι διαθέτουν κοινό νου βλέπουν ότι το μόνο, που δεν θέλουν να βρουν, είναι το λιμάνι ασφαλείας. Και πως μας οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια, στο βάραθρο της καταστροφής. Όπως ακριβώς σχεδίασαν και, με κάθε επιμέλεια, βήμα-βήμα, υλοποιούν τα εθνοκτόνα σχέδιά τους.

Και το δυστύχημα είναι ότι μέσα απ’ τα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια σοβαρή πρόταση και εναλλακτική λύση. Αφού, ακόμη και ο νεοσσός του ΣΥΡΙΖΑ, που αρχικά φαινόταν να συντάσσεται με το λαό, πήγε κι αυτός να προσκυνήσει το Σόιμπλε και τα σιωνιστικά αδελφάτα.

Οι οποίοι διατείνονται ότι μπορούν να θεραπεύσουν το ναρκομανή, με ισχυρότερη δόση ναρκωτικών και τον αλκοολικό, με περισσότερο αλκοόλ. Δηλαδή, αλυσοδένοντάς μας με, ολοένα και περισσότερα δάνεια και βυθίζοντάς μας, ολοένα και βαθύτερα, στο βούρκο της χρεοκρατίας.

Φως φαίνεται να έρχεται μόνο από κάποια εξωκοινοβουλευτικά κινήματα, που συντάσσονται με την έξοδο απ’ την ευρωζώνη και το ευρώ. Έτσι ώστε να μην αιωρούμαστε πάνω απ’ το βάραθρο της ανεπίστροφης καταστροφής. Σύμφωνα με τα κέφια και τα σχέδια των σιωνιστών και των ναζιστών τοκογλύφων και των ντόπιων εφιαλτών. Αλλά να πατήσουμε στα δικά μας πόδια. Έχοντας εθνικό νόμισμα και αυτόνομη οικονομική πολιτική.

Θα περίμενε κάποιος πως οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας θα πρωτοστατούσαν για την αλλαγή της τωρινής πραγματικότητας. Αλλά, δυστυχώς, στη συντριπτική τους πλειονότητα, σιωπούν. Όταν δεν συντάσσονται με αυτήν. Όπως φαίνεται να συμβαίνει σε κάποιες ενορίες του Αγρινίου. Όπου ιερείς διώχνουν τους ομιλητές, που αναφέρονται στην οικονομική κρίση και ιδιαίτερα στους Γερμανούς (Μέρκελ, Σόιμπελ, κλπ), όπως ξαναγράψαμε. Θέση, με την οποία φαίνεται να συντάσσεται και ο Σ/τος Μητροπολίτης.

Και αναρωτιέται κανείς:

Γιατί τόση ευαισθησία για τους Γερμανούς; Αισθάνονται ευγνωμοσύνη για τις ευεργεσίες, που πρόσφεραν και προσφέρουν στην πατρίδα μας; Ή μήπως φοβούνται ότι ο προστατευόμενος της κ. Μέρκελ Σαμαράς μπορεί να χάσει την εκλογική του πελατεία; Γιατί, βέβαια, μπορεί ο κ. Σαμαράς να ήταν στα παιδικά του χρόνια, κατηχητόπουλο της Εκκλησίας, αλλά τώρα είναι κατηχητόπουλο της Μπίλντεμπεργκ. Η οποία, όπως λέγεται, έχει σχέση με το σατανισμό.

Πάντως το σίγουρο είναι ότι, στην περίπτωση αυτή, μιμούνται κάποιους δεσποτάδες της εποχής του Πατροκοσμά. Που δεν επέτρεπαν στον Άγιο να μπαίνει στις πόλεις, για να μη ενοχλούνται τα συμφέροντα των αγάδων, κοτζαμπάσηδων, και των Εβραίων.

Εξαίρεση στο καθεστώς της δεσποτικής αυτής αιθαλομίχλης φαίνεται ν’ αποτελεί, προς το παρόν, ο Σ/τος Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος. Που μακάρι να τον μιμηθούν και άλλοι. Για να προχωρήσουν απ’ τα λόγια στα έργα. Το 1821 η επανάσταση ξεκίνησε, κατά την παράδοση, απ’ την Αγία Λαύρα. Δεν πειράζει, αν αρχίσει τώρα απ’ το Λαύριο.

Και, βέβαια, δεν μας χρειάζονται όπλα και φυσεκλίκια. Μας αρκεί ο «τομότερος υπέρ δίστομον μάχαιραν» (= ο κοφτερότερος κι απ’ το δίκοπο μαχαίρι) λόγος του Ευαγγελίου.

Κι ακόμη το να συνειδητοποιήσουμε, επιτέλους, ότι η έξοδος, απ’ τη θανάσιμη παγίδα της ευρωζώνης, είναι η μόνη σωτήρια διέξοδος!…

παπα-Ηλίας

Πηγή: ΥΠΕΡΒΑΣΗ