Νέα κοινοβουλευτική πρόζα με τη γνωστή διανομή ρόλων

 του Δημήτρη Καζάκη

Ψήφο εμπιστοσύνης θα ζητήσει από τη Βουλή η κυβέρνηση την ερχόμενη Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου, όπως αποφασίστηκε στη συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με τον Ευάγγελο Βενιζέλο στο Μέγαρο Μαξίμου. Με ποια πρόφαση; Την έναρξη της νέας Συνόδου.

Με το βλέμμα στο εσωκομματικό μέτωπο

Η ψήφος εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει πρωτίστως εσωτερικά προβλήματα συνοχής της κυβερνώσας συμμορίας. Είναι το γάντι προς όλους τους “αμφισβιτίες” της κομματικής διαρχίας Σαμαρά-Βενιζέλου. Απευθύνεται λοιπόν πρώτα και κύρια προς το εσωτερικό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Είναι μια προσπάθεια συσπείρωσης γύρω από την κομματική ηγεσία και αποδόμησης της εσωκομματικής αντιπολίτευσης.

Είναι η απάντηση σε μια κλιμακούμενη επιχείρηση ηγετικών στελεχών τόσο της ΝΔ – ιδίως από την Καραμανλική συνιστώσα – όσο και του ΠΑΣΟΚ, ανοίγματος προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγετική ομάδα της κυβέρνησης θέλει να κατοχυρώσει τη θέση της, διατηρώντας την πρωτοβουλία των κινήσεων και προσπαθώντας να προλάβει τυχόν ανατροπή της από εσωκομματικούς αντιπάλους.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση είναι στα τελευταία της. Μέσα στα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ διεξάγονται έντονες διεργασίες με σκοπό την διατήρηση των κομμάτων, αλλά και την παραμονή τους στην εξουσία. Είναι σίγουρο ότι με την υπάρχουσα μορφή τους δεν μπορούν να κρατηθούν. Γι’ αυτό και έχουν ήδη ξεκινήσει οι διεργασίες αλλαγής της ηγετικής ομάδας, αλλά και μεταλλαγής αυτών των κομμάτων σε “αντιμνημονιακές” δυνάμεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια νέα ηγεσία απ’ αυτούς που δήθεν κρατούσαν αποστάσεις από το τρέχων κυβερνητικό έργο.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με τη σειρά της είναι ήδη έτοιμη να υποδεχθεί μια συνεργασία με τα κόμματα αυτά, αρκεί – όπως έχει πει ο ίδιος ο κ. Τσίπρας – να “αλλάξουν πολιτική” κι έτσι η νέα κυβερνητική συμμαχία είναι ήδη στα σκαριά. Βασικός στόχος είναι να μην ανατραπεί το καθεστώς αποικιακής κατοχής με ή χωρίς μνημόνιο. Ένα καθεστώς που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αρνείται ότι υπάρχει. Κι επομένως δεν έχει κανένα λόγο να ανατρέψει. Να γιατί επιμένει αποκλειστικά στο μνημόνιο.

Η ηγεσία Σαμαρά-Βενιζέλου δεν θέλει να βρεθεί προ απροόπτου. Θέλει να εξασφαλίσει τους όρους της δικής της αποχώρησης από το προσκήνιο χωρίς να τεθούν ζητήματα λογοδοσίας στη δικαιοσύνη για όλα όσα έχει κάνει. Θέλει να πετύχει την πλήρη ασυλία της, αλλά και να διεκπεραιώσει τη διαδοχή με τους δικούς της όρους προκειμένου να διατηρήσει ερείσματα στο πολιτικό παιχνίδι. Κι έτσι προκαλεί ψήφο εμπιστοσύνης για να εκθέσει τους εσωκομματικούς αντιπάλους και να καθορίσει αυτή τους όρους του παιχνιδιού της διαδοχής.

Ποιο είναι το ζητούμενο;

Πάντως το ζητούμενο είναι να παραμείνουν οι ίδιοι, οι γνωστές πολιτικές συμμορίες της μεταπολίτευσης, στην εξουσία με ή χωρίς ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζουν όλοι ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με ή χωρίς αυτοδυναμία, αν υπάρξει, θα αποτελέσει μια μικρή παρένθεση στα πολιτικά πράγματα. Ξέρουν επίσης ότι χωρίς αυτούς η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν κρατιέται ούτε μια μέρα στη διακυβέρνηση του τόπου.

Μιας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει επ’ ουδενί να βασιστεί στην οργάνωση ενός λαού σε διαρκή κινητοποίηση, δεν έχει άλλη επιλογή από το να κυβερνήσει με την υποστήριξη του κρατικού μηχανισμού της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Σ’ αυτό θα κριθούν τα πάντα. Όχι μόνο της πλήρους υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ στα συμφέροντα των δανειστών και του τραπεζικού καρτέλ της ΕΕ, αλλά και της διάδοχης κατάστασης μετά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Με το κράτος στα χέρια του ίδιου μηχανισμού που έχει δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης από τη ΝΔ και πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει μια παρένθεση ικανή να καταστείλει τον ελληνικό λαό και να τον πείσει ότι τίποτε πλέον δεν μπορεί να γίνει και επομένως οφείλει να αποδεχθεί το μοιραίο. Θα λειτουργήσει σαν μια παρένθεση που θα διευκολύνει να αναδηθούν κατόπιν οι γνωστές μας δυνάμεις της δικομματικής εναλλαγής, με τη μια ή την άλλη μορφή, ως εθνοσωτήρια λύση. Ίσως και μέσα από ένα μακελειό της χώρας και του λαού, που εύκολα θα μπορεί να χρεωθεί στους απάτριδες της αριστεράς, προκειμένου ο νέος εθνικός διχασμός να πάρει διαστάσεις εμφυλίου.

Η αντιπολίτευση σε ρόλο θεατή των εξελίξεων

Δυστυχώς, τόσο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και γενικά της λεγόμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, φαίνεται να έχει συμβιβαστεί με αυτά τα ενδεχόμενα. Δεν έχει σημασία αν το κάνουν από φόβο, ή από πρόθεση, το σίγουρο είναι ότι έχουν μείνει να παρακολουθούν τις εξελίξεις ως απλοί θεατές. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι δεν κάνουν τίποτε απολύτως για την μαζική κινητοποίηση του λαού. Δεν τη θέλουν. Την φοβούνται περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Δεν τόλμησαν ούτε καν να βγουν δημόσια για να καλέσουν τον κόσμο σε μαζική απείθεια, να μην πληρώσει τον δημευτικό φόρο του ΕΝΦΙΑ, προκειμένου να πέσει η κυβέρνηση. Όπως συνήθως, έριξαν το μπαλάκι στην πρωτοβουλία του κόσμου κι αυτοί υποσχέθηκαν μόνο την κατάργησή του στο μέλλον.

Οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης και προπαντός του ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλουν με κανένα τρόπο την ανατροπή της κυβερνώσας συμμορίας από τη δράση του ίδιου του λαού. Θέλουν την κυβερνητική εναλλαγή ως “ώριμο φρούτο” για να κάνουν ότι θέλουν με τον λαό στη γωνία, ή στην απελπισία. Να γιατί οι κυβερνώντες με την κίνηση της ψήφου εμπιστοσύνης δεν αιφνιδίασαν μόνο την εσωκομματική τους αντιπολίτευση, αλλά και τις αντιμνημονιακές ηγεσίες.

Γιατί επιτέλους δεν παραιτούνται;

Για μια ακόμη φορά βλέπουμε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και των άλλων λεγόμενων αντιμνημονιακών κομμάτων, σε ρόλο πολιτικού σχολιαστή της επικαιρότητας να παρακολουθούν αμήχανα τς πρωτοβουλίες των κυβερνώντων. Αν πιστεύουν στ’ αλήθεια ότι η Βουλή είναι “απονομιμοποιημένη”, όπως αναφέρει το σχόλιο του ΣΥΡΙΖΑ, τότε γιατί δεν παίρνουν επιτέλους την πρωτοβουλία απαιτώντας ψήφο εμπιστοσύνης από εκλογές; Πώς μπορούν να το πετύχουν; Με την παραίτηση των κομμάτων τους από αυτό το “απονομιμοποιημένο” κοινοβούλιο.

Γιατί δεν το κάνουν; Εκλογές δεν λένε ότι θέλουν εδώ και τώρα; Γιατί δεν επιβάλλουν ντε φάκτο την διάλυση του κοινοβουλίου; Η ψήφος εμπιστοσύνης είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να το κάνουν. Τι φοβούνται; Τα ΜΜΕ; Ποιος πιστεύει στ’ αλήθεια ότι οι κυβερνώντες μπορούν να κρατηθούν με ένα λειψό κοινοβούλιο, όπου τουλάχιστον η αξιωματική αντιπολίτευση θα έχει παραιτηθεί από δαύτο;

Φανταστείτε μόνο πόσο θα αναθαρρήσει ο λαός από μια τέτοια κίνηση της αντιπολίτευσης. Σκεφτείτε τι θα γίνει αν η αντιπολίτευση παραιτηθεί και σύσσωμη καλέσει τις μάζες του λαού στους δρόμους για να πέσει η πιο λαομίσητη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Όμως σε μια τέτοια περίπτωση η νέα κυβέρνηση θα είναι αληθινά λαοπρόβλητη, με τον λαό να έχει επενδύσει σ’ αυτήν ζωτικές ελπίδες και προσδοκίες. Κι ένας τέτοιος λαός που έχει μάθει πώς ανατρέπονται οι κυβερνήσεις θα είναι δύσκολο να πειθαναγκαστεί από τους κυβερνώντες. Ειδικά αν είναι ανίκανοι, ή δεν θέλουν να ικανοποιήσουν τα ζωτικά του αιτήματα.

Δεν θέλουν την ανατροπή, αλλά τη διαδοχή

Να γιατί οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης δεν θέλουν μια τέτοια εξέλιξη. Δεν θέλουν τον λαό μαζικά στους δρόμους και μάλιστα συσπειρωμένο γύρω από το πολιτικό αίτημα της ανατροπής της κυβέρνησης. Δεν θέλουν να επενδύσουν στις ελπίδες και τις προσδοκίες του. Θέλουν απλά και μόνο την ψήφο του. Μια ψήφο απελπισίας και αδιεξόδου, που δεν κατευθύνεται από συνειδητή επιλογή με βάση των ζωτικά συμφέροντα του λαού, αλλά με βάση το γνωστό μηχανισμό του “μη χείρων βέλτιστον”. Όσο μεγαλύτερη η απελπισία και το αδιέξοδο που νιώθει ο κόσμος, ο λαός, τόσο πιο εύκολα θα του αποσπάσουν την ψήφο σαν λευκή επιταγή για να κάνουν ότι θέλουν.

Όπως ακριβώς συμβαίνει σ’ ολόκληρη την μεταπολίτευση. Πόση ευφυία και φαντασία θέλει για να αντιληφθεί ακόμη και ο πιο αφελής ότι όποια κυβέρνηση αναδειχθεί με τους ίδιους όρους, θα κάνει τα ίδια που έκαναν και οι προκάτοχοί της; Διαφορετικά θα ανοιγόταν στον λαό. Θα έκανε τα πάντα να ανατραπεί η κυβέρνηση από τον ίδιο τον λαό. Θα έπαιρνε διαρκώς πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση μιας ευρείας κοινωνικοπολιτικής συμπαράταξης που θα μπορούσε να εκφράσει και να κινητοποιήσει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Όχι μόνο στις εκλογές, αλλά και στη καθημερινή δράση.

Βλέπετε καμιά από τις ηγεσίες της αντιπολίτευσης να θέλει κάτι τέτοιο; Βλέπετε κανέναν από δαύτους να πασχίζει για κάτι τέτοιο; Όχι. Όλοι τους μιλούν με τη γνωστή παλαιοκομματική γλώσσα της κομματικής αυτοδυναμίας, όπου ο λαός καλείται να επιλέξει ποιους θελει να διώξει κι όχι ποιες θέσεις και απόψεις θέλει να επιβάλλει. Να γιατί παρά τα λόγια δεν θέλει κανένας τις πολιτικές συνεργασίες πάνω σε ξεκάθαρες συμφωνίες με βάση τα πιο ζωτικά αιτήματα του λαού. Θέλουν μόνο τις “συνεργασίες” όπου κυριαρχεί το δούναι-λαβείν για μια θέση στο κοινοβούλιο και όπου το γνωστό αλισβερίσι των παρασκηνίων δίνει και παίρνει.

Να γιατί και σ’ αυτή τη σικέ παράσταση της ψήφου εμπιστοσύνης, οι ρόλοι είναι δεδομένοι. Όποια έκπληξη υπάρξει να είστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να προέλθει από την αντιπολίτευση. Το παιχνίδι παίζεται σχεδόν αποκλειστικά από τους κυβερνώντες με τις ηγεσίες της αντιπολίτευσης σε ρόλο “τσικό”, ή κερκίδας. Το παιχνίδι είναι καλά στημένο με τον λαό εκτός γηπέδου και με την κλιμακούμενη απελπισία του όπλο του κατεστημένου, δεξιού και αριστερού.

Ο Δημήτρης Καζάκης με το Θέμη Συμβουλόπουλο, στο e-roi, την 1 Οκτωβρίου 2014.

 

Για επικοινωνία: onair@e-roi.gr. Στείλτε τις απόψεις και τις ερωτήσεις σας για να συζητηθούν ζωντανά στον “αέρα”.

Απόσυρση

του Γιάννη Σιδέρη

 Το θέμα του χρέους της χώρας ως πολιτική πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ όταν και αν βρεθεί στην εξουσία, φαίνεται να ξεκαθαρίζει.

Μετά την δήλωση του Νίκου Παππά περί κάλυψής του “κάτω από το χαλί”, ήρθε ο Δραγασάκης να ενισχύσει την επιλογή αυτή μιλώντας για “απόσυρσή” του!

Συγκεκριμένα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε σε συνέντευξή του στη Real News την απόσυρση του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, «δηλαδή ένα μέρος του χρέους να αποσυρθεί από τις αγορές ή τους φορείς που το κατέχουν σήμερα και να κρατηθεί “παγωμένο” στα πλαίσια της ΕΚΤ», αντί για «κούρεμα», επικαλούμενος προτάσεις οικονομολόγων και επιστημονικών ιδρυμάτων.

Για εμένα τον αδαή στα οικονομικά, αυτό απλά σημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ, δια στόματος του πλέον αρμόδιου στην οικονομική πολιτική που προτίθεται να εφαρμόσει, απλά κλείνει το μάτι στο ευρωπαϊκό ιερατείο, για μια λύση πέρα από την γενναία διαγραφή, όπως ο ίδιος την χαρακτήριζε, όπου ευαγγελιζόταν μέχρι προσφάτως!

Πρόκειται για προσπάθεια στροφής της ρητορική του, που έτσι κι αλλιώς δεν έπειθε είναι η αλήθεια, μια και επέμενε ότι η διαγραφή μπορούσε να επιτευχθεί μέσα στα πλαίσια κάποιας διαπραγμάτευσης αφορίζοντας ταυτόχρονα τις μονομερής ενέργειες.

Διαπιστώνοντας λοιπόν πως με αυτήν την ρητορική, ούτε μπορούσε να πείσει τους πολίτες ούτε όμως και να γίνει αποδεκτό το αίτημα διαγραφής από τους εταίρους, τώρα που βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας, έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Και την πήρε. Στροφή λοιπόν προς τον “ρεαλισμό” και την “υπευθυνότητα”, όπως βέβαια αυτοί οι όροι ορίζονται από τους έως τώρα κυβερνώντες!

Για να δούμε όμως. Ποιά ήταν η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για το χρέος όπως την κατέθεσε η κοινοβουλευτική του ομάδα στις 23 Μαΐου του 2011 με αφορμή τον πρώτο χρόνο από το πρώτο μνημόνιο;

“Μια επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με διαγραφή μεγάλου μέρους του, επιμήκυνση και μείωση του επιτοκίου. Είναι γεγονός ότι αυτό που εμείς έχουμε πει εδώ και ένα χρόνο ότι είναι απαραίτητο να γίνει το λένε οι περισσότεροι αναλυτές (…)

Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν θα γίνει επαναδιαπραγμάτευση ή όπως το λένε αυτοί αναδιάρθρωση, αλλά με ποιους όρους και ποιόν θα εξυπηρετεί. Αν είναι να γίνει προκειμένου να λειτουργήσει ως εργαλείο για την ελάφρυνση μέρους του κεφαλαίου και την επιβολή νέων όρων υψηλής κερδοφορίας και άνισης διανομής, με λίγα λόγια αν συνοδευτεί με νέα μνημόνια και ακόμη βιαιότερη αναδιανομή, τότε θα είναι δώρον άδωρον για το λαό. Γιατί δε θα μας σώσει από τη χρεοκοπία, αλλά θα την πιστοποιήσει.

Αν όμως καταφέρουμε να σταθούμε στα πόδια μας με αξιοπρέπεια και διεκδικήσουμε, καταρχήν σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μια δίκαιη ρύθμιση του χρέους, αφού πρώτα προχωρήσουμε σε έναν εξονυχιστικό λογιστικό έλεγχο του χρέους- και είναι αδιανόητο ότι η κυβέρνηση κωλυσιεργεί και αρνείται- για να δούμε ποιο μέρος του είναι παράνομο και επαχθές, τότε τα πράγματα μπορούν να είναι πολύ διαφορετικά.

Εμείς επιμένουμε, ότι για το χρέος της Ελλάδας, αλλά και των άλλων χωρών της περιφέρειας, που είναι πλέον μη βιώσιμο, η λύση είναι πρωτίστως πολιτική και άρα απαιτεί άλλους συσχετισμούς δύναμης, απαιτεί το λαό να διεκδικεί και να μην αποδέχεται άκριτα τους εκβιασμούς, απαιτεί και μια κυβέρνηση με συναίσθηση πατριωτικής ευθύνης -βέβαια δεν έχουμε όλοι την ίδια πατρίδα, άλλη πατρίδα έχουν αυτοί που τα έχουν βγάλει στην Ελβετία και άλλη εμείς που πληρώνουμε (…)”

Αν και ποτέ δεν συμφωνήσαμε σε μια τέτοιου είδους λύση προτείνοντας σαφώς την μονομερή διαγραφή του χρέους βασιζόμενοι σε διεθνής συνθήκες, ακόμη και αυτή η πολιτική λύση που πρότεινε κάποτε η Κ. Ο. του ΣΥΡΙΖΑ για εξονυχιστικό λογιστικό έλεγχο του χρέους προκειμένου να δούμε το μέρος αυτού που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως παράνομο και επαχθές, εγκαλώντας μάλιστα την τότε κυβέρνηση ότι κωλυσιεργεί και αρνείται, απέχει παρασσάγγας από την προτεινόμενη “απόσυρση”.

Η προς τον ρελισμό προσπάθεια μετατόπισης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι σαφής. Αλήθεια τι μπορεί να απαντήσει στα μέλη του, αλλά και στον ελληνικό λαό στο σύνολό του το πως πέρασε από τον λογιστικό έλλεγχο στο κρύψιμο κάτω από το χαλί;

Εκτός και αν τώρα, αντί για την κυβέρνηση όπως έκανε το 2011, εγκαλέσει τον λαό που δεν διεκδικεί και υποκύπτει στους εκβιασμούς, ρίχνοντάς του αποκλειστικά την ευθύνη για την “κυβίστηση” περί χρέους.

Αλλά ξέχασα. Ο λαός πια είναι ικανοποιημένος με την παροχή προς αυτόν συσσιτίων και ρεύματος. Με το χρέος θα ασχολείται;

Ο Γιάννης Σιδέρης είναι μέλος του ΕΠΑΜ Πάτρας.

Ο Δημήτρης Καζάκης, στο e-roi, στις 30 Σεπτεμβρίου 2014.

 Για επικοινωνία: onair@e-roi.gr. Στείλτε τις απόψεις και τις ερωτήσεις σας για να συζητηθούν ζωντανά στον “αέρα”.

Πως και γιατί ΔΕΝ πληρώνουμε

Tου Σταύρου Κατσούλη

 

Τα ξέρουμε, τα ζούμε και τα βλέπουμε καθημερινά πλέον: Απο την μία μεριά έχουμε ΕΝΦΙΑ, Χαράτσια, ΟΑΕΕ κλπ. Από την άλλη, έχουμε μειώσεις μισθών και συντάξεων και ανεργία. Οι συμπολίτες μας, στην κυριολεξία πεθαίνουν στις ουρές της εφορίας, λιποθυμούν στις τράπεζες όσο το σύστημα τους αρπάζει ότι έχουν και δεν έχουν.

Ας είμαστε ξεκάθαροι. Η μόνη λύση μπροστά στην απίστευτη επίθεση εναντίον του Λαού μας, είναι η μαζική δράση της στάσης πληρωμής όχι ως μοναδική κίνηση ή λύση στο καθεστώς που μας έχει δέσει χειροπόδαρα, αλλά ως ένα πρώτο μαζικό τρόπο αντίδρασης, που μπορεί να έχει ως αποκορύφωμά την Γενική Πολιτική Απεργία.

Το Ε.Πα.Μ. έχει έναν από τους τρόπους νομικής αντίστασης έτοιμο εδώ: ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΑΝΟΙΓΜΑ

Τι σημαίνει όμως το σύνθημα και η πράξη της μη πληρωμής φόρων προς το Κράτος, ΔΕΚΟ κλπ; Με τι τρόπο το κάνουμε; Στο κείμενο αυτό θα καταβληθεί μια προσπάθεια να απαντηθούν αυτά και άλλα ερωτήματα που έχουν να κάνουν με την στάση πληρωμών, όπως έχουν εντοπιστεί, από συζητήσεις με διάφορους πολίτες.

Πολλοί θα έλεγαν, ότι δεν έχει και μεγάλη σημασία να έχουμε τις ίδιες βασικές αρχές πίσω από μία δράση, αρκεί η δράση αυτή να γίνεται μαζικά. Παρά το γεγονός ότι αυτή η θέση μπορεί να έχει κάποια πρακτική βάση ως προς τους πρωτογενείς στόχους, η αλήθεια είναι ότι η σημασία των κοινών αξιών και αρχών πάνω στις οποίες βασίζεται κανείς έχει μεγάλη αξία. Συνήθως, αν όχι πολύ γρήγορα, τότε σίγουρα  αξία αυτή αναδεικνύεται στα επόμενα βήματα. Είναι αποδεκτό από πολλούς, ότι αυτές οι κοινές αξίες, είναι και αυτές που θα ενώσουν τον Λαό σε αυτό ακριβώς το επίπεδο και βάθος, που θα χρειαστεί για να αναγεννήσει την Πατρίδα του στο προσεχές μέλλον και όχι απλά να αντισταθεί άτακτα ενάντια στην λαίλαπα.

Αυτός είναι λοιπόν και ο λόγος για τον οποίον απαντάμε στα ερωτήματα, που μπορεί στην επιφάνεια να φαντάζουν άσχετα, αλλά στην ουσία είναι αυτά που προσθέτουν αξία και την θεμελιώδη νομιμοποίηση που χρειάζεται ο αγώνας μας για την Δημοκρατία, την Δικαιοσύνη και την Ελευθερία. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι ο αγώνας δεν μπορεί να είναι κλαδικός ή κατά κάποιον τρόπο να νομιμοποιεί το καθεστώς που έχει καταλύσει όχι μόνο το Σύνταγμα, αλλά ακόμα και τα βασικά δικαιώματα των πολιτών αυτής της χώρας.

Ακολουθούν οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις:

Ποιος είναι ο κυρίαρχος λόγος για τον οποίο δεν πληρώνουμε;

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι το χρήμα που σήμερα πάει σε φόρους, ΔΕΝ ΠΑΕΙ για το καλό της Πατρίδας μας.

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι η πράξη μη πληρωμής, δεν αποτελεί στοιχείο παρανομίας, σε καμία περίπτωση, ακόμη και αν έχουμε να πληρώσουμε.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η κίνηση αυτή δεν έχει οικονομικό χαρακτήρα, αλλά καθαρά Πολιτικό. Ο στόχος δεν είναι να σώσουμε τους εαυτούληδες μας από την λαίλαπα της κρεατομηχανής στην οποία βρισκόμαστε, αλλά ο πλήρης και έμπρακτος διαχωρισμός των πολιτών από το κυβερνητικό και πολιτικό σύστημα, που έχει παραβιάσει το σύνταγμα και πρακτικά κάθε θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Αν θέλουμε να επιστρέχει η Δημοκρατία στην Πατρίδα μας, τότε το πολιτικό σύστημα πρέπει να ακυρωθεί εξ ορισμού και ως εκ τούτου να χάσει την νομιμότητά του και να καταρρεύσει ανεπιστρεπτί.

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι κανένα ιδιωτικό ή ακόμα και κλαδικό συμφέρον δεν μπορεί να λυθεί πλέον και ότι γι' αυτόν τον λόγο πρέπει να ενωθούμε κάτω από το κοινό, Πατριωτικό συμφέρον.

Ο κυρίαρχος λόγος που δεν πληρώνουμε είναι ακριβώς αυτό το κοινό συμφέρον. Όλοι οι άλλοι λόγοι, είναι δευτερεύοντες, ακόμα και όταν δεν μπορούμε πλέον να πληρώσουμε.

Δεν πληρώνουμε, γιατί δεν δεχόμαστε, ούτε και νομιμοποιούμε πλέον το κατοχικό καθεστώς.

Δεν πληρώνουμε, γιατί απαιτούμε Δημοκρατία, Κοινωνική Δικαιοσύνη, την Εθνική μας Κυριαρχία και την Ελευθερία μας.

Δεν πληρώνουμε, γιατί θέλουμε η σημερινή κατοχική εξουσία να φύγει αμέσως να να παραδώσει τα κλειδιά στον Λαό.

Ποιος μας καλεί να πληρώσουμε;

Αλήθεια, το έχουμε αναρωτηθεί αυτό ποτέ; Ποιος μας καλεί να πληρώσουμε; Μήπως είναι οι κυβερνήσεις των χρόνων του μνημονίου που μας καταστρέφουν; Φαινομενικά είναι. Αλλά όλοι μας ξέρουμε, ότι οι κυβερνήσεις αυτές, δεν εκφράζουν την θέληση του Λαού και δεν εκφράζουν ούτε καν την δικιά τους θέληση. Οι κυβερνήσεις των χρόνων του μνημονίου, εκφράζουν και εκτελούν τυφλά τις επιθυμίες των διεθνών συμφερόντων.

Βεβαίως, το ότι έχουμε κάποιους υπάλληλους του ΔΝΤ, της ΕΚΤ κλπ δεν σημαίνει ότι ξέρουμε και ποιος μας το ζητά.  Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: Ποιος ουσιαστικά μας καλεί να πληρώσουμε; Η απάντηση δεν είναι απλή, σίγουρα δεν είναι οι υπάλληλοι της Τρόικας που βλέπουμε στην τηλεόραση, ούτε και τα αφεντικά τους που βλέπουμε επίσης.

Προφανώς, το τι θα ζητήσουν από το εγχώριο δωσιλογικό καθεστώς να κάνει, έρχεται ήδη αποφασισμένο, πίσω από κλειστές πόρτες και χωρίς να έχει λόγο κανένας θεσμός, έστω και αν ήταν ένας θεσμός όπως είναι η Ε.Ε. του ολοκληρωτισμού.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν πολύ απλά, ότι εμείς ως απλοί πολίτες απλά βλέπουμε το προσωπείο ενός συστήματος που εργάζεται από εξ ορισμού σκοτεινές γωνιές του διεθνούς Τραπεζικού,  χρηματοπιστωτικού και άλλων "οργανισμών" του συστήματος.

Το ερώτημα λοιπόν, δεν είναι ποιος μας τα ζητά, γιατί η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι προφανής: Ξέρουμε σε γενικές γραμμές, ότι μας τα ζητά το τέρας που σήμερα μερικοί αποκαλούν καπιταλισμό, άλλοι πλουτοκρατία, άλλοι νέα τάξη και άλλοι ως κορπορατικό φασισμό ή όλα μαζί και άλλα. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: Αυτός που μας τα ζητά, είναι ένα σκοτεινό και αδιαφανές σύστημα που θέλει να μας εκμεταλλευτεί στο έπακρον. Και για να μην κοροϊδευόμαστε, αυτό το "έπακρον" είναι πραγματικά το άκρον, δηλαδή ΘΑΝΑΤΟΣ, προσωπικά, πνευματικά, Εθνικά και με όλες τις άλλες μορφές που μπορεί να έχει αυτός ο Θάνατος. Τόσο μακρυά θέλει να πάει αυτό το σύστημα, και τόσο θα πάει, αν δεν το σταματήσουμε.

Το ερώτημα δηλαδή που θα έπρεπε να μας διακατέχει, είναι: Γιατί να πληρώσω επειδή μου το ζητά το σύστημα αυτό που περιγράφεται παραπάνω; Είναι, ηθικό αυτό; Είναι νόμιμο; Είναι Δημοκρατικό; Είναι Δίκαιο;

Πού θα πάνε τα λεφτά, αν πληρώσουμε;

Το δεύτερο προφανές ερώτημα είναι το εξής απλό: Που θα πάνε τα λεφτά που καλούμαστε να πληρώσουμε;

Μήπως θα χρησιμοποιηθούν για να οικοδομηθεί το κράτος ή να επιδιορθωθούν  οι κατεστραμμένες κοινωνικές παροχές  ή για να αναπτυχθεί η οικονομία; Τα γεγονότα και η σημερινή κατάσταση μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι κανένας από τους φόρους που καλούμαστε να πληρώσουμε χρησιμοποιούνται για το γενικότερο καλό του Λαού.

Μήπως οι φόροι που πληρώνουμε έστω απομειώνουν τα παράνομα, καταστροφικά και καταχρηστικά δάνεια που έχει πάρει το πολιτικό προσωπικό χωρίς την έγκριση του Λαού; Όχι βέβαια. Το χρέος, όχι μόνο μειώνεται, αλλά αυξάνεται ραγδαία. Δηλαδή, το σύνολο των πολιτικών - εάν μπορεί κανείς να τις αποκαλέσει έτσι - μας βυθίζει  όλο και πιο βαθειά στο χρέος, την εξαθλίωση και σε μια κατάσταση που μόνο ως κατοχική χούντα μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος ο οποίος την βλέπει χωρίς παρωπίδες.

Που πάνε λοιπόν τα λεφτά; Η απάντηση είναι απλή: Εφ' όσον οι φόροι δεν μετατρέπονται σε κοινό καλό,  τότε είναι προφανές ότι καταλήγουν στα χέρια αυτών που μας καταδυναστεύουν. Συγκεκριμένα, οι φόροι που έχουμε πληρώσει και καλούμαστε να πληρώσουμε, χρησιμοποιούνται για πληρωμές τοκογλυφικών υποσχέσεων, είτε αυτές είναι τα δάνεια, τα CDS, τα ομόλογα και οτιδήποτε άλλο έχουν υποσχεθεί και μας κρύβουν.

Επίσης, ένα μεγάλο μέρος από τα χρήματα που εμείς δίνουμε, πάνε στις ιδιωτικές τράπεζες, που έχουν κατασπαταλήσει και εξαφανίσει ανεπιστρεπτί τις καταθέσεις μας, λες και έχει υποχρέωση ο Λαός να διασώσει ιδιωτικές εταιρίες, στην πλάτη του Λαού.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνει πολύ απλά ότι ακόμα και να πληρώσουμε, δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη ότι βοηθούμε την Πατρίδα να λύσει το πρόβλημά της, γιατί όλοι αυτοί οι φόροι δεν χρησιμοποιούνται ανταποδοτικά. Αλλά όταν πληρώνουμε, στην ουσία κάνουμε κάτι πολύ χειρότερο: Ακριβώς όταν πληρώνουμε, τότε είναι που ενδυναμώνουμε και νομιμοποιούμε το καθεστώς που μας καταστρέφει και μας οδηγεί προς τον θάνατο.

Τι να μην πληρώσω;

Κάντε τις ακόλουθες ερωτήσεις στον εαυτό σας:

• Είναι αυτός που μου ζητά να πληρώσω διαπλεκόμενος με το κατοχικό κράτος;
• Εάν πληρώσω, βοηθώ και στηρίζω το χουντικό καθεστώς κατοχής;
• Εάν πληρώσω, στηρίζω και νομιμοποιώ το χουντικό καθεστώς κατοχής;
• Εάν πληρώσω, βοηθώ στο να χαθεί ακόμα περισσότερο η κυριαρχία της Ελλάδας ως Κράτους;
• Εάν πληρώσω, βοηθώ στο να χαθεί ακόμα περισσότερη Δημοκρατία και Δικαιοσύνη; 
• Εάν πληρώσω το χουντικό/κατοχικό κράτος, θα λύσω το δικό μου πρόβλημα, ή θα λύσω το πρόβλημα της Πατρίδας;
• Εάν πληρώσω το κατοχικό κράτος, θα θυσιάσω την υγεία των παιδιών μου;

Εάν οι απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις είναι ναι, τότε θα πρέπει μαζικότατα, και συλλογικά οργανωμένα, να προχωρήσετε σε στάση πληρωμών γιά αυτές τις περιπτώσεις.

Τι γίνεται με τις ΔΕΚΟ; Δεν είναι ειδική περίπτωση;

Πριν απαντήσουμε ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και ας δούμε τα βασικά. Τι σημαίνει ΔΕΚΟ; Σημαίνει Δημόσια Επιχείρηση Κοινής Ωφελείας. Γιατί το Κράτος, έστω αυτό το ανάπηρο κράτος, θεσμοθέτησε αυτές τις εταιρείες ως ΔΕΚΟ; Γιατί πολύ απλά, είναι κοινά αποδεκτό και κατανοητό, ότι οι υπηρεσίες που δίνουν αυτές οι εταιρείες, έχουν ένα πρωταρχικό στόχο: Την ΚΟΙΝΗ ΩΦΕΛΕΙΑ. Ο ορισμός του και η θεσμοθέτησή τους ως τέτοιους λοιπόν, δεν είναι απλά ένας τίτλος ή μία ταμπέλα που απλά τις χαρακτηρίζουν λεκτικά.

 Οι ΔΕΚΟ οφείλουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες αυτές σε ολόκληρο τον Λαό, με τους καλύτερους δυνατούς όρους στους πολίτες. Ο λόγος είναι προφανής: Τα αγαθά αυτά πρέπει να προσφέρονται με αυτόν τον τρόπο γιατί αυτά είναι που διαμορφώνουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα αναπτυχθεί ο Λαός, κοινωνικά, επαγγελματικά, και σε πολλούς άλλους τομείς.

Τι βλέπουμε όμως σήμερα; Αυτό που βλέπουμε είναι η πλήρης κατάληψη αυτών των οργανισμών από το κατοχικό και διεφθαρμένο κράτος κατοχής. Αντί να ενεργοποιούν τον θεσμό που στην θεωρία έχουν θεσμοθετήσει, τους έχουν μεταλλάξει σε μηχανισμούς καταστροφικής υπερφορολόγησης και εκβιασμού. Συμπληρωματικά, έχουν επίσης αλλάξει τον χαρακτήρα των οργανισμών αυτών επί της ουσίας, με το να παραδίδουν μέρος τους (ή και ολόκληρους) σε ιδιωτικά συμφέροντα εντός αλλά κυρίως εκτός της χώρας.

Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα, είναι ότι επί της ουσίας, οι ΔΕΚΟ αποτελούν απλά άλλον έναν μηχανισμό, με τον οποίον εκβιάζουν, τρομοκρατούν, φορολογούν παράνομα και καταχρηστικά τον Λαό και μέσω αυτών, όπως και των περισσότερων άλλων θεσμών, επιβάλουν την καταστροφή και τον ολοκληρωτικό όλεθρο που έρχεται. Η αντιμετώπισή μας λοιπόν, πρέπει να είναι η ίδια όπως όταν συνδιαλλασσόμαστε κατ ευθείαν με το κράτος.

Τι γίνεται με τις Τράπεζες; Αυτές δεν είναι ειδικές περιπτώσεις;

Αντίθετα με το τι μας υπαγορεύει το κατοχικό κράτος χουντάρας, αλλά και το δεκανίκι του, που είναι τα ΜΜΕ (Μέσα μαζικής καταστολής συνειδήσεων), οι τράπεζες, ιδιωτικές αλλά και οι κεντρικές, ΔΕΝ είναι φίλοι ή/και υπηρέτες των Λαών. Οι ιδιωτικές τράπεζες είναι οι κατ εξοχήν θεσμοί που διαπλέκονται και συναναστρέφονται με τους δυνατούς του κόσμου, είτε αυτοί είναι κυβερνήσεις είτε άλλοι οργανισμοί.   Ο πρωταρχικός σκοπός των ιδιωτικών τραπεζών είναι το κέρδος. Αλλά λόγου του ότι οι περισσότερες, αν όχι όλες οι τράπεζες είναι βυθισμένες στην διαπλοκή και την πολλές φορές θεσμικά εγκατεστημένη παρανομία, και σε τρόπους εργασίας που είναι υπόγειοι και αδιαφανείς, ο τρόπος που αποζητούν να καταφέρουν αυτό το κέρδος, είναι τέτοιος, που την πληρώνουν οι εκτός των συστημάτων αυτών. Και ποιός είναι αυτός; Είναι ο Λαός.

Οι ιδιωτικές Τράπεζες έχουν τόσο τεράστια συμπλοκή με το γενικότερο σύστημα, που δεν μπορεί κανείς να τις θεωρήσει απλά ως ένα "απλό και άκακο" υποσύνολο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Τα χρήματα που μαζεύουν από τις καταθέσεις, αλλά και οι λογιστικές εγγραφές που δημιουργούν από το πουθενά, μετατρέπονται σε χρηματοπιστωτικά "προιόντα" και πωλούνται και ξανά-πωλούνται στις διεθνείς αγορές. Και εφ όσον αποζητούν τεράστια κέρδη, ο τρόπος που διαχειρίζονται το χρήμα, είτε αυτό είναι πραγματικό, είτε είναι απλά λογιστικές εγγραφές, γίνεται με αποδοχή τεράστιων και απίτευτα επικίνδυνων ρίσκων. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι περισσότερες τράπεζες έχουν κατασπαταλήσει και εξαφανήσει τις καταθέσεις των απλών πολιτών, αλλά και των ταμείων και άλλων οργανισμών.

Τώρα, το κράτος κατοχής ακολουθώντας τυφλά τις επιταγές των εκ των έξω επικυρίαρχων, ζητά από τον Λαό να "ανακεφαλαιοποιήσει"  τις τράπεζες αυτές, μέσω στυγνής φορολογίας και αποδεκατισμού των απλών πολιτών. Και εάν αυτό αποδειχτεί αδύνατον, τότε οι επικυρίαρχοι με την βοήθεια των εδώ δοσιλόγων, πολύ απλά θα προχωρήσουν σε "κούρεμα" καταθέσεων, όπως έκαναν και στην Κύπρο.

Δεν τους απασχολεί καθόλου το γεγονός ότι δεν ήταν ο Λαός που εξαφάνισε τα αποθέματα σε χρήματα που εξυπηρετούν τις καταθέσεις, γιατί οι κυβερνήσεις είναι στην ουσία και γιά όλους τους πρακτικούς σκοπούς ένα και το αυτό με τις τράπεζες. Οπότε οι τράπεζες τυγχάνουν της προστασίας των, έστω και εάν η προστασία αυτή καταστρέφει ολόκληρους Λαούς. Ενώ λοιπόν οι τράπεζες πρέπει να κάνουν το πρωταρχικό λειτούργημα τους, που είναι διασφάλιση των καταθέσεων, και με την ορθολογική χρήση τους να προσφέρουν ρευστότητα στην οικονομία, αυτές ασχολήθηκαν με πράγματα που έθεσαν σε εξαιρετικά μεγάλο ρίσκο αυτά τα αποθέματα και στην συνέχεια τα εξαφάνισαν.

Καλούμαστε λοιπόν, εμείς οι απλοί πολίτες, να είμαστε συνεπείς με τις πληρωμές των δανείων μας προς τις τράπεζες, όταν αυτές οι ίδιες, δεν είναι συνεπείς με τις δικές τους υποχρεώσεις και μάλιστα με καταστροφικά αποτελέσματα. Το πρόβλημα είναι, ότι εφ όσον οι τράπεζες έχουν πάντα φιλικές σχέσεις με τα καθεστώτα, η μεμονωμένη αντίσταση είναι δύσκολη, γιατί ο νόμος είναι ουσιαστικά με το μέρος τους. Η απάντηση, όπως και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις είναι μία: Η μαζική και οργανωμένη αντίσταση. Περισσότερα γι' αυτό παρακάτω.

Να πληρώσω έστω και κάποια λίγα, για να αποφύγω προβλήματα;

Πράγματι, μπορεί κάποιος να αποφύγει τα άμεσα προβλήματα με το να πληρώσει όσα μπορεί και έχει. Όμως είναι επιτακτικό να κατανοήσουμε ότι στην σημερινή κατάσταση που μας έφερε το καθεστώς το κύριο και μεγάλο πρόβλημα ΔΕΝ έχει επιλυθεί και ούτε πρόκειται να επιλυθεί χωρίς σημαντικότατες και ουσιαστικές αλλαγές σε ολόκληρο το σύστημα.

Αντί για να ασχολούμαστε με την πρόσκαιρη επίλυση των προσωπικών μας δυσκολιών, η καλύτερη πορεία θα ήταν να οργανωθούμε και να αντιμετωπίσουμε την πηγή του προβλήματος. Εάν δεν κάνουμε κάτι σε αυτό το επίπεδο, η κρίση θα συνεχιστεί με ακάθεκτους ρυθμούς και θα μας αγγίξει πολύ πιο ουσιαστικά και τρομακτικά, με τέτοιον τρόπο που δεν θα υπάρχει πλέον τρόπος να επιλυθεί ούτε το προσωπικό, ούτε το συλλογικό πρόβλημα.

Το να λύσει κανείς το άμεσο πρόβλημά του με το για παράδειγμα να αποφύγει κάποια προβλήματα που θα δημιουργηθούν από την άρνηση πληρωμής, οδηγεί στην περαιτέρω διαιώνιση του προβλήματος, που είναι το διεφθαρμένο και σάπιο καθεστώς της μεταπολίτευσης μαζί με όλα τα παρελκόμενα του. Η λύση δεν πρέπει πλέον να είναι σε προσωπικό επίπεδο ή με πρόσκαιρο αποτέλεσμα. Η λύση βρίσκεται στην συλλογική και μαζικότατη αντίσταση του Λαού.

Μπορεί κανείς εάν θέλει ή για λόγους ζωής και θανάτου, να πληρώσει κάποιο ποσό για να μην έχει άμεσα προβλήματα, όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αμελήσει πλέον την συμμετοχή του σε ομαδική και μαζική αντίσταση.

Θυμηθείτε, ότι ότι κάνουμε το κάνουμε συλλογικά. Όχι απλά γιατί έτσι έχουμε μιά σχετική ασφάλεια και προστασία, αλλά γιατί μόνο έτσι θα λυθεί το θεμελιώδες πρόβλημα που αντιμετωπίσουμε. Και το πρόβλημα αυτό είναι η ολοκληρωτική εξαθλίωση σε όλους τους τομείς από το σάπιο και διαφθαρμένο σύστημα, πολίτευμα και επικυρίαρχους που αυτό κάλεσε να έρθει και να μας αποτελειώσει.

Να κάνω διακανονισμό, για να αποφύγω προβλήματα;

Ο διακανονισμός, μπορεί να αποτελέσει μια παροδική λύση του προβλήματος του χρέους προς το δημόσιο. Όμως ούτε μπορεί να εγγυηθεί κάνεις ότι αποτελεί λύση για όλους, ούτε μπορεί να προβλέψει κανείς ότι ακόμα και με διακανονισμό θα είναι εύκολη η διαχείριση αυτού του χρέους ή ότι δεν θα εισαχθούν καινούργιοι, χειρότεροι όροι.

Ποιο σημαντικά όμως, η πράξη του διακανονισμού αποτελεί έναν έμμεσο τρόπο αποδοχής και νομιμοποίησης του χρέους, αυτού του φόρου που μας καταστρέφει έναν έναν και είναι καταχρηστικό και δεν βοηθά σε καμία περίπτωση την Πατρίδα. Και φυσικά ο οποισδήποτε συμβιβασμός νομιμοποιεί επίσης και το κράτος κατοχής.

Βλέπε και παραπάνω, στην προηγούμενη ερώτηση.

Ποιος να μην πληρώσει;

Η απάντηση είναι αυτονόητη: Μέχρι να ανακτήσουμε την Δημοκρατία, την Δικαιοσύνη, την Εθνική μας Κυριαρχία και την Ελευθερία μας, κανένας.

Η πληρωμή των φόρων σε ένα ευνομούμενο κράτος, είναι ιερό χρέος και αποτελεί την βάση του κοινωνικού κράτους και στηρίζει το περιβάλλον μέσω στο οποίο θα αναπτυχθεί η κάθε δραστηριότητα των πολιτών. Στην παρούσα κατάσταση όμως, δεν έχουμε ευνομούμενο κράτος, εφ όσον το κράτος αυτό κάνει ότι κάνει με αυταρχικό, αντιδημοκρατικό τρόπο και έχει καταλύσει ακόμα και τις πιο θεμελιώδεις αξίες όπως είναι το δίκαιο και το συμφέρον του Λαού, που κανονικά θα έπρεπε να υπηρετεί. 

Μα δεν πρέπει να πληρώσει αυτός που έχει;

Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, ρωτήστε τον εαυτό σας κάτι πιο βασικό: Εάν πληρώσει αυτός που έχει σήμερα, σε ποιόν θα πληρώσει;

Το ερώτημα έχει απαντηθεί παραπάνω, και η ουσιαστική απάντηση είναι ότι τα χρήματα αυτού που μπορει ακομα να πληρώσει, δεν θα μεταδοθούν στους πολίτες για το κοινό καλό.

Ρωτήστε στον εαυτό σας και το εξής:

Δεν θα έπρεπε αυτός που μπορεί να πληρώσει, να πληρώσει για την εποικοδόμηση της Υγείας, της Παιδείας, της Ανάπτυξης κλπ.;

Εσείς τι λέτε, στο σημερινό κατοχικό καθεστώς χούντας, τα χρήματα αυτά θα πάνε εκεί;

Όχι βέβαια, αυτά θα πάνε για αποπληρωμή είτε των ιδιωτικών τραπεζών, είτε για την πληρωμή τοκογλυφικών χρεολυσίων κάθε μορφής.

Αλλά τα χρήματα αυτά ανήκουν στον Λαό, και όχι στους τοκογλύφους. Γιατί λοιπόν, θα θέλαμε να πληρώσουν αυτοί που ακόμα μπορούν, αυτά που μας ανήκουν, σε άλλους που δεν τα δικαιούνται;

Δεν είναι δικά μας τα χρήματα αυτά; Γιατί να αναγκάσουμε τους συμπολίτες μας που ακόμα αντέχουν, να δώσουν αυτά τα λίγα που απομένουν στους διεθνείς τοκογλύφους;

Επίσης και πιο σημαντικά ακόμα, να θυμίσουμε τον πραγματικό λόγο που ΔΕΝ πληρώνουμε: ΔΕΝ πληρώνουμε γιατί δεν δεχόμαστε το καθεστώς. ΔΕΝ πληρώνουμε, γιατί απαιτούμε Δημοκρατία, Δικαιοσύνη και Ελευθερία. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΠΙΣΩ.  ΔΕΝ πληρώνουμε, όχι απλά γιατί κάποιοι από εμάς δεν μπορούν, αλλά γιατί ακόμα και αν μπορούσαμε, ο στόχος είναι η ανατροπή του καθεστώτος και η ανάκτηση της Πατρίδας μας.

Είναι λοιπόν λογικό, ότι μέχρι να ανακτήσουμε και να αναγεννήσουμε το κράτος και την Δημοκρατία μας, κανένας μας δεν πρέπει να πληρώνει.

Μα δεν γίνεσαι "μπαταχτσής" αν μπορείς να πληρώσεις και δεν πληρώνεις;

Το να μην πληρώνεις, ακόμα και αν έχεις σήμερα, σε κάνει διάφορα πράγματα. Δεν σε κάνει όμως "μπαταχτσή".

• Σε κάνει αλληλέγγυο με αυτούς που δεν έχουν.
• Σε κάνει να αντιστέκεσαι για το κοινό καλό, βάζοντας τον εαυτό σου σε ρίσκο.
• Σε κάνει να μην σκέπτεσαι μόνο τον δικό σου και μόνο τομέα, που μπορεί να αντέχει ακόμα, αλλά να σκέπτεσαι τα κοινά αιτήματα ολόκληρης της κοινωνίας.
• Σε κάνει τέλος, να καταλάβεις, ότι έχεις, δεν έχεις, ΔΕΝ πρέπει να νομιμοποιούμε το χουντικό κράτος κατοχής.

Και με τους "μεγάλους" τι κάνουμε; Θα τους αφήσουμε;

Παρ όλο που όλα τα παραπάνω αναφέρονται κυρίως σε κοινούς πολίτες, τα λαϊκά στρώματα και αρκετούς μικρομεσαίους, και όχι στα άλλα "λαμόγια", το παραπάνω ισχύει ακόμα και γι αυτούς που δεν συγκαταλέγονται στα κοινά λαϊκά στρώματα. Θα τους αφήσουμε έτσι αυτούς; ΟΧΙ βέβαια.

Τα λεφτά που μας χρωστούν αυτοί που μας τα χρωστούν και ειδικότερα οι μεγάλοι που πάγια και με την στήριξη των κυβερνήσεων φοροδιαφεύγουν,  ΔΕΝ τα χρωστούν στην Τρόικα, και τις Τράπεζες. Τα χρωστούν στον Ελληνικό Λαό. Τι πιο προφανές από αυτό το βασικό; Εφ' όσον λοιπόν τα χρωστούν στον Λαό, εμείς θα τους αφήσουμε να τα δώσουν στους διεθνείς τοκογλύφους; ΌΧΙ βέβαια! Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι ΠΡΩΤΑ να αποκτήσουμε ένα κράτος ευνομούμενο και Δημοκρατία, και μετά να απαιτήσουμε αυτά που ανήκουν στον Λαό από αυτούς που ας τα χρωστούν.

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι ακόμα και εάν δικαίως, το σημερινό χουντικό κράτος κατοχής, έπιανε όλα τα "λαμόγια", "καπιτάλες", παρανόμους, ληστές (πείτε τους του όπως θέλετε), και τους εξανάγκαζε να πληρώσουν όλα τα χρωστούμενα, τότε αυτό που θα καταφέρναμε είναι μιά τρύπα στο νερό.

Ο λόγος ελπίζουμε είναι τώρα πια προφανής: Όλα τα λεφτά που αυτοί οι μεγάλοι που βεβαίως χρωστούν στο κράτος, έκλεψαν από τον Λαό, με δόλιους και ανήθικους τρόπους, τότε πλέον, θα τα χάσουμε ολοκληρωτικά, γιατί το κράτος κατοχής, θα τα χρησιμοποιούσε απλά για να τα δώσει και να ξεπληρώσει τα καταχρηστικά και δολοφονικά δάνεια που έχει πάρει, όχι στο όνομα του Λαού, αλλά στο όνομα της επίορκης διαφθοράς και προδοσίας που τους διακατέχει.

Εναναλαμβάνουμε: Τί πρέπει λοιπόν να γίνει στην περίπτωση αυτή; Αυτό που πρέπει να γίνει, είναι ΠΡΩΤΑ να επανέλθει η κυριαρχία στους φυσικούς φορείς του, που είναι οι Πολίτες αυτής της χώρας συλλογικά, και ΜΕΤΑ να δούμε τι θα κάνουμε με τους μεγαλύτερους και μικρότερους καταχραστές της δημόσια περιουσίας.

Η λύση για το Ε.ΠΑ.Μ. δεν ήταν ποτέ να πληρωθεί το χρέος από αυτούς που μπορούν ή έστω χρωστούν στο Κράτος. Η λύση είναι να κηρυχθεί αυτό ΠΑΡΑΝΟΜΟ, ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΟ, ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ, και ως εκ τούτου άκυρο. Τότε και μόνον τότε μπορεί το κράτος να πάρει αυτά που του ανήκουν από αυτούς που αρνούνται να τα αποδώσουν.

Είναι ταξικός αγώνας η μη πληρωμή φόρων ή κάτι παραπάνω;  

Εάν στην προσωπική μας ζωή πληρώναμε όσα χρήματα και όποτε μας τα ζητούσαν, χωρίς να λάβουμε κάτι ως αντάλλαγμα, τότε θα θεωρούμαστε τρελοί. Στην προσωπική μας ζωή, ή στην επιχείρησή μας, πάντα ζητάμε διαπιστευτήρια, και αποδείξεις ότι όσα πληρώνουμε αποδίδουν και κάποια αξία. Όμως το καθεστώς σήμερα μας ζητά να πληρώσουμε αδρά, γνωρίζοντας πολύ καλά πλέον, ότι όχι μόνο ανταπόδοση δεν θα υπάρξει, αλλά ότι μάλλον οι πληρωμές μας, χειροτερεύουν το πρόβλημα.

Από την άλλη, έχουμε και την κοινή λογική, τα αυτονόητα δίκαια και ακόμα και το Σύνταγμά μας - παρ όλα τα προβλήματα που παρουσιάζει - και τι μας λένε όλα αυτά; Μας λένε ότι:

1) Εάν δεν έχουμε να πληρώσουμε, τότε εκ των πραγμάτων, δεν γίνεται να πληρώσουμε.

2) Εάν έχουμε κάποια χρήματα ή/και εισόδημα, τότε πληρώνουμε ένα ΑΝΑΛΟΓΟ ποσό, και όχι απλά ένα αυθαίρετο ποσό.

Οπότε με βάση όλα τα δίκαια, θα έπρεπε να πληρώνει ο κάθε πολίτης αυτά που του αναλογούν, και όχι αυτά που του υπαγορεύουν.

Αλλά ας μην ξεχνάμε και την πραγματικότητα, ότι οι φόροι που πλέον μας ζητούν, δεν έχουν καμιά σχέση με τους φόρους ενός ευνομούμενου κράτους. Οι φόροι που μας ζητούν σήμερα, είναι οι φόροι που υπαγορεύονται παρακάμπτοντας κάθε έννοια Δημοκρατίας και Δικαίου, από παράγοντες που σε καμία περίπτωση δεν έχουν την δικαιοδοσία να το κάνουν. Και το κάνουν αυτό, παραδίδοντας ολόκληρη την χώρα.

Το χειρότερο πράγμα που βλέπουμε σήμερα πλέον, είναι ότι καλούμαστε να πληρώσουμε χρήματα που τα έχουν απόλυτη ανάγκη οι κοντινοί μας άνθρωποι, τα παιδιά μας και γενικότερα η οικογένειά μας. Εδώ τίθεται ένα καθαρά πρακτικό ερώτημα: Θα πληρώσω τους τοκογλύφους, ή θα ταΐσω τα παιδιά μου; Η απάντηση νομίζω είναι αυτονόητη. Είναι ταξικό το ερώτημα αυτό; Τώρα πια που οι τάξεις έχουν καταρρεύσει προς τα κάτω, δεν είναι, γιατί εκεί που οδεύουμε, δεν είναι απλά η εκμετάλλευση κάποιας τάξης, αλλά η εξαθλίωση όλων μας και το ξεπούλημα των πάντων, συμπεριλαμβανομένων και των βασικών μας ανθρώπινων δικαιωμάτων. Είναι λοιπόν καθαρά πρακτικό όσο ποτέ άλλοτε αλλά και κάτι πολύ ουσιαστικό.

Εδώ λοιπόν έχουμε και το ουσιαστικό πρόβλημα που έχει επιφέρει η σημερινή κατάσταση: Οι δανειακές συμβάσεις, αλλά και οι αδιαφανείς τρόποι με τους οποίους κυβερνά το δωσιλογικό καθεστώς την χώρα, έχει καταλύσει την Εθνική μας κυριαρχία. Δηλαδή το θεμελιώδες δικαίωμά μας, να παραμένουμε ενωμένοι κάτω από την κοινή μας ταυτότητα, Γλώσσα, Ιστορία και παραδόσεις και να διαχειριζόμαστε τα δικά μας, μέσω της δικιάς μας κυριαρχίας. Το πρόβλημα αυτό λύνεται όχι με ταξικό αγώνα, αλλά με εθνικό-απελευθερωτικό αγώνα.

Όσο και να έχει κάποια κοινά ο εθνικο-απελευθερωτικός αγώνας με τον κλασσικό ταξικό αγώνα, δεν είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα. Αλλά πιο σημαντικά ακόμα, δεν μπορεί κανείς να τον ταυτίσει αποκλειστικά με το ταξικό, γιατί τότε χάνει την ουσία του θέματος. Ο σκοπός είναι να σώσουμε την Πατρίδα μαζί με την Δημοκρατία αλλά και τα υπόλοιπα βασικά μας δικαιώματα.

Ο λόγος που αγωνιζόμαστε γι αυτό, είναι ώστε όταν το καταφέρουμε αυτό, να μπορεί και πάλι ο καθένας μας να έχει την δυνατότητα να κάνει πραγματικότητα τις όποιες πολιτικές θέσεις έχει. Σε αντίθετη περίπτωση, θα χάσουμε τα πάντα, και μέσα σε αυτά συγκαταλέγονται και οι επιμέρους θεωρήσεις μας ή/και οι ιδεολογίες μας.

Ο αγώνας λοιπόν, δεν είναι απλά ταξικός. Είναι βαθύτατα Δημοκρατικός, Εθνικός και έχει καθαρά Πατριωτικό χαρακτήρα. Ο ταξικός αγώνας, και ειδικότερα η επιτυχία του, προϋποθέτει να υπάρχει ο χώρος μέσα στον οποίο θα γίνει, και αυτός ΔΕΝ είναι σήμερα οι ομοσπονδίες όπου πολίτες και δικαιώματα δεν υπάρχουν, αλλά το κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος, όπου ήδη έχει εδραιωθεί η Δημοκρατία. Γι αυτό αγωνιζόμαστε, γιά την βάση δηλαδή του υγιούς πολιτεύματος, απ' όπου πηγάζουν όλα τα άλλα θεμιτά πολιτικά πράγματα.

Πως να μην πληρώσω;

Κατ αρχήν, η ερώτηση θα έπρεπε να ήταν:

"Πως να μην πληρώσουμε;" - πληθυντικός.

Γιατί θα ρωτήσετε; Η απάντηση είναι ότι το χουντικό/κατοχικό κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει και να καταστείλει - όπως και βλέπουμε να γίνεται σήμερα - τις μικρότερες ομάδες, και πόσο μάλλον τους ιδιώτες. Η ασφάλεια, αλλά και η επιτυχία της αντίστασης μέσω στάσης πληρωμών, θα γίνει στον βαθμό που ο Λαός θα δράσει μαζικά και οργανωμένα.

Ο στόχος δεν είναι η απερίσκεπτη και πρόχειρη αντίσταση, αλλά η συλλογική αλλά και οργανωμένη αντίσταση. Γι' αυτόν τον λόγο, είναι απολύτως σημαντικό οι δράσεις μη πληρωμής να συνδυάζονται με οργάνωση σε όσους πιο πολλούς τομείς μπορούμε να οργανωθούμε συλλογικά, αρχίζοντας από τα κοντινά μας πρόσωπα στις γειτονιές, τοπικές συλλογικότητες αλλά και χώρους εργασίας.

Ο τρόπος λοιπόν μη πληρωμής, πρέπει να διασφαλίζει πρώτον την επιτυχία, αλλά συνάμα και την ασφάλεια των συμμετεχόντων. Και όπως είπαμε, ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό, είναι έσω της συλλογικής και οργανωμένης δράσης.

Τι να κάνω αν το κράτος με κυνηγά γιατί δεν πληρώνω;

Κατ αρχήν, εφ όσον δεν πληρώνετε, θα έπρεπε να είστε ήδη οργανωμένοι σε κάποια συλλογικότητα, και να μην πληρώνετε μαζί με πολλούς άλλους συμπολίτες σας. Τέτοιες συλλογικότητες, είναι οι διάφορες επιτροπές κατοίκων, αλλά και το μέτωπό μας, το Ε.ΠΑ.Μ. και άλλοι.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο μόνος τρόπος να λύσουμε τα προβλήματά μας είναι δια μέσου της οργανωμένης αντίστασης και της συνειδητοποίησης ότι ο αγώνας μας είναι πλέον για την ανάκτηση της Πατρίδας.

Εάν όμως ήδη δεν πληρώνετε, είτε γιατί δεν μπορείτε, είτε γιατί δεν θέλετε πλέον να νομιμοποίητε το χουντικό κράτος κατοχής και έχετε σχετικά προβλήματα, τότε το πρώτο σας μέλημα, θα πρέπει να είναι η συμμετοχή σας μαζί με συλλογικότητες που κάνουν το ίδιο πράγμα. Παράλληλα, θα πρέπει να οργανωθείτε μαζί με άλλους συμπολίτες, ώστε να αντιμετωπίσετε συλλογικά τις όποιες επιπτώσεις θα έχουν οι πράξεις και οι δράσεις σας.

Τι μπορώ να κάνω τώρα;

• Οργανωθείτε, συμμετάσχετε σε συλλογικές δράσεις.
• Κάντε μαζικά νομικές ενέργειες, ώστε να καθηλώσουμε τον εισπρακτικό μηχανισμό. Το Ε.Πα.Μ. έχει έναν από τους τρόπους έτοιμο εδώ: ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΑΝΟΙΓΜΑ
• Γίνετε ενεργοί πολίτες, έτσι ώστε όλοι μαζί να αναγεννήσουμε την Πατρίδα. Ενημερώστε τους διπλανούς σας, για το πρόβλημα και τον τρόπο αντιμετώπισης.
• Προετοιμάστε το έδαφος για Γενική Πολιτική Απεργία.
• Τιμήστε  την Δημοκρατία, με το να αγωνιστείτε γι αυτήν.
• Τιμήστε την Πατρίδα, μαχόμενοι γι αυτήν.
• Τιμήστε τον Λαό που υποφέρει, στηρίζοντας τον, ενδυναμώστε τον,  και βοηθήστε τον να χειραφετηθεί.
• Μην πληρώνετε, αλλά κάντε το συλλογικά, γίνετε αλληλέγγυοι και συνεργαστείτε για να κάνετε την αντίσταση αποτελεσματική αλλά και όσο ασφαλή γίνεται.

μείς, έχουμε δεν έχουμε, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ, όχι απλά γιατί δεν μπορούμε, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι αυτά που καλούμαστε να πληρώσουμε, μας τα ζητά κάποιος που δεν έχει το δικαίωμα να μας τα ζητά. Αυτά που πρέπει να πληρώνονται στο Κράτος, πρέπει να μένουν στον Λαό και να ξοδεύονται σε κοινωνικά συμφέροντα.

Το ζήτημα δεν είναι να μην πληρώνουμε απλά επειδή δεν έχουμε. Το ζητούμενο είναι να μην πληρώνουμε ως μέρος της συνολικής αντίστασης και αγώνα για να κερδίσουμε πίσω την Πατρίδα μας. Η θέση αυτή, είναι εκατοντάδες χιλιάδες έτη φωτός μακρυά από την θεώρηση ότι όποιος έχει πρέπει να πληρώνει και ότι μόνο αυτοί που δεν έχουν δεν πληρώνουν.

Ας βάλουμε τις αξίες, τα ήθη και ιδέες που μας κάνουν αγωνιστές μπροστά και σωστή ιεραρχία και σειρά, και ας κάνουμε αυτό που πρέπει και όχι αυτό που απλά μας υπαγορεύουν οι καταστάσεις που ζούμε.

Το καθήκον μας είναι να μην νομιμοποιούμε το κράτος που καταστρέφει την Πατρίδα μας και όχι απλά να μην πληρώνουμε γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Ο Σταύρος Κατσούλης είναι μέλος της Π.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ.

«Τι προέχει; Οι προσωπικές µας διαφορές ή η πατρίδα και ο λαός;»

Συνέντευξη του Δημήτρη Καζάκη στο Χωνί (7/9/2014)

Θα µπορούσε να είναι άλλη µια ραδιοφωνική εκποµπή ΑΕ. Ή άλλη µια συνάντηση των τριών µας, από εκείνες του Μαρτίου του 2012, ενόψει της έκδοσης της εφηµερίδας µας. Οµως, από τότε άλλαξαν πολλά. Κυρίως για την πατρίδα, που όπως πιστεύει ο ∆ηµήτρης Καζάκης, ποτέ άλλοτε δεν βρέθηκε σε τόσο δύσκολη θέση στην ιστορία της. Για αυτό και τρέξαµε (κυριολεκτικά) στο γραφείο του Γενικού Γραµµατέα του ΕΠΑΜ, µόλις διαβάσαµε το µήνυµα sos, που εξέπεµψε ουσιαστικά η Πολιτική Γραµµατεία του κινήµατος µεσοβδόµαδα.

Πρόκειται για άλλο ένα ανοικτό προσκλητήριο που απευθύνει το ΕΠΑΜ προς όλες τις δυνάµεις του αντιµνηµονιακού χώρου, προκειµένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη συνεργασία ενόψει των επερχόµενων εκλογών. Βάζοντας µπροστά τον κοινό στόχο (να φύγουν αυτοί) και αφήνοντας πίσω τις διαφορές, που µπορεί να είναι πολλές και θεµελιώδεις αλλά σίγουρα µπορούν να περιµένουν να διευθετηθούν σε δεύτερη θέση. Αφού, πρώτα, απελευθερώσουµε τη χώρα. Εµείς, Στο ΧΩΝΙ δεν θα µπορούσαµε να συµφωνήσουµε περισσότερο.

Υπάρχουν κάποια θέµατα που στο παρελθόν αποτέλεσαν «κόκκινες γραµµές» και συνετέλεσαν στο να µην επιτευχθεί αυτή η συνεργασία: το θέµα του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, για παράδειγµα. Ποια είναι η πρόταση της κοινής συνεργασίας;

«Υπάρχει µια διαφορά. Καταρχάς, εµείς επιµένουµε, και όχι για ιδεολογικούς λόγους, ότι χωρίς µονοµερή διαγραφή του χρέους και έξοδο από την ευρωζώνη και την Ε.Ε., δεν µπορεί να υπάρξει τελική λύση γι’ αυτό το ζήτηµα. Οµως, είναι άλλο πράγµα να βρίσκεσαι στην αρχή της κρίσης, όπου µπαίνουν επί τάπητος θέµατα, όπως τι µπορούµε να κάνουµε, πώς να διαχειριστούµε το ζήτηµα του χρέους κ.α., κι άλλο τώρα που έχει πέσει ολόκληρο το οικοδόµηµα στο κεφάλι του Ελληνα. Τώρα λέµε το εξής: Εµείς διατηρούµε αυτές τις θέσεις γιατί χωρίς αυτές δεν υπάρχει µέλλον. ∆εν υπάρχει προοπτική για τη χώρα. Αλλά, είµαστε έτοιµοι να συµφωνήσουµε σε εκείνα τα ζητήµατα, που αυτή τη στιγµή έχουν δέσει χειροπόδαρα τον Έλληνα. Αυτά είναι: το χρέος προς την εφορία, το χρέος προς τις τράπεζες, το εργασιακό, τα προβλήµατα που αφορούν στο ασφαλιστικό και κυρίως τον ΟΑΕΕ για τους µικροµεσαίους αλλά και γενικότερα το ασφαλιστικό. ∆εν µπορούµε να τα βρούµε σ’ αυτά; Μα, τα έχουµε βρει ήδη στην κοινωνία. Είµαστε µαζί σε κοινά µέτωπα και παλεύουµε ενάντια στους πλειστηριασµούς και στις κατασχέσεις. Παλεύουµε για να διαγραφούν χρέη. Παλεύουµε για να µην πληρώσουµε την εφορία. Παλεύουµε είτε είµαστε από τον ΣΥΡΙΖΑ είτε είµαστε από το ΕΠΑΜ είτε είµαστε από τους ΑΝ.ΕΛ. Τα έχουµε βρει στην κοινωνία. Ε, δεν µπορούµε να τα βρούµε σε πολιτική συµφωνία κεντρικά και µε αυτά να πάµε; Να πούµε στη συνέχεια ότι µιας και εξασφαλίσαµε αυτό, να δούµε τι κάνουµε παραπέρα και εκεί να δούµε πως διαγράφουµε χρέος χωρίς να µας φορτώνουν αποικιοκρατικά προνόµια και ανταλλάγµατα όπως έγινε µε το PSI. Να το δούµε. Με τον τρόπο της Αργεντινής; Με τον τρόπο του Ισηµερινού; Με έναν τρόπο ακόµη καλύτερο που µπορούµε να καινοτοµήσουµε µε βάση το διεθνές περιβάλλον και το τι µπορεί να µας δώσει αυτό σήµερα; Εµείς αυτή την άποψη έχουµε».

Είσαι πρόθυµος να καθίσεις σε ένα τραπέζι µε όλους τους ανθρώπους που θα µπουν στη συνεργασία ακόµη κι αν αυτοί οι άνθρωποι σου πουν «ας δοκιµάσουµε κάτι άλλο»...

«Κανένα πρόβληµα».

Ή αν σε πείσουν ότι κάτι άλλο µπορεί να γίνει, κάθεσαι και το συζητάς;

«Να το πούµε απλά: ας διαγράψουµε το χρέος προς την εφορία, που αποδεδειγµένα δεν έχει δηµοσιονοµικό κόστος αλλά κρατά σιδεροδέσµιους όλους τους Έλληνες για να τους πάρει την περιουσία, να τους βάλει φυλακή, αυτόφωρο. Είναι τόσο απλό να το κάνουµε και να συµφωνήσουµε όλοι. Είναι ανάγκη να συµφωνήσουµε τώρα στο πως διαγράφουµε το χρέος και το τι κάνουµε στην ευρωζώνη; Οχι. Αυτό λέω. Στη συνέχεια λέµε ότι η χώρα χρειάζεται ένα τίµιο, ορθολογικό, ανταποδοτικό -και φυσικά µε βάση το πραγµατικό εισόδηµα- φορολογικό σύστηµα. Ωραία, ας κάτσουµε κάτω να κουβεντιάσουµε. Και λέω εγώ ότι εάν αυτό το πράγµα απαιτήσει να στείλουµε στο διάολο τους δανειστές και την ευρωζώνη, να το κάνουµε προκειµένου να το έχουµε. Εάν µπορούµε να το κάνουµε αυτό εντός του πλαισίου, εγώ δεν µπορώ να φανταστώ πώς. Με αυτή την έννοια λέω εγώ το εξής: Οποιος µπορεί να µε πείσει πρακτικά ότι µπορεί να χρηµατοδοτηθεί η οικονοµία εντός του ευρώ µε όλο αυτό το πλαίσιο που υπάρχει αυτή τη στιγµή για την ελληνική οικονοµία, βεβαίως. Γι’ αυτό λέω ότι η πολιτική συµφωνία έχει δύο σκέλη: Αφενός, το πρώτο, το άµεσο που καίει τον κοσµάκη να το συµφωνήσουµε και να το υλοποιήσουµε. Και αφετέρου, το δεύτερο, που είναι η ελευθερία συζήτησης και ζύµωσης».

Τα προτάγµατα είναι το πρώτο θέµα που πρέπει να βρούµε ή να αλλάξουµε τη νοοτροπία του ότι «κάνω εγώ την πρόταση για να καπελώσω τους άλλους» ή αντίθετα «δεν συµµερίζοµαι την άποψη του προτείνοντος για να µη φανεί ότι εγώ καπελώνοµαι»; Βλέπεις αυτή τη νοοτροπία στα αντιµνηµονιακά κόµµατα στην Ελλάδα σήµερα;

«Το βασικό µας πρόβληµα είναι ότι δεν φθάσαµε ποτέ στη φάση του να συζητήσουµε σε ποια βάση. ∆ηλαδή, σε τι µπορούµε να συζητήσουµε γιατί ποτέ δεν άνοιξαν οι πόρτες. ∆εν πας να χτυπάς, δεν πας να χτυπιέσαι, δεν υπάρχει περίπτωση. Αν δεν υπάρχει υλικό συµφέρον για κάποιον να σου ανοίξει την πόρτα, δεν στην ανοίγουν. Εγώ λέω ξεκάθαρα ότι αν υπάρχει αυτή η πολιτική συµφωνία, το ΕΠΑΜ δέχεται να µην κατέβει στις εκλογές. Θα στηρίξουµε οποιοδήποτε σχήµα έχει αυτή την πολιτική συµφωνία χωρίς καν εµείς να απαιτήσουµε να µπούµε, να φτιάξουµε υποψηφίους, χωρίς τίποτα. Για να µη φανεί ότι καπελώνουµε, για να µη φανεί ότι µπαίνουµε σε διαδικασία διαπραγµάτευσης θώκων, θέσεων, βουλευτικών εδρών, κλπ. ∆εν µας νοιάζει. Το θέµα είναι να πάρει ανάσα ο κόσµος. Να ανέβει το ηθικό του. Να καταλάβει τι πρέπει να κάνει και να το κάνει. Σε αυτή την ιστορία πάµε να βοηθήσουµε εµείς. Και για να µη βρεθεί κανείς να πει “α, εντάξει το ΕΠΑΜ προτείνει, οπότε γιατί να µπω σε αυτή την ιστορία;” ας το πάρει αυτός επάνω του. Εµείς θα ανταποκριθούµε. Στο κάτω κάτω, δεν το έχουµε κάνει; Υπήρξε έκκληση σε αυτή την κατεύθυνση κι εµείς δεν ανταποκριθήκαµε; Ας βρεθεί κάποιος να το πει».

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:00 π.μ.

Οι αγορές το έχουν προεξοφλήσει: Η Ελλάδα υπό καθεστώς κηδεμονίας εσαεί!

Του Δημήτρη Καζάκη

 Η Ελλάδα βρίσκεται όλο και πιο βαθιά σε δίνη αποπληθωρισμού και οι εντολοδόχοι των δανειστών, αλλά και της Μέρκελ, που έχουν κατσικωθεί στην κυβέρνηση συνεχίζουν την αποστολή εκποίησης ολόκληρης της χώρας και του λαού. Ο Σαμαράς μάλιστα μετά την επίσκεψή του στο Βερολίνο και την πολιτική στήριξη που 

νομίζει ότι απέσπασε από την σιδηρά καγγελάριο, προέβει σε απίστευτες δηλώσεις.

"Πετύχαμε να βγούμε στις αγορές δύο χρόνια νωρίτερα από ότι έλεγε το πρόγραμμα, τον Απρίλιο του 2014 αντί του 2016.Και σήμερα οφείλω να σας πω ότι τα ελληνικά ομόλογα πηγαίνουν πολύ καλά. Οι αποδόσεις των πενταετών ομολόγων τον Απρίλιο όταν βγήκαμε στις αγορές ήταν 4,95. Σήμερα έχουν σταθεροποιηθεί στο 4,20 με τάση να κατέβουν και άλλο. Αυτό είναι ένα σημάδι ότι οι αγορές εμπιστεύονται τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας." Είπε ο δοσίλογος πρωθυπουργός στις δηλώσεις του μετά τη συνάντηση με το μεγάλο αφεντικό, την Μέρκελ.

Η απάντηση των αγορών

Αρκούσε αυτή η δήλωση για να οδηγήσει τις αγορές να υποβαθμίσουν τα κρατικά ομόλογα στην Ελλάδα, στέλνοντας τις αποδόσεις σε υψηλό πέντε εβδομάδων," εν μέσω ανησυχιών", όπως αναφέρει το Bloomberg, "για τον τερματισμό της οικονομικής βοήθειας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η οποία θα επιτρέψουν στη χώρα να υποχωρήσει ο έλεγχος του προϋπολογισμού."

"Πρέπει να είναι μια ανησυχητική προοπτική να έχει κανείς εκ νέου την Ελλάδα μόνη της και ο κ Σαμαράς να προσπαθεί να μας πείσει ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο με τα σημερινά επίπεδα απόδοσης," είπε ο Marius Daheim, ένας ανώτερος στρατηγικός αναλυτής σταθερού εισοδήματος της Bayerische Landesbank στο Μόναχο. «Η αγορά θα είναι πιο ήρεμη, αν γνώριζε ότι η Ελλάδα επρόκειτο να παραμείνει στο πλαίσιο ενός προγράμματος προσαρμογής με εξωτερικό έλεγχο επί της οικονομικής πολιτικής και της δημοσιονομικής πειθαρχίας."

Τα κρατικά ομόλογα στην Ελλάδα υποχώρησαν τελικά και για τρίτη ημέρα, ωθώντας τις αποδόσεις των 10ετών στο υψηλότερο επίπεδο έξι εβδομάδων, εν μέσω ανησυχιών ότι η χώρα επιδιώκει να μπει σε διαδικασία αυτο-χρηματοδότησης και έτσι - όπως αναφέρουν οι αναλυτές των αγορών - έθεσε σε κίνδυνο τον υπό έλεγχο προϋπολογισμό της. Φανταστείτε επιτυχία του Σαμαρά. Μέσα σε τρεις ημέρες από τότε που έκανε τις δηλώσεις ότι δήθεν οι αγορές εμπιστεύονται την Ελλάδα εκτίναξε τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων αρκετά πάνω από το 6% επιτόκιο.

Να θυμίσουμε εδώ ότι το ιστορικό μεσοσταθμικό επιτόκιο δανεισμού με κρατικά ομόλογα την περίοδο του ευρώ έως το ξέσπασμα της χρεοκοπίας, κυμάνθηκε για την Ελλάδα γύρω στο 4,04%. Ο Σαμαράς τόλμησε να πει ότι η Ελλάδα μπορεί να βγει στις αγορές για αναχρηματοδότηση του χρέους της με 4,20% και οι αγορές αντέδρασαν ανεβάζοντας το επιτόκιο στο 6,23%.

"Υπάρχει ανησυχία για το αν θα συνεχίσουν να τηρούν αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και να προχωρήσουν με τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις" έξω από ένα επίσημο πρόγραμμα, δήλωσε ο Alessandro Giansanti, ανώτερος στρατηγικός αναλυτής επιτοκίων της ING Groep NV στο Άμστερνταμ. Η διαφορά στην απόδοση, ή spread μεταξύ ελληνικών και γερμανικών 10ετών ομολόγων διευρύνθηκε κατά 21 μονάδες βάσης σε 526 μονάδες βάσης, το πιο υψηλό επίπεδο από τις 11 Αυγούστου, με βάση τις τιμές κλεισίματος.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν με πολύ απλά λόγια ότι οι αγορές απαιτούν η Ελλάδα να βρίσκεται υπό έλεγχο, ή κηδεμονία εσαεί προκειμένου να διαπραγματεύονται τα ομόλογά της. Τα υπόλοιπα είναι προεκλογικού χαρακτήρα ανοησίες των κυβερνώντων για αφελείς και πολύ ανόητους.

Προς νέο πρόγραμμα "διάσωσης"...

Το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδα θα είναι ένα θέμα συζήτησης στις επόμενες εβδομάδες, η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε μετά από συνομιλίες με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά στο Βερολίνο. Ενώ η υποστήριξη της ζώνης του ευρώ για την Ελλάδα λήγει φέτος, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει προγραμματιστεί να συνεχίσει την εκταμίευση κονδυλίων μέχρι το πρώτο τρίμηνο του 2016.

Ωστόσο, το χρηματοδοτικό κενό που δημιουργείται λόγω πρωτίστως της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους παραμένει σημαντικό. Το 2015 θα πρέπει να πληρωθούν από το δημόσιο ταμείο πάνω από 16 δις ευρώ σε ληξιπρόθεσμα ομόλογα και πάνω από 9 δις ευρώ σε τόκους. Σύνολο 25 δις ευρώ υποχρεώσεις. Αν θεωρήσουμε ότι το "μαξιλάρι" του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που σύμφωνα με τους κυβερνώντες είναι γύρω στα 11 δις ευρώ, δεν χρησιμοιείται για τις τράπεζες, αλλά πάνε στο δημόσιο χρέος, τότε οι υποχρεώσεις μειώνονται στα 14 δις ευρώ.

Το ΔΝΤ θα αποδεσμεύσει για την Ελλάδα το 2015 λίγω πάνω από 7 δις ευρώ. Οι συνολικές υποχρεώσεις μειώνονται σε 7 δις ευρώ. Ο δημοσιονομικός στόχος της τρόικας για την Ελλάδα το 2015 είναι να επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης άνω των 4 δις ευρώ. Το αποτέλεσμα είναι ότι - με την προϋπόθεση ότι όλα πάνε σύμφωνα με τους στόχους που έχουν τεθεί - το δημοσιονομικό κενό από την αναχρηματοδότηση του χρέους είναι γύρω στα 3 δις ευρώ για το 2015.

Το ποσό αυτό κατά πάσα πιθανότητα θα επιχειρήσουν να το πάρει η Ελλάδα με έξοδο στις αγορές με έκδοση ομολόγων. Έτσι, η χώρα θα εμφανιστεί ότι βγαίνει από τα μνημόνια και ότι δεν χρειάζεται εξωτερική ενίσχυση από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Φυσικά, η λιτότητα και οι οριζόντιες περικοπές θα συνεχίσουν να συνθλίβουν την ελληνική οικονομία και κοινωνία στο κηνύγι των πρωτογενών πλεονασμάτων. Ενώ η κηδεμονία θα συνεχίζεται υπό καθεστώς Ράιχενμπαχ, δηλαδή Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

"Ο κίνδυνος είναι πράγματι ο εφησυχασμός - οι εθνικές κυβερνήσεις νομίζουν ότι οι τιμές των ομολόγων τους βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, λόγω των επιτευγμάτων τους στην ημερήσια διάταξη των μεταρρυθμίσεων, ενώ στην πραγματικότητα τα περισσότερα από αυτά είναι λόγω της κατεύθυνσης της νομισματικής πολιτικής," δήλωσε ο S & P Kraemer στην τηλεόραση του Bloomberg. "Έτσι, ο κίνδυνος εφησυχασμού είναι κάτι που έχουμε επιισημάνει για πάνω από ένα χρόνο τώρα και πιστεύουμε ότι αυτό είναι πιο επίκαιρο από ποτέ υπήρξε."

Η ευρωζώνη δεν σώζεται...

Με άλλα λόγια ζούμε μια επίπλαστη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από την επεκτατική νομισματική πολιτική του Ντράγκι και τα χαμηλά επιτόκια. Η ΕΚΤ διοχετεύει άφθονο και φθηνό χρήμα που οι τράπεζες, αλλά και επενδυτικά κεφάλαια, μετατρέπουν σε ομόλογα. Κι όχι μόνο. Με τον τρόπο αυτό οι κυβερνήσεις στην ευρωζώνη νιώθουν ανακούφισει γιατί μπορούν να δανειστούν με χαμηλά επιτόκια. Οι αγορές νιώθουν επίσης σίγουρες γιατί ο Ντράγκι τους έχει υποσχεθεί ότι θα κάνει ότι χρειαστεί για να μην χάσουν τα κεφάλαιά τους. Με αποτέλεσμα οι κερδοσκόποι σίγουροι για ότι κι αν συμβεί με τις χώρες της ευρωζώνης, πληρώνει τελικά ο Ντράγκι, έχουν βαλθεί να αγοράζουν. Κι έτσι όλοι είναι μια χαρούμενη παρέα. Ο ένας φροντίζει για τον άλλο, όπως στην κόζα νόστρα.

Ταυτόχρονα, το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης και οι οδηγίες που έχουν ονομαστεί χαρακτηριστικά "two pack agreement", επιτρέπουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή όχι μόνο να επιβάλλει κατά το δοκούν πολιτικές μνημονιακού χαρακτήρα στα κράτη μέλη, αλλά της έχουν δώσει το δικαίωμα να εποπτεύει άμεσα τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Γιατί λοιπόν να ανησυχούν οι αγορές; Όσο η κηδεμονία σφίγγει τα λουριά και ελέγχει το σύνολο της οικονομικής πολιτικής στα κράτη μέλη, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε.

Το μόνο που χρειάζεται είναι ο Ντράγκι να ανοίγει διαρκώς όλο και περισσότερο την στρόφιγγα για άφθονο και φθηνό χρήμα. Τα ευρωπαϊκά ομόλογα ενισχύθηκαν την περασμένη εβδομάδα, όταν οι τράπεζες της ζώνης ζήτησαν και πήραν € 83 δισεκατομμύρια σε στοχευμένα δάνεια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Το ποσό αυτό ήταν κάτω από όλες τις προβλέψεις των αναλυτών σε έρευνα του Bloomberg. Κάτι που υποδηλώνει ότι ακόμη και οι τράπεζες έχουν "στομώσει" από την ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί στην ευρωζώνη.

Το γεγονός αυτό τροφοδότησε τις εικασίες ότι η ενίσχυση που έχει ανακοινωθεί μέχρι στιγμής, θα πρέπει να συμπληρωθεί με μια ποσοτική-χαλάρωση του προγράμματος αγοράς ομολόγων ώστε να αποτρέψει τη ζώνη του ευρώ να διολισθήσει σε ένα αποπληθωριστικό σπιράλ. Έστω κι αν η όλη επιχείρηση είναι παντελώς αδιέξοδη. Το χρήμα που παρέχει η ΕΚΤ με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο μετατρέπεται σε ομόλογα πρωτίστως, αλλά και σε παράγωγα, είτε μετοχές στις χρηματαγορές. Αντί για δάνεια προς επιχειρήσεις για επενδύσεις, όπως θέλει το θρησκευτικό δόγμα που ακολουθεί κατά γράμμα ο Ντράγκι και η ευρωζώνη.

Οι εκθέσεις για τη βιομηχανία της ευρωζώνης "ενισχύουν την υπόθεση πώς τα μέτρα της ΕΚΤ δεν έχουν ακόμη πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα", δήλωσε ο Michael Leister, ένας ανώτερος στρατηγικός αναλυτής σταθερού εισοδήματος της Commerzbank AG στην Φρανφούρτη. "Η αγορά φαίνεται να περιμένει περισσότερα, πολλά περισσότερα και μεγαλύτερη χαλάρωση από την ΕΚΤ."

Πότε όμως η ποσοτική χαλάρωση και το περισσότερο χρήμα στις τράπεζες έφερε αποτέλεσμα; Ο Ντράγκι θα αναγκαστεί να φορτώσει ακόμη περισσότερο την ΕΚΤ αυξάνωντας το ενεργητικό της τράπεζας πάνω από τα 3 τρις ευρώ, που είναι ο στόχος του σήμερα. Θα αναγκαστεί να μηδενίσει κυριολεκτικά το διατραπεζικό επιτόκιο και πάλι δεν θα πετύχει τίποτε. Οι τράπεζες είναι και παραμένουν καταβόθρες χρήματος. Κι αυτό δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο με την πτώχευση των τραπεζών και τη διαγραφή δημόσιων και ιδιωτικών χρεών. Κι επειδή αυτό είναι ανήκουστο για το πολιτικό και χρηματιστικό καρτέλ που διευθύνει την ευρωζώνη, η κατιούσα θα συνεχίζεται μέχρι να βυθιστούν όλες οι οικονομίες της ευρωζώνης στον αποπληθωρισμό.

Συζητάνε το διπλό νόμισμα

Και τότε θα τεθεί ζήτημα κοπής νομίσματος. Ήδη τίθεται από πολλές πλευρές υποδεικνύωντας ως παράδειγμα την κοπή νομίσματος από την αμερικανική Fed. Όμως κοπή νομίσματος στην ευρωζώνη να το ξέρετε όλοι καλά, σημαίνει διπλό νόμισμα. Δηλαδή σημαίνει εισαγωγή στις πιο καταπονημένες οικονομίες, όπως της Ελλάδας, ενός εναλλακτικού νομίσματος, άμεσα υποτιμήσιμου για τις εσωτερικές συναλλαγές.

Έτσι, οι εσωτερικές συναλλαγές, οι αμοιβές και οι καταθέσεις, από ένα σημείο και μετά στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα χρησιμοποιούν το εσωτερικό ευρώ, ενώ η πληρωμή των χρεών, αλλά και οι εξωτερικές δοσοληψίες της οικονομίας θα χρησιμοποιούν το σκληρό ευρώ. Η Κύπρος είναι ήδη έτοιμη για την εισαγωγή ενός τέτοιου νομίσματος. Έχει ήδη επιβάλλει δεσμεύσεις στις καταθέσεις και περιορισμούς στην κίνηση του κεφαλαίου. Με άλλα λόγια έχει όλα τα προσόντα ήδη για να της επιβάλλουν διπλό κατοχικό νόμισμα.

Ταυτόχρονα θα προχωρήσει και η αποκαλούμενη "τραπεζική ένωση" με βάση την οποία η εποπτεία των λεγόμενων "συστημικών" τραπεζών περνά στην αποκλειστική αρμοδιότητα της ΕΚΤ. Τι σημαίνει πρακτικά "τραπεζική ένωση"; Σημαίνει ότι οι "συστημικές" τράπεζες δεν θα εντάσσονται πλέον στην δικαιοδοσία του κράτους μέλους και των εθνικών αρχών δικαιοσύνης.

Έτσι, το μόνο που θα είναι υποχρεωμένο κάθε κράτος μέλος είναι να καταβάλει το αντίτιμο κάθε φορά για τη "διάσωσή" των τραπεζών που θα αποφασίζει η ΕΚΤ. Ενώ οι πολίτες θα είναι έρμαια της "βιωσιμότητας" των τραπεζών, η οποία θα υπερτερεί έναντι οποιουδήποτε άλλου δικαιώματος ή νόμου. Με άλλα λόγια ο πολίτης ως δανειολήπτης, είτε ως καταθέτης δεν θα μπορεί να ασκήσει τα έννομα δικαιώματά του έναντι των "συστημικών" τραπεζών, προκειμένου να μην τρωθεί η "βιωσιμότητα" των τραπεζών. Έτσι δικαστικές αποφάσεις προστασίας των δανειοληπτών και των καταθετών από τις τράπεζες, δεν θα έχουν κανένα νόημα.

Η αυθαιρεσία στην υπηρεσία των τραπεζών

Στα πλαίσια αυτά και προκειμένου να διευκολυνθούν οι εξαγορές των "συστημικών" τραπεζών στην Ελλάδα, η κυβέρνηση προχώρησε στην αναβολή των φόρων που χρωστούν αυτές. Με τη στήριξη των βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ψηφίστηκε από το Γ' Θερινό Τμήμα της Βουλής, η τροπολογία που κατατέθηκε, την Τετάρτη το απόγευμα εκπροθέσμως, από το υπουργείο Οικονομικών και αφορά τον αναβαλλόμενο φόρο των τραπεζών.

Ειδικότερα, η εκπρόθεσμη υποβολή της τροπολογίας (και μάλιστα μετά την επί της αρχής υπερψήφιση του νομοσχεδίου στο οποίο επισυναπτόταν) προκάλεσε τις έντονες διαμαρτυρίες της αντιπολίτευσης, υπήρξε δε και η αφορμή για την μη υπερψήφισή της από την ΔΗΜΑΡ. Φυσικά εκτός από διαμαρτυρίες μην περιμένετε τίποτε άλλο. Το να αποχωρήσει η αξιωματική αντιπολίτευση μαζί με τους υπόλοιπους που το παίζουν εκ του ασφαλούς αντιμνημονιακοί εντός κοινοβουλίου, είναι από τα αδιανόητα. Κι έτσι οι κυβερνώντες είναι εξασφαλισμένοι. Όσο αυθαίρετοι και σκανδαλώδεις κι αν είναι σ' ότι κάνουν εντός και εκτός κοινοβουλίου, έχουν μια αντιπολίτευση που απλά καταγγέλει και ύστερα κάθεται στ' αυγά προκειμένου να νομιμοποιήσει τις σκανδαλώδεις αυθαιρεσίες και απανωτά πραξικοπήματα.

Ειλικρινά είναι η πρώτη φορά που υπάρχει μια τόσο νομοταγής αντιπολίτευση στο κοινοβούλιο. Σε μια εποχή όπου έχουν συντελεστεί πραξικοπήματα, έχει καταλυθεί το σύνταγμα και οι κυβερνώντες συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο με προκλητική αυθαιρεσία.

Προς το τέλος της συνεδρίασης, ο υπουργός Ανάπτυξης Νίκος Δένδιας υπερασπίστηκε το συνάδελφό του επί των Οικονομικών, δηλώνοντας πως «εγώ, το υπουργείο Ανάπτυξης ζήτησε από τον κ. Χαρδούβελη να αντιμετωπιστεί το θέμα, διότι το εργαλείο αυτό είναι απαραίτητο για τη ρύθμιση των "κόκκινων δανείων"». Προσέξτε λογική. Χαρίζουν τους φόρους στις τράπεζες στο όνομα της αντιμετώπισης των "κόκκινων δανείων".

Επί της ουσίας της ρύθμισης, όπως εξήγησε ο υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης, από τα 10 δισ. ευρώ του αναβαλλόμενου φόρου που ξεχώρισε η κυβέρνηση μετά το PSI και τις απώλειες των τραπεζών, αναγνωρίζονται σήμερα περίπου 3 δισ. ευρώ στα εποπτικά κεφάλαια των τεσσάρων συστημικών ελληνικών τραπεζών, ενόψει και των stress test, στα οποία πρόκειται αυτές να υποβληθούν για την κεφαλαιακή τους επάρκεια.

Η ρύθμιση είναι ως επί το πλείστον θεωρητική: «Στην ακραία περίπτωση που για τα επόμενα 30 χρόνια οι τράπεζες δεν θα εμφανίσουν κέρδη, το Δημόσιο θα καταβάλλει το ποσόν που αντιστοιχεί στον αναβαλλόμενο φόρο», ανέφερε ο υπουργός Οικονομικών. Με άλλα λόγια για τα επόμενα 30 χρόνια ο φορολογούμενος θα κληθεί να καταβάλλει τους φόρους που κανονικά θα πρέπει να πληρώσουν οι τράπεζες.

Κι όλα αυτά προκειμένου να περάσουν τα stress test οι τράπεζες. Υπάρχει τίποτε πιο εικονικό από αυτά τα stress test; Αν τώρα χαρίζουν στις τράπεζες τους φόρους, σε έξη μήνες τι θα τους χαρίσουν για τα νέα stress test; Το πράγμα είναι απλό. Οι κυβερνώντες εκτελούν τις εντολές που έχουν από τα επιτελεία της ευρωζώνης. Και η αντιπολίτευση με την παρουσία της στο κοινοβούλιο τους νομιμοποιεί. Όλα τα άλλα είναι για αφελείς και ανόητους, που πιστεύουν τα λόγια και δεν κοιτούν τις πράξεις.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 28/9/2014, dimitriskazakis.blogspot.com