Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!

Του Δημήτρη Καζάκη

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά όποτε ακούω την φράση «ανθρωπιστική κρίση» στην Ελλάδα παθαίνω κάτι. Ξέρετε γιατί πράγμα μιλάω. Οι Έλληνες μάλλον από κάποιον τρομερό εγκέλαδο, ή κάποια άλλη φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζουν μια βαθιά «ανθρωπιστική κρίση». Κι επομένως δικαιολογημένα αντιμετωπίζουν κόμματα και κράτος αισίως τον 1 στους 4 Έλληνες, που αντιμετωπίζει πια σοβαρό πρόβλημα καθημερινής επιβίωσης, με όλη την απαραίτητη φιλανθρωπία που δείχνουν πάντα οι καλές κυρίες των σαλονιών για τα αδέσποτα του δρόμου, ή οι εκκεντρικοί φιλόζωοι για τα ζώα υπό εξαφάνιση.

Μάλιστα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μας υπόσχεται ότι τα συσσίτια και η κρατική φιλανθρωπία επί των ημερών της μέλλουσας «αριστερής κυβέρνησης» θα είναι πολύ καλύτερα από τα σημερινά. Ίσως να προσφέρουν και μενού στις ουρές των συσσιτίων που θα μεγαλώνουν και θα μεγαλώνουν όσο η «αριστερή κυβέρνηση» θα κάνει πώς διαπραγματεύεται με τους Ευρωπαίους για να κρατά την Ελλάδα στο ευρώ.

Κι έτσι ο Έλληνας εργαζόμενος, ο Έλληνας νοικοκύρης, εκείνος που τον έμαθαν όλα αυτά τα χρόνια πώς αρκεί να είναι καλός στη δουλειά του και δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινη εκδοχή της Καρέτα-Καρέτα, ή της Μονάχους-Μονάχους. Η κρατική και ιδιωτική φιλανθρωπία είναι γι’ αυτόν η μόνη επιλογή. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Δεν φτάνει που υπόκειται σε μαζική εξόντωση προκειμένου να λεηλατήσουν την χώρα του και τον ίδιο οι ξένοι δανειστές ώστε να μην θιγεί το περίφημο ευρώ, πρέπει να υποστεί και το στίγμα του επαίτη, του ζήτουλα, όπως απαιτεί η θεωρία περί «ανθρωπιστικής κρίσης».

Βλέπετε, πρέπει να μάθουμε να ζούμε χωρίς να μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι κάποιες οικογένειες πρέπει να χάνουν τα παιδιά τους, ή οφείλουν να γίνονται παρανάλωμα επειδή δεν έχουν άλλο μέσο θέρμανσης. Πρέπει να εξοικειωθούμε με την ιδέα ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν πάνω από 300 χιλιάδες νοικοκυριά χωρίς ηλεκτρικό. Τέσσερις δεκαετίες μετά τον εξηλεκτρισμό της χώρας, όλο και περισσότεροι επιστρέφουν στην δεκαετία του ’30 όταν 1 στα 3 νοικοκυριά στην Ελλάδα δεν είχαν καν την δυνατότητα ηλεκτροδότησης. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε και χωρίς νερό. Πρέπει να συνηθίσουμε την ακραία φτώχεια σε τέτοια έκταση που μόνο στα ντοκιμαντέρ για τον τρίτο κόσμο τα έβλεπε ο μέσος Έλληνας. Πρέπει να μην μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι καθημερινά χιλιάδες συμπατριώτες μας χάνουν δικούς τους γιατί αδυνατούν να έχουν πρόσβαση σε φάρμακα και θεραπείες. Ανθρωπιστική κρίση γαρ! 

Άσε που θα πρέπει να μάθουμε ότι το να σε εξαναγκάζουν να φύγεις από τον τόπο σου, ή να βλέπεις τα παιδιά σου να ξενιτεύονται για ένα ξεροκόμματο, είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό. Άλλωστε έχουμε και την αριστερά που μας λέει ότι δεν υπάρχουν σήμερα πατρίδες, αλλά μόνο η παγκοσμιοποιημένη κυριαρχία του κεφαλαίου. Γιατί λοιπόν να ξεσηκωθείς τώρα που σε ξεριζώνουν από τον τόπο σου, τώρα που σε εξαναγκάζουν να πάρεις των οματιών σου; Γιατί γκρινιάζεις που σε θέλουν εξαθλιωμένο μετανάστη ακόμη και μέσα στη χώρα σου που δεν μπορεί να σου ανήκει, ούτε καν τυπικά;

Όλοι είμαστε μετανάστες, δεν έγραφαν στους τείχους κάποιοι ηλίθιοι που το παίζουν αναρχικοί; Είναι σαν να λένε, όλοι είμαστε δούλοι, τι καλά! Αυτό είναι το ταξικά σωστό! Αυτό σημαίνει να έχεις ταξική συνείδηση της θέσης σου! Αυτό σημαίνει ανάδειξη της βασικής ταξικής αντίθεσης! Όταν εσύ σαν εργαζόμενος, σαν άνθρωπος τα έχεις χάσεις όλα και το κεφάλαιο τα έχει κερδίσει όλα. Μαζί και την πατρίδα σου.

Όχι δεν πρόκειται για γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού. Όχι δεν πρόκειται για μαζικό ξεριζωμό και εξόντωση εξεπιτούτου. Και προς θεού δεν πρόκειται για κατοχή αυτό που υφίσταται ο ελληνικός λαός. Πρόκειται απλά για «ανθρωπιστική κρίση»! Μας το διαβεβαιώνει και η αριστερά, η ταξική αριστερά, η οποία μας το έχει ξεκαθαρίσει: Ε, τι να κάνουμε; Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!

Ναι ηλίθιε! Είναι ο καπιταλισμός κι επομένως εσύ κακώς θρηνείς τα παιδιά και την οικογένειά σου. Κακώς νιώθεις νοσταλγία και αγάπη για την πατρίδα σου, για τις ρίζες σου σ’ αυτόν τον τόπο που σε μεγάλωσε και σε ανέθρεψε, σ’ αυτόν τον τόπο που του χρωστάς γιατί οι γονείς και οι παππούδες σου τον δάμασαν με την δουλειά τους και τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο αύριο. Κακώς εμπνέεσαι από τους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες του λαού σου που σου μάθανε να τιμάς και να υπερασπίζεσαι την πατρίδα σου, όπως την οικογένειά σου, όταν αυτή βρίσκεται υπό απειλή. Και μάλιστα τέτοιας έκτασης σαν την σημερινή. Κακώς νιώθεις αηδία και ντροπή για τους δοσίλογους και τους προδότες που σε κυβερνάνε. Όλα αυτά δεν είναι αρκούντως ταξικά.

Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε! Κι επομένως πρέπει να μάθεις ότι στον καπιταλισμό αυτός που κάνει κουμάντο είναι μόνο το κεφάλαιο και οι ολιγαρχίες του. Πολιτικές και οικονομικές. Αυτές βαρούν τον ταμπουρά κι εσύ χορεύεις. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Κι όταν το κεφάλαιο, τα αρπαχτικά των κεφαλαιαγορών και το πολιτικό τους προσωπικό απαιτούν κατάργηση των συνόρων, κατάλυση των εθνικών κρατών και μαζί τους κάθε έννοιας κοινωνικού και πολιτικού δικαιώματος, όπως και την μετατροπή των λαών σε πληθυσμούς χωρίς πατρίδα, ποιος είσαι εσύ που θα τολμήσεις να επαναλάβεις το γνωστό από παλιά: Ελευθερία ή Θάνατος; Ποιος είσαι εσύ που θα τολμήσεις να επαναλάβεις το Μολών Λαβέ; 

Επειδή δηλαδή κάποτε ο παππούς, ή ο πατέρας σου έχυσε το αίμα του για την πατρίδα; Επειδή τραγουδούσε αντάρτης-κλέφτης-παλικάρι πάντα είναι ο ίδιος ο λαός! Κι έτσι με ψηλά το κεφάλι αντιμετώπισε για δεκαετίες εκτελεστικά αποσπάσματα, φυλακές, εξορίες και διώξεις κάθε είδους για να παραμείνουν στην εξουσία οι δοσίλογοι.

Θα μου πεις ήταν άλλες οι εποχές. Ναι έχεις δίκιο. Τότε ήταν άλλες εποχές. Εποχές για ήρωες κι όχι για μοιρολάτρες. Εποχές που ο κομμουνιστής κι ο αριστερός θεωρούσε χρέος του να πηδήσει πρώτος στην φωτιά για τον λαό και την πατρίδα. Να σηκώσει πρώτος και πιο ψηλά απ’ όλους το λάβαρο Λευτεριάς και της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Να χύσει το αίμα του για την Ελλάδα χωρίς δεύτερη σκέψη. Με την ελπίδα μόνο πώς οι μετέπειτα γενιές θα βρουν μια καλύτερη ζωή.

Για ποιον λόγο άραγε; Γιατί έβαψε κατακόκκινο με το αίμα του το σύμβολο της εθνικής ενότητας του ελληνικού λαού; Για να δει εσένα, βρε χαϊβάνι, να προκόβεις κάποτε σε μια αναγεννημένη Ελλάδα, όπου ο λαός της θα είναι νοικοκύρης κι αφέντης στον τόπο του. Και τώρα εσύ, τώρα που ήρθε η δική σου σειρά να τιμήσεις και να δικαιώσεις τους αγώνες των πατεράδων και των παππούδων σου, που είσαι; Που κρύβεσαι; Με ποιο δικαίωμα δεν σηκώνεσαι ορθός για να φωνάξεις παρών στο προσκλητήριο που σε καλεί η ιστορία, η ίδια σου η πατρίδα;

Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε! Κι εσύ ο πιο ηλίθιος από τους ηλίθιους δεν έμαθες καν ότι στον καπιταλισμό μόνο οι λαοί, μόνο οι δουλευτάδες έχουν πατρίδα, ενώ το κεφάλαιο δεν έχει. Είσαι τόσο ηλίθιος που παρά τα ταξικά επίθετα που έμαθες να παπαγαλίζεις και τις αριστερές ιδεοληψίες σου, δεν κατόρθωσες ούτε καν να αντιληφθείς ότι έγινες χειρότερος από τους πιο αυθεντικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου και της εξουσίας του. Μόνο το κεφάλαιο στον καπιταλισμό θέλει τον εργάτη, τον άνθρωπο ως απλό αντικείμενο εκμετάλλευσης χωρίς συναίσθηση ιστορικής και προσωπικής ταυτότητας, χωρίς συνείδηση ότι έχει τις ρίζες του σ’ έναν τόπο που μπορεί να διεκδικήσει για τον εαυτό του, για την δική του ευημερία, για την δική του θέση στην ιστορία.

Κι ο εργάτης μπορεί να αντιμετωπίσει το κεφάλαιο μόνο όταν αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι δεν είναι ένα απλό εργαλείο, ένα απλό γρανάζι της κεφαλαιοκρατικής μηχανής, αλλά άνθρωπος με ζωτικές κοινωνικές ανάγκες που πρέπει να μετρήσουν στη ζυγαριά της επιβίωσης περισσότερο από τα κέρδη. Άνθρωπος που έχει αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή και στις χαρές της στον τόπο που γεννήθηκε και έχει τις ρίζες του.

Μόνο μαθαίνοντας να διεκδικεί την ιστορία του λαού και της πατρίδας του ενάντια σε κάθε τυραννία, παύει ο εργάτης να είναι ένα ακόμη εμπόρευμα στην αγορά και μαθαίνει έτσι να θέτει στον εαυτό του ιστορικά καθήκοντα. Αλλιώς δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα ανθρώπινο υποζύγιο. Έτσι τον θέλει η ταξική του θέση στον καπιταλισμό. Αυτή την ταξική θέση που τόσο εξυμνείς γιατί τρέμεις μήπως και οι εργάτες μαζί με τον υπόλοιπο λαό ενωθούν και δοκιμάσουν το απονενοημένο: να διεκδικήσουν τον τόπο τους για τον εαυτό τους!

Ναι, είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε! Όμως σταμάτα πια να κρύβεσαι σαν ζαγάρι πίσω από τα ταξικά επιθέματα της αριστεράς, που μόνο το κεφάλαιο και την εξουσία του βολεύουν. Σταμάτα να δείχνεις πόσο δειλός και τιποτένιος είσαι. Γιατί όπως και να το κάνουμε από την εποχή που για πρώτη φορά ο Αββάς Κογιέρ στα 1750 μετέτρεψε την λέξη πατρίδα σε πολεμική ιαχή των ξυπόλυτων και των ξεβράκωτων καθώς εφορμούσαν στα κάστρα και τα παλάτια των τυράννων, το καθήκον της διεκδίκησης και της υπεράσπισης της πατρίδας αποτελεί ότι πιο ιερό για έναν καταπιεσμένο λαό απέναντι σε κάθε μορφή οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που με αλαζονεία δηλώνει όπως κάποτε ο βασιλιάς ήλιος, l'etat c'est moi.

Κι από τότε δεν υπάρχει κανένα αυθεντικό κοινωνικό και λαϊκό κίνημα που να μην τίμησε με το παραπάνω αυτήν την ιστορική παρακαταθήκη. Δεν θα είναι ο ελληνικός λαός που θα την προδώσει, όποιον κι αν χρειαστεί να βάλει απέναντι. Κι αυτό δεν είναι απειλή, αλλά υπόσχεση.

Μήνυμα εκφασισμού της ευρωζώνης από την Ισπανία

Του Δημήτρη Καζάκη

Σχέδιο νόμου περί «ασφαλείας των πολιτών» υιοθέτησε πρόσφατα η Ισπανική Κυβέρνηση και πρόκειται να υποβληθεί στο κοινοβούλιο για υιοθέτηση. Το σχέδιο νόμου προβλέπει πρόστιμα ύψους 60 χιλιάδες ευρώ για εξύβριση αστυνομικού κάλυψη του προσώπου σε διαδήλωση ή η επιβολή προστίμου 600 χιλιάδων ευρώ για διαδηλώσεις χωρίς άδεια πλησίον του Κοινοβουλίου.  

Το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου εντάσσεται στην επιχείρηση περί επιβολής του «νόμου και τάξης» που κήρυξε ο Μπαρόζο κατά την διάρκεια της ομιλίας του για την «Κατάσταση της Ένωσης» τον Σεπτέμβριο του 2013 στο ευρωκοινοβούλιο. Το σχέδιο νόμου της Ισπανικής κυβέρνησης εντάσσεται σε μια πανευρωπαϊκή εκστρατεία καταπάτησης θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων, όπως του συνέρχεσθαι, συναθροίζεσθαι και την ελευθερία έκφρασης. Οι ελευθερίες αυτές δεν συνάδουν πια με την επιβίωση του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίως στην πορεία της προς την ομοσπονδιοποίηση και οφείλουν να καταργηθούν.

Ανάλογα σχέδια νόμου εισηγείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στις κυβερνήσεις της Πορτογαλίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας. Κι όχι μόνο. Ο εχθρός λαός πρέπει πάσει θυσία να παταχθεί και να καταλυθεί ακόμη και η τελευταία υποψία ελεύθερης έκφρασης. Πολύ σύντομα θα κατατεθούν και σε άλλες χώρες μέλη σχέδια νόμων όπου ακόμη και η πιο ειρηνική κοινωνική διαμαρτυρία να χαρακτηρίζεται «στάση» εναντίον του «νόμου και της τάξης» που αντιπροσωπεύουν οι ξενοκίνητες και ξενοστήριχτες κυβερνήσεις στις χώρες του ευρώ και της ΕΕ.

Στην Ισπανία το σχέδιο νόμου θυμίζει εποχές Φράνκο, απ’ όπου αντλήθηκε και η βασική του φιλοσοφία, ενώ παραβιάζει ακόμη κι αυτή την Συνθήκη της Λισσαβόνας. Στην Ελλάδα με άλλοθι την Χρυσή Αυγή γίνεται προσπάθεια να ταυτιστεί με την εσχάτη προδοσία ακόμη και η πρόθεση να στραφεί κανείς πολιτικά εναντίον των κυβερνήσεων και του καθεστώτος δεσμεύσεων υπέρ ξένων δυνάμεων που έχουν επιβάλλει στον τόπο και τον λαό. Πόσο λέτε να απέχουμε από την εποχή των χουντικών απαγορεύσεων και των τόπων ανανήψεως και μαρτυρίου; Ή μήπως αυτά δεν γίνονται στην δήθεν φιλελεύθερη και δημοκρατική «Ευρώπη»;   

Τι άλλο περιμένει κανείς να δει για να διαπιστώσει το προφανές; Ευρωζώνη και Ευρωπαϊκή Ένωση δεν συμβιβάζονται ούτε καν με τις πιο στοιχειώδεις ελευθερίες. Όποιος αντιμετωπίζει το ευρώ και την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» ως απαράβατο μέτρο των πάντων και ως υπέρτατη νομοτέλεια είναι σίγουρο ότι θα καταλήξει να υπερασπίζεται χουντικά καθεστώτα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Κανείς πλέον δεν μπορεί να εθελοτυφλεί. Ή μάλλον όποιος εθελοτυφλεί διαπράττει μέγιστο έγκλημα εναντίον του λαού και της χώρας.

Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Όποιος δεν θέτει εδώ και τώρα το αίτημα της εξόδου από το ευρώ και την ευρωζώνη ως πρώτο βήμα για την διεκδίκηση και την κατάκτηση της δημοκρατίας, όπου ο λαός είναι απόλυτα κυρίαρχος στον τόπο του, τότε βάζει πλάτες στον χουντικό κατήφορο στον οποίο ωθούν τα επιτελεία της ευρωένωσης προκειμένου να μην καταρρεύσει το ευρώ και η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

Το ΕΠΑΜ εκφράζει την αλληλεγγύη του προς τους Ισπανούς συναγωνιστές που διαδηλώνουν για την διατήρηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του λαού, για να μην ξανακυλήσει η χώρα τους στα χρόνια του Φράνκο και να μην ζήσουν ξανά στο όνομα του ευρωπαϊκού ονείρου, τον εφιάλτη μιας μακρόχρονης φασιστικής τυραννίας. Ο δικός τους αγώνας είναι και δικός μας.

Γκρέμισε το υποθηκευμένο σπίτι του και πέταξε τα μπάζα στην τράπεζα

Πόσα σας χρωστάω; Τόσα; ε τότε, πάρτε τα μπάζα μου... Αυτό είπε, στην κυριολεξία, έπραξε ένας πολίτης από το Lovech της Βουλγαρίας, σε αδυναμία να πληρώσει το στεγαστικό του δάνειο. Με ότι χρήματα του είχαν απομείνει και πριν βγάλουν το σπίτι του σε πλειστηριασμό, το κατεδάφισε ο ίδιος, φόρτωσε τα μπάζα σε ένα φορτηγό και τα πέταξε μπροστά στην είσοδο της τράπεζας στην πόλη Teteven. Μια βδομάδα νωρίτερα, μαζί την οικογένεια του είχαν παρακαλέσει τον διευθυντή να ανακαλέσει την απόφαση ωστόσο εκείνος εφαρμόζοντας το γράμμα του νόμου, τους απάντησε ότι δεν μπορούσε να κάνει εξαιρέσεις. Και τούς έδωσε μια βδομάδα προθεσμία για να εκκενώσουν την κατοικία τους.

Πηγή: ERT.Open

ΒΙΝΤΕΟ - Δ. Καζάκης, Γ. Χριστοφορίδης στο Lepanto TV: «To 2014 θα φέρει ανατροπές»

Ο γ.γ. του ΕΠΑΜ, Δημήτρης Καζάκης και ο εκδότης της εφημερίδας Το ΧΩΝΙ, Γιώργος Χριστοφορίδης, εμφανίστηκαν στην εκπομπή «Οι Αντίθετοι», αναλύοντας τα πολιτικά δεδομένα της επικαιρότητας, τις προοπτικές αναδιαμόρφωσης της οικονομικής πραγματικότητας, την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, τις εξελίξεις στο τραπεζικό σύστημα και τα Σκόπια.

Ο γνωστός οικονομολόγος και αναλυτής, υποστήριξε ότι οι δημοσκοπήσεις που δημοσιοποιούνται είναι κίβδηλες, θεωρώντας ότι η Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ, σε πραγματικά ποσοστά δεν ξεπερνούν το 15%, ενώ το κόμμα του κ. Βενιζέλου, δεν μπαίνει καν στη Βουλή.

Αναλύοντας τα πολιτικά δεδομένα, υπογράμμισε ότι εδώ και τρία χρόνια η χώρα τελεί υπό κατοχή, ενώ χαρακτήρισε ως εντολοδόχους και δοσίλογους, τους κ.κ. Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη, αλλά και όσους συνέπραξαν στην είσοδο της χώρας στο Μνημόνιο.

Χαρακτήρισε «χαμένη υπόθεση» για την Ελλάδα την ιστορία του ευρώ, αφού δεν υπάρχει καμία προοπτική ανάπτυξης μέσω του νομίσματος αυτού, ενώ σημείωσε με νόημα ότι «τα οράματα της επανάστασης του 1821 δεν έχουν εκπληρωθεί ακόμα και τώρα είναι η ευκαιρία να τα ολοκληρώσουμε».

Από την πλευρά του ο κ. Χριστοφορίδης, τόνισε ότι είναι επιτακτική και απτή η ανάγκη συγκρότησης ενός ευρύτερου αριστερού μετώπου, με συμμέτοχο και το ΕΠΑΜ, ενώ μιλώντας για τους εθνικούς κινδύνους που αντιμετωπίζει η χώρα, σημείωσε αυτοί είναι πολύ μεγαλύτεροι με την παραμονή της χώρας στο ευρώ, παρά με την ενδεχόμενη επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα.

Χαρακτήρισε τη σημερινή λειτουργία της Βουλής και τις διαδικασίες που ακολουθούνται για το νομοθετικό της έργο ως κατάλυση της Δημοκρατίας, ενώ υποστήριξε ότι η χώρα τελεί υπό Γερμανική κατοχή. Ζήτησε δε την επιστροφή των κατοχικών δανείων και την διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων, που αθροιστικά είναι πολλαπλάσια από το σημερινό χρέος της Ελλάδας προς τη Γερμανία, αναρωτώμενος για ποιους λόγους δεν εγείρει τέτοιο ζήτημα η Ελληνική Κυβέρνηση.

Ανάμεσα στα άλλα, ο εκδότης της εφημερίδας Το ΧΩΝΙ, προανήγγειλε ότι σύμφωνα με τις επίσημες επιταγές του Μνημονίου, που έχει ψηφίσει το Ελληνικό Κοινοβούλιο, προβλέπεται οι μισθοί των Ελλήνων εργατών, να διαμορφωθούν σε αυτούς των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπη. Δηλαδή όπως χαρακτηριστικά σημείωσε «η περίφημη ανάπτυξη που ευαγγελίζεται η Κυβέρνηση, δεν ξεπερνάει τα επίπεδα Βουλγαρίας, αφού οι μισθοί θα διαμορφωθούν στα κατώτατα όρια των 200 έως 300 ευρώ!»

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:


Πηγή: Το Χωνί

Έφυγε αξιοπρεπής από τη ζωή ο Παναγιώτης Βήχος

Ένας σπουδαίος άνθρωπος, ένας μαχητής της ζωής, ένας ιδεολόγος και διανοούμενος που πάλεψε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του έφυγε από κοντά μας.

Ο Παναγιώτης Βήχος, που γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1944, δεν κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο που τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία χρόνια.

Πέθανε πάμφτωχος, με την οικονομική βοήθεια των φίλων του έκανε χημειοθεραπείες αφού δεν είχε ασφάλιση καθώς ανυπόστατες καταγγελίες (που ποτέ δεν αποδείχθηκαν) του απαγόρεψαν να εργαστεί ως μουσικός. Η προσπάθειά του να τα βάλει με ισχυρά κυκλώματα αστυνομικών και σωματεμπόρων τον έθεσε στο «περιθώριο»...

Είναι χαρακτηριστική η έκκληση που απηύθυνε τον περασμένο Σεπτέμβρη από το facebook για οικονομική ενίσχυση αφού χρειαζόταν χρήματα για χημειοθεραπείες:

Καλή εβδομάδα φίλοι και σύντροφοι.
Πρέπει να σας το πω κι ας αισθάνομαι πολύ άσχημα. Για άλλη μια φορά δεν μπορώ να συνεχίσω τις θεραπείες χωρίς τη δική σας βοήθεια. Παρ' ότι έχω χάσει 30 κιλά, έχουν πάθει ατροφία τα πόδια μου, πρίστηκε χθες ο δεξιός αδένας στο λαιμό μου και πρέπει να πάω στο Νοσοκομείο, αλλά με τι; Βασίζομαι στην αλληλεγγύη σας που εκδηλώνεται απλώχερα μήνες τώρα. Μόνο με τη βοήθειά σας θα σωθώ. Δυστυχώς ζούμε σε ένα κόσμο που όσοι δεν έχουν πεθαίνουν! Να είσαστε καλά.

Ένα σύντομο πορτραίτο του μαέστρου και δημοσιογράφου Παναγιώτη Βήχου

Ο Παναγιώτης Βήχος γεννήθηκε στο Ναύπλιο στις 22 Ιουλίου του 1944 λίγο πριν οι Γερμανοί κατακτητές εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Ο πατέρας του Θανάσης Βήχος ήταν ένας μεγάλος βιολίστας και αρχιμουσικός που είχε σπουδάσει και μεγαλώσει στη Λιών της Γαλλίας.

Η μητέρα του Παναγιώτη, η Βασιλική Βήχου ήταν ηθοποιός του θεάτρου ενώ την οικογένεια συμπλήρωσαν στην πορεία, ο Στέλιος Βήχος (ένας μουσικός που άφησε εποχή στο χώρο της μουσικής σαν Σαξοφωνίστας, φλαουτίστας και βιολίστας, και που χάθηκε άδικα στα 43 του χρόνια σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα), η Ελένη Βήχου (μία πολύ καλή τραγουδίστρια του ελαφρολαϊκού τραγουδιού) και ο Χαράλαμπος Βήχος, ο οποίος και σήμερα εργάζεται στα μεγαλύτερα νυχτερινά κέντρα παίζοντας Σαξόφωνο, φλάουτο και κλαρίνο.

Ο Παναγιώτης Βήχος άρχισε μαθήματα μουσικής σε ηλικία επτά χρονών παίζοντας Πιάνο και αργότερα Σαξόφωνο, κλαρίνο, φλάουτο και Ακορντεόν. Τελείωσε Θεωρία, Αρμονία, Αντίστιξη, Ενορχήστρωση και 38 ολόκληρα χρόνια εργάζεται επαγγελματικά στα νυκτερινά κέντρα διασκέδασης σαν Μαέστρος και Πιανίστας (πλήκτρα).
Έχει συνεργαστεί με όλους τους μεγάλους τραγουδιστές και συνθέτες. Έχει γράψει τη μουσική σε 20 ελληνικές ταινίες με σκηνοθέτη τον Κώστα Καραγιάννη, καθώς και για το θέατρο.

Ο Παναγιώτης Βήχος από πολύ μικρός ασχολήθηκε με την πολιτική και όταν υπηρετούσε στην αεροπορία το 1964 πέρασε αεροδικείο, γιατί οργανωμένος στους Λαμπράκηδες συνελήφθη σε μία συγκέντρωση με τη στολή της αεροπορίας (!). Συμμετείχε στην Ίδρυση της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης (ΠΑΠΟΚ) μαζί με το ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ, ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, το ζωγράφο ΤΑΣΣΟ και άλλους. Παράλληλα ήταν και είναι δραστήριο μέλος του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου και επικεφαλής της παράταξης Αγωνιστική Ταξική Ενότητα Μουσικών.
Την περίοδο της δικτατορίας αρθρογραφούσε στην εφημερίδα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ του Νίκου Ψαρουδάκη και ήταν πολύ φίλος με τον παπα Γ. Πυρουνάκη.

Το 1975 οργανώθηκε στο ΚΚΕ όπου παρέμεινε μέχρι το 1987 όπου αποχώρησε αφού είρθε σε σύγκρουση με την ηγεσία του. Πριν ακόμα αποχωρήσει, από το 1984, κυκλοφορούσε την εφημερίδα ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ όπου ασκεί κριτική στην ηγεσία του ΚΚΕ (!) και η οποία εφημερίδα σταμάτησε την κυκλοφορία της το 1990. Στο διάστημα αυτό δημιούργησε μία πολιτική οργάνωση την ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ από διαγραμμένα μέλη του ΚΚΕ και ανένταχτους αγωνιστές.

Το 1990 προσχώρησε μαζί με άλλους συντρόφους του στο ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ, και αρθρογραφεί στην 15μερη πολιτική εφημερίδα ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. Έχει γράψει 8 βιβλία περί πολιτικής, μουσικής και θρησκείας. Σε βουλευτικές εκλογές συμμετείχε σαν υποψήφιος του Μετώπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Διατηρούσε το ιστολόγιο «Πολιτικό Καφενείο» το οποίο είχε χιλιάδες επισκέψεις.

Πηγή: ΑΡΓΟΛΙΚΑ
Όλη η συγκλονιστική περιπέτεια του με τα δικαστήρια, εδώ:


Θερμά συλληπητήρια στην οικογένειά του αγωνιστή Παναγιώτη Βήχου από το Ε.ΠΑ.Μ Χανίων.

Πολίτης λέει στον Βρούτση αυτά που θέλουμε να τους πούμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ και τον ΙΣΟΠΕΔΩΝΕΙ. Δεν κατάφερε να ψελλίσει ούτε λέξη ο υπουργός Ανεργίας!

Βγαίνουν στις τηλεοράσεις οι υπουργάρες που με τις υπογραφούλες τους μας έχουν καταδικάσει να βιώνουμε την κόλαση που ζούμε καθημερινά. Και έχουν και άνεση και... υφάκι. Μέχρι να έρθει η στιγμή να βρουν το δάσκαλο τους. Όπως τον βρήκε το βράδυ της Δευτέρας ο Γιάννης Βρούτσης.

Ο υπουργός Εργασίας που καμαρώνει για τη θεσούλα του ενώ η ανεργία στους νέους χτυπάει 55% και η Ελλάδα είναι η πρώτη σε ανεργία στην Ενωμένη (τρομάρα της) Ευρώπη.  
Ο υπουργός των κοινωνικών ασφαλίσεων. Που δεν έχει σκεφθεί καν να παραιτηθεί τώρα που τα ταμεία διαλύονται και τίθενται υπό αμφισβήτηση ακόμη και οι τσεκουρωμένες από τα συνεχή μνημόνια συντάξεις. 

Ο Βρούτσης, λοιπόν, ήταν καλεσμένος του Νίκου Χατζηνικολάου το βράδυ της Δευτέρας. Και έλεγε τα γνωστά... ποιήματα που έχει μάθει κι αυτός και οι όμοιοι του "σωτήρες" μας να λένε.  
Μέχρι που το μικρόφωνο πήγε στην 48χρονη, Αυγή Μουτσινά. Η οποία χωρίς φόβο του είπε απλά αυτά που θα ήθελε να του(ς) πει κάτα πρόσωπο ο μέσος, φτωχοποιημένος, απελπισμένος Έλληνας.  
Καμαρώστε την. Και μην περιμένετε την απάντηση Βρούτση. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Δεν τόλμησε να της πει κουβέντα. Τί θα μπορούσε να της πει άλλωστε;

Πηγή: Το Χωνί

Δημ. Καζάκης: Για κόκκινα δάνεια και πλειστηριασμούς, Ράδιο Γάμμα 3/12/2013