Η αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου. Η συζήτηση στη Συμμορία της Δραχμής συνεχίζεται...

Του Δημήτρη Καζάκη

Ερ: Κύριε Καζάκη πώς θα μπορέσουμε να διαχειριστούμε το εξωτερικό Δημόσιο Χρέος; Τι στάση πρέπει να κρατήσουμε αναφορικά με το Δημόσιο Χρέος; Το αναγνωρίζουμε; Το αποπληρώνουμε στο σύνολό του; Δεν το αναγνωρίζουμε; Νομικά, τα Μνημόνια και οι Δανειακές Συμβάσεις διέπονται από ειδικούς όρους, οι οποίοι επιβάλλουν ως λύση τα Διεθνή Δικαστήρια (δείτε και εδώ το νομικό σκέλος http://nomika-analata.blogspot.gr/

Απ: Η θέση μου είναι γνωστή από την αρχή της κρίσης: Δεν αναγνωρίζουμε το χρέος, το καταγγέλλουμε ως παράνομο και σταματάμε να το πληρώνουμε χωρίς κανένα ενδοιασμό. Πρόκειται για μονομερή πράξη διεκδίκησης της εθνικής κυριαρχίας της χώρας από τον ελληνικό λαό. Οι συμβάσεις δανειακής διευκόλυνσης μαζί με τα μνημόνια επέβαλλαν ένα καθεστώς στην Ελλάδα που προσιδιάζει σε «δουλεία για χρέος» για έναν ολόκληρο λαό, όπως αυτή ορίζεται από την Συμπληρωματική Συνθήκη για την κατάργηση της δουλείας και όλων των συναφών πρακτικών, η οποία ψηφίστηκε από τον ΟΗΕ το 1957 και έχει επικυρωθεί απ’ όλες σχεδόν τις χώρες μέλη του.

Ταυτόχρονα οι συμβάσεις αυτές επιβλήθηκαν υπό καθεστώς ανοιχτών πιέσεων και εκβιασμών εναντίον της Ελλάδας. Οι ίδιοι οι βουλευτές που τις ψήφιζαν έλεγαν αναγκάζομαι για τις ψηφίσω, αλλιώς θα χρεοκοπήσουμε. Πρόκειται για τυπικό εκβιασμό. Αυτό παραβιάζει την Σύμβαση της Βιέννης του 1966, όπως και πολλά από τα ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ σχετικά με τις διακρατικές σχέσεις.

 

Φυσικά, όπως είναι γνωστό, τα μέτρα και οι πολιτικές που επιβάλλονται στον πληθυσμό της Ελλάδας αντίκεινται σ’ όλες τις διεθνείς διακηρύξεις και συμβάσεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πάνω στις οποίες υποτίθεται ότι στηρίζεται το μεταπολεμικό διεθνές δίκαιο. Επίσης υπό την άμεση απειλή της «ασύνταχτης χρεοκοπίας» οι δανειστές της Ελλάδας επέβαλλαν την ουσιαστική κατάργηση όλων των βασικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, όπως κατοχυρώνονται στο υφιστάμενο Σύνταγμα της χώρας. Μαζί με την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας στην πιο τυπική της μορφή από την στιγμή που ξένοι επίτροποι και κομισάριοι κάνουν κουμάντο στο ελληνικό κράτος.

Το γεγονός αυτό συνιστά κατάφωρη εχθρική ενέργεια εναντίον του ελληνικού λαού που ισοδυναμεί – πάντα με τα ισχύοντα στο διεθνές δίκαιο από την εποχή της Χάγης του 1907 – με κήρυξη πολέμου και κατοχή της χώρας από ξένες δυνάμεις. Έστω κι αν δεν υπήρξαν ανοιχτές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Ελλάδος. Στο σημείο αυτό θα προσφέρει πολλά η δίκη του πολιτικού προσωπικού και όποιου άλλου υπαιτίου για την ένταξη της Ελλάδας υπό το καθεστώς των μνημονίων επί εσχάτη προδοσία από ειδικό μικτό ορκωτό δικαστήριο διευρυμένης λαϊκής σύνθεσης με κατηγορητήριο που θα συνταχθεί για δοσιλογισμό και σφετερισμό της εξουσίας με βάση το 120, παρ. 3 που αναφέρει: «Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.»

 

Η νέα δίκη των δοσιλόγων πολιτικών, δικαστών, υπηρεσιακών παραγόντων, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και όσων άλλων συνέδραμαν έμπρακτα στην επιβολή του καθεστώτος κατοχής της χώρας και δουλοπαροικίας του λαού της, θα αποτελέσει ένα από τα πιο εμπράγματα αποδεικτικά στοιχεία ώστε να καταγγελθεί στην διεθνή κοινότητα πρωτίστως η επίσημη Γερμανία, αλλά και οι υπόλοιπες χώρες δανειστές μαζί με τα όργανα της ευρωζώνης, για απρόκλητη επίθεση και επιβουλή εναντίον της Ελλάδας με σκοπό την αποικιακή εκμετάλλευση της χώρας και την σκόπιμη μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού. Στην βάση αυτή θα πρέπει να ζητηθεί από τη νέα νόμιμη εξουσία της χώρας η έκδοση διεθνών ενταλμάτων για την σύλληψη των Μέρκελ, Σαρκοζί, Γιούγκερ, Μπαρόζο, Ρεν, κοκ. προκειμένου να δικαστούν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και για σχεδιαζόμενη γενοκτονία του ελληνικού λαού.

Στα πλαίσια αυτά η καταγγελία της ευρωζώνης και η έξοδος από αυτή αποτελεί επίσης πρόσφορο μέσο για την λύση κάθε δανειακής υποχρέωσης της Ελλάδας με τους μηχανισμούς στήριξης του ευρώ. Ειδικά τώρα που η ευρωζώνη μετεξελίσσεται επίσημα σε Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία και καταλύει ολοκληρωτικά το raison d’ etre του κράτους-έθνους, δηλαδή την απρόσκοπτη άσκηση της εθνικής του κυριαρχίας. Ο δανεισμός της Ελλάδας από τους μηχανισμούς στήριξης αφορούσε αποκλειστικά στην εξασφάλιση της δυνατότητας εξυπηρέτησης του χρέους της απέναντι πρώτα και κύρια προς στις τράπεζες του ευρωσυστήματος και παράλληλα να διασφαλίσει την παραμονή της στο ευρώ. Από τις χρηματοδοτήσεις αυτών των μηχανισμών δεν επωφελήθηκε σε τίποτε η Ελλάδα και ο λαός της. Ούτε ένα ευρώ δεν πήγε στην εγχώρια αγορά. Ενώ πολύ περισσότερα από ότι την δάνειζαν έφευγαν και φεύγουν για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Από την στιγμή που η Ελλάδα καταγγείλει ανοιχτά και δημόσια την παραμονή της στο ευρώ και αρνηθεί να καταλυθεί ως κράτος-έθνος μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, τότε αναθεωρούνται εκ βάθρων και οι δανειακές της υποχρεώσεις προς το ευρωσύστημα. Τότε θα μπορεί να αρνηθεί στο σύνολό του το δημόσιο χρέος που σήμερα κατά τα ¾ βρίσκεται στα χέρια του ευρωσυστήματος και δημιουργήθηκε προκειμένου να εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα παραμείνει εντός του ευρώ και θα αποδεχτεί την όποια μετεξέλιξή του.

Είναι τόσο εύκολο να αποδειχθεί η καταστροφή της χώρας που επήλθε με την ένταξη στο ευρώ, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά, μέσα από την εξάπλωση του παρασιτισμού σ’ όλα τα επαγγέλματα, της διαφθοράς και του εκμαυλισμού σ’ όλα τα επίπεδα με κύριο μοχλό τις χρηματοδοτήσεις εξ Ευρώπης, ώστε οποιαδήποτε προσπάθεια να ζητηθούν τα ρέστα από την Ελλάδα, απλά θα προκαλέσουν πανωλεθρία στους ενάγοντες εξ Βρυξελλών. Η γνώμη μου είναι ότι η αποκάλυψη ολόκληρου του κυκλώματος που συνδέθηκε και συνδέεται με τις χρηματοδοτήσεις από την ΕΕ, καθώς και το κύκλωμα των προμηθειών και μεγάλων έργων όπου κυριαρχούσαν γνωστά κρατικοδίαιτα κυκλώματα της ημεδαπής και της αλλοδαπής, θα συμβάλει τα μέγιστα στην αποκάλυψη του χαρακτήρα αδίστακτης εκμετάλλευσης που μας είχε επιβληθεί και θεσμικά μέσα από το ευρώ.

 

Φυσικά, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει αν δεν αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία στην Ελλάδα. Κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί εντός του σημερινού κοινοβουλευτικού πλαισίου. Έχει αλλάξει τόσο ριζικά η εσωτερική συνταγματική τάξη της χώρας με αποφάσεις του κοινοβουλίου που αναιρούν κατά γράμμα και κατ’ ουσία σχεδόν όλες τις βασικές συνταγματικές διατάξεις, την εισαγωγή των διεθνών δεσμεύσεων σε βάρος της χώρας και του λαού της στο εσωτερικό δίκαιο, αλλά και την κατάπτυστη συνηγορία των ανώτατων δικαστηρίων της χώρας διαμέσου των αποφάσεών τους, ώστε το να θεωρεί κανείς ότι μπορεί να αλλάξει ρώτα υπό το σημερινό κοινοβουλευτικό καθεστώς είτε είναι αφελής, είτε είναι απατεώνας. Χρειάζεται εκ βάθρων ανατροπή του καθεστώτος όπως θεμελιώνεται τα τελευταία τρία χρόνια. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με Συντακτική Εθνοσυνέλευση, όπου ο ελληνικός λαός θα διαδηλώσει έμπρακτα την ανατροπή του προηγούμενου καθεστώτος εκ βάθρων και θα συντάξει πρωτογενώς νέο θεμελιώδη νόμο της δικής του Ελληνικής Πολιτείας, δηλαδή νέο Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μ’ αυτή την διαδικασία ο ελληνικός λαός επιβάλει την διακοπή της «συνέχειας του κράτους» και περνά σε διαδικασία που επίσημα το διεθνές δίκαιο ονομάζει «διαδοχή κράτους». Με τον τρόπο αυτό ο ελληνικός λαός πρωτογενώς όχι μόνο έχει το δικαίωμα να παράγει δίκαιο από μηδενικής βάσης αποκαθιστώντας όλα τα καταπατημένα θεμελιώδη δικαιώματά του, μαζί κι αυτό της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, προσθέτοντας δικλείδες ασφαλείας για να μην επαναληφθεί ο σφετερισμός της εξουσίας, αλλά έχει επίσης το δικαίωμα να αναθεωρήσει εκ βάθρων όλες τις διεθνείς δεσμεύσεις και υποχρεώσεις του προς το εξωτερικό. Μπορεί δηλαδή κάλλιστα να διακηρύξει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους συνέχεια με το προηγούμενο καθεστώς που ανετράπη και επομένως ο ελληνικός λαός δεν δεσμεύεται από καμιά υποχρέωση που του φορτώθηκε από αυτό. Κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές τις τελευταίες δεκαετίες και με άλλα κράτη. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να απαλλαγούμε μια για πάντα από το καθεστώς προτεκτοράτου, αποικίας και κατοχής που έχει επιβληθεί στον λαό μας και να κάνουμε μια καθαρή αρχή με όρους αληθινής δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας.

Με τέτοια δεδομένα όχι ΑΟΖ, ούτε σημαία στο Σύνταγμα δε θα μπορούμε να ανεμίσουμε σε λίγο.

Ο ξεβράκωτος και ξυπόλυτος μπορεί να οριοθετήσει ΑΟΖ;

Μεγάλη συζήτηση έχει ξεκινήσει τελευταία για επικείμενη ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) από τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.

Κι ο φίλος λέει στην κοπέλα πως θα την παντρευτεί αλλά συνήθως χρειάζονται αιώνες για να βάλει την κουλούρα. Και μια ομάδα επιτιθέμενη γυροφέρνει την μπάλα έξω από τη μεγάλη περιοχή αλλά μέσα δεν πατάει.

Άλλο λοιπόν πράγμα η διακήρυξη έτσι γενικά και αόριστα και εντελώς διαφορετικό η οριοθέτηση.

Ποια ΑΟΖ θα οριοθετήσει λοιπόν ο κος Σαμαράς; 

Και πώς; 

Τελώντας υπό κατοχή;

Και με τι; Με σφεντόνες;

Νομίζω πλέον πως όλοι έχουμε καταλάβει πολύ καλά ότι καθόμαστε πάνω σε ένα χρυσορυχείο, το οποίο πολλοί επιβουλεύονται. Διακήρυξη και το βασικότερο οριοθέτηση ΑΟΖ με τον τούρκο να απειλεί και τον αλβανό να θέτει πάλι θέμα στο Ιόνιο, προϋποθέτει όχι μόνο ικανή αποτρεπτική δύναμη πυρός αλλά και ισχυρή επιθετική ικανότητα.

Με τις τουρκικές φρεγάτες να φτάνουν στα ανοικτά της Ραφήνας και του Λαυρίου, τα μαχητικά τους να παραβιάζουν σε καθημερινή βάση τον εναέριο χώρο από τη μια, τα νοθευμένα καύσιμα, το πάγωμα των εξοπλισμών και τις κραυγές αγωνίες των αξιωματικών από την άλλη, πόσο ισχυρός μπορείς να αισθανθείς;

Ο γείτονας εξοπλίζεται διαρκώς κι εμείς θεωρούμε κατόρθωμα να έχουμε κηροζίνη για τα F-16 ή να κάνουμε βίδες και ανταλλακτικά μέχρι πρότινος αξιόμαχες μονάδες του στόλου.

Με τέτοια δεδομένα όχι ΑΟΖ, ούτε σημαία στο Σύνταγμα δε θα μπορούμε να ανεμίσουμε σε λίγο. 

Βέβαια θα αναρωτηθεί κανείς πως τα κατάφερε ο Τάσσος Παπαδόπουλος και η “ταπεινή” Κύπρος. 

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται στο άλλο ηγέτης και άλλο ικέτης.

Κακά τα ψέμματα, οι ισορροπίες έχουν ανατραπεί. Οι Ενοπλες Δυνάμεις από χρόνια έχουν αφεθεί στην τύχη τους με μια πολιτική ηγεσία που ξόδευε αφειδώς όχι σε αυτά που χρειάζονται αλλά σε αυτά που έπρεπε.

Και τώρα ξυπόλυτοι και ξεβράκωτοι θα βγούμε να ανακηρύξουμε και να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ.

Κι αν γίνει το τσαφ; Εκεί φαίνεται πως θα τα παίξουμε όλα σε μια ζαριά.

Και τι γράφουν τα ζάρια; Αστραπιαία ταχύτητα και καταστροφή.

Και ποιον θα κληθεί να τα ρίξει; 

Ο συνήθης ύποπτος, η Πολεμική Αεροπορία. Μια από τις καλύτερες αν όχι η κορυφαία σε έμψυχο δυναμικό αυτή τη στιγμή. 

του Στρατή Μαζίδη

Πηγή: Αλεπού του Ολύμπου

ΚΑΛΕΣΜΑ Π.Γ. ΣΕ ΔΙΑΡΚΗ ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟ ΑΓΩΝΑ - ΤΟ ΕΠΑΜ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 20ης/2/13

 ΚΑΛΕΣΜΑ

ΣΕ ΔΙΑΡΚΗ, ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟ ΑΓΩΝΑ

Το Ε.ΠΑ.Μ. συμμετέχει μαζικά και δυναμικά

στην ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ της 20^ης/2/2013

Είμαστε σε πόλεμο. Οι τοκογλύφοι κατακτητές -τρόϊκα εξωτερικού- και η δωσίλογη κυβέρνηση –τρόϊκα εσωτερικού- διαλύουν αδίστακτα την χώρα μας και καταστρέφουν κυνικά τις ζωές μας. Η Βουλή έχει γίνει το άλλοθι της ανομίας και το άντρο της εχθρικής επίθεσης εναντίον του λαού μας, που τον οδηγούν σε κανονική γενοκτονία.

Οι καθεστωτικές μαριονέττες, που έχουν καταπατήσει το δημοκρατικό συνταγματικό πλαίσιο με τις δανειακές συμβάσεις, υπερψηφίζοντας σαν δαρμένα σκυλιά τις εντολές των διεθνών και εγχώριων κλεπτοκρατών, δίνουν με κάθε νέο «μέτρο» ένα ακόμα θανατερό κτύπημα στην αιμορραγούσα ελληνική κοινωνία.

Εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας βιώνουν προσωπικά και οικογενειακά δράματα εξ αιτίας αυτής της ζοφερής κατάστασης, οι περικοπές, οι κατασχέσεις, οι απολύσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις βαθαίνουν καθημερινά την φτώχεια, η καταστολή και η ρουφιανιά ολοένα κλιμακώνονται, η σκιά της σκλαβιάς και της φοβέρας γίνεται ξανά βαριά.

Απέναντι σ’ αυτό το μεθοδευμένο ολοκαύτωμα, τα συμφέροντα του νεο-κατοχικού καθεστώτος και των εξωνημένων ΜΜΕ θέλουν και επιχειρούν να κατασκευάσουν έναν λαό απελπισμένο, αδρανή και υποταγμένο, έτοιμο να δεχθεί ακόμα και τον αφανισμό του.

Όμως, ο ελληνικός λαός, αν και λαβωμένος, δεν έχει σκύψει, δεν έχει συμβιβασθεί ούτε με την μοίρα που του επιφυλάσσουν ούτε με τις ξεπουλημένες ηγεσίες, πολιτικές και συνδικαλιστικές, που τον ξεστρατίζουν από τον δρόμο της μάχης.

Η οργή και η αδικία, η επιθυμία για νέμεση καίνε τα σωθικά των λαϊκών τάξεων που θερίζονται από τα νομοθετικά πραξικοπήματα και αγωνιούν για το μέλλον τους.

Για τον λαό μας έρχεται η κρίσιμη ώρα να ξαναβρεί το ανάστημά του, να αντισηκώσει τα όπλα του, να πιάσουμε το χέρι ο ένας του άλλου και να πυργώσουμε τις κοινωνικές και εργατικές αντιστάσεις σε έναν διαρκή και ανυποχώρητο αγώνα. Το Ε.ΠΑ.Μ., πιστό στα προτάγματα και τις διακηρύξεις του, ένα έχει να πει:

Ή θα βρούμε τον δρόμο του ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ ή θα τον Δημιουργήσουμε!

Το Ε.ΠΑ.Μ. καλεί όλο τον λαό να προχωρήσει στη οργάνωση ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ διαρκείας για να γκρεμοτσακιστούν οι δωσίλογοι, η ξένη ακρίδα και τα μνημόνια.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΞΕΣΗΚΩΜΟ

ΔΙΑΡΚΗ ΠΑΛΛΑΪΚΟ

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

16/2/2013

Νοικιάζεται πατρίδα

Αυτοί οι ανθέλληνες, ψήφισαν να νοικιαστούν τα ελληνικά νησιά.
Μέχρι τώρα ήταν τρεις, τώρα έγιναν τέσσερις. Θέλουν να μας σώσουν λένε. Πουλώνας ή νοικιάζοντας την πατρίδα.
Αυτοί είναι οι μεσίτες, οι εμπόροι των πατρώων εδαφών:

ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ 12 Φεβ 2013

1)Δυο λόγια σε αυτούς που έχει πάει ραβασάκι από την Εφορία ή το περιμένουν ...

 

2)Φακελώστε όσοι εξυπηρτούν τις τακτικές τον δοσιλογων και φοράνε μάσκες ακούστε το πως...απόσπασμα από την εκπομπή ΑΕ 12/02/2013

ΟΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΤΟΥ «ΛΙΤΟΥ ΒΙΟΥ»

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ
Διαβάζω τακτικά δηλώσεις «πνευματικών ανθρώπων», για την ανάγκη να γίνουμε πιο ολιγαρκείς, να καταλάβουμε ότι πέρασε ο καιρός των παχιών αγελάδων, να δεχτούμε ότι θα είμαστε όλοι φτωχότεροι. Συχνά συνοδεύονται από διάφορα δακρύβρεχτα για το τέρας του καταναλωτισμού, την αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής, τη χυδαιότητα της βουλιμίας. Είναι, λένε, προσωπική, οικογενειακή και εν τέλει εθνική ανάγκη να ξαναβρούμε το μετρημένο παρελθόν μας.
Μου θυμίζουν πολύ εκείνα που γράφονται στον επίσημο τύπο από περιώνυμους δημοσιογράφους και πολιτικούς. Ότι πρέπει να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε. Ότι υπήρξε φούσκα στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία. Ότι ξεσαλώσαμε και τώρα πληρώνουμε τα επίχειρα. Ότι δεν μπορεί να υπάρχει ευμάρεια με δανεικά. Ότι, ακόμη, ο ʽλιτός βίοςʼ είναι πηγή ψυχικής ηρεμίας και αρετής.
 
Που βρέθηκαν όλοι αυτοί οι όψιμοι κοσμοκαλόγεροι;
Πως έζησαν στην Ελλάδα που αφήνουμε πίσω οριστικά;
Πως ζούνε στη φτωχή, τρομαγμένη κι ανάστατη Ελλάδα που αναδύεται;
Τι ακριβώς νομίζουν ότι προσφέρουν με όσα λένε;
Που στοχεύουν;
Μοιάζουν βέβαια πολύ μεταξύ τους, έστω κι αν προέρχονται από διαφορετικά σημεία του πολιτικού φάσματος. Άνθρωποι κατά κανόνα επιτυχημένοι, με καταξίωση και απολαβές πολύ πάνω του μέσου όρου. Άνθρωποι που συμμετείχαν ενεργά στα όσα συνέβησαν στην χώρα μας την προηγούμενη δεκαετία, που ανέπνευσαν τον αφηνιασμένο αέρα των ανώτερων στρωμάτων και που συνεχίζουν να διαμορφώνουν τα πράγματα, διότι φυσικά τίποτε δεν έχει αλλάξει, εκτός από το ότι οι ισχυροί έχουν γίνει ισχυρότεροι.
 
Που όμως είδαν το ξεσάλωμα της προηγούμενης δεκαετίας για τη μεγάλη πλειονότητα του του ελληνικού λαού;
Για ποια φούσκα ο λόγος;
Η κατανάλωση, για παράδειγμα, παρέμεινε σταθερή ως ποσοστό του ΑΕΠ μέχρι να ξεσπάσει η κρίση, και μετά κατέρρευσε. Ναι, το ποσοστό ήταν υψηλό σε σχέση με άλλες χώρες, αλλά η αιτία ήταν το σχετικά χαμηλό ποσοστό των επενδύσεων, δηλαδή η συνέχιση της αποβιομηχάνισης.
Φταίει όμως η «βουλιμία» των εργαζόμενων, των συνταξιούχων και των αυτοαπασχολούμενων γιʼ αυτό;
Δεν φταίει η αστική τάξη, που αντί να στηρίξει την εγχώρια επένδυση, έτρεχε να ανοίξει επιχειρήσεις στα Βαλκάνια κι αλλού;
Δεν υπήρξε καμία φούσκα τη δεκαετία του 2000. Ούτε στις τιμές των ακινήτων, ούτε στις τιμές των μετοχών, ούτε στην κατανάλωση. Αυτό που υπήρξε ήταν η τραγική αποτυχία της χώρας να ενταχθεί επιτυχώς στην ΟΝΕ, που έφερε τεράστια εξωτερικά ελλείμματα και άρα γιγαντιαίο εγχώριο και διεθνή δανεισμό. Για τους πολλούς, το ευρώ σήμαινε αδυναμία αποταμίευσης και επιτακτική ανάγκη δανεισμού. Δεν έχει παρά να κάνει κανείς τη σύγκριση με την εποχή των γονιών του, που αγόραζαν σπίτια με αποταμιευμένες δραχμές. Αν δεν υπήρχε η υψηλή παραγωγικότητα των χωρών της Ασίας που επέτρεψε την εισαγωγή φτηνών προϊόντων πρώτης ανάγκης για τα λαϊκά στρώματα, δεν θα υπήρχε καν η επίφαση της καταναλωτικής άνεσης την προηγούμενη δεκαετία.
Ούτε και υπάρχει σήμερα επιστροφή στο ολιγαρκές του Έλληνα, στον «λιτό βίο» και τα παρόμοια. Φτώχεια υπάρχει, τραγική εξαθλίωση και προϊούσα, αλλά σιωπηλή, ανθρωπιστική κρίση. Περίπου 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι το 2011 ήταν επισήμως φτωχοί και τα πράγματα έγιναν χειρότερα το 2012. Μεγάλο ποσοστό ζει σε συνθήκες ακραίας υλικής αποστέρησης. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται, ας κάνουν μιαν επιμορφωτική βόλτα στο Πέραμα. Η φτώχεια και μάλιστα η ξαφνική και βίαιη μετάβαση σʼ αυτήν, μόνο αρετές δεν παράγει. Απόγνωση φέρνει, θυμό, προκατάληψη και τυφλό μίσος.
 
Όσοι τέλος, νομίζουν ότι η φτώχεια συνιστά εξυγίανση και κάψιμο λίπους, ότι έτσι θα γίνει δυναμική η ελληνική οικονομία και θα προκύψει η ανάπτυξη, δεν έχουν αντιληφθεί ορισμένα από τα βασικότερα μαθήματα των Οικονομικών. Οι χώρες δεν είναι ούτε άτομα, ούτε νοικοκυριά. Το λεγόμενο «συμμάζεμα» που είναι ευεργετικό για ένα νοικοκυριό γιατί φέρει τα έξοδά του στα μέτρα των εσόδων του, είναι δυνάμει καταστροφικό για μια χώρα.
Στις αρχές του 18ου αιώνα ο Μάντεβιλ έγραψε τον Μύθο των Μελισσών, όπου οι μέλισσες δεν έχουν ανησυχίες ηθικής, άρα ξοδεύουν και ζουν με ευμάρεια. Κάποια στιγμή όμως κυριαρχεί η «αρετή» και με αυτήν γίνονται φτωχότερες και δυστυχείς. Στον 20ο αιώνα ο Κέυνς εξέφρασε την ίδια περίπου ιδέα ως το «παράδοξο της φειδούς». Το «συμμάζεμα» για μιαν ολόκληρη χώρα, περιορίζει την κατανάλωση και την επένδυση, άρα μικραίνει την παραγωγή και συνεπώς φέρνει νέα μείωση της κατανάλωσης και της επένδυσης και ούτω καθεξής. Αν σας θυμίζει την Ελλάδα του 2010-13, έχετε απόλυτο δίκιο.
 
Ποιον ρόλο παίζουν λοιπόν, αυτές οι δηλώσεις;
Στην καλύτερη περίπτωση, από πλευράς «πνευματικών ανθρώπων», δείχνουν αφέλεια και έλλειψη κατανόησης του τι συμβαίνει στην χώρα. Στην χειρότερη, ιδίως από πλευράς προβεβλημένων δημοσιογράφων, δείχνουν απόλυτο κυνισμό. Και οι μεν και οι δε δημιουργούν ενοχές εκεί που δεν υπάρχουν, παροτρύνοντας τους πολλούς να δεχτούν τη μοίρα τους. Φτιάχνουν τον ιδεολογικό μανδύα κάτω από τον οποίο η Ελλάδα οδηγείται στον μαρασμό.
Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013
Πηγή: papaioannou-giannis.net

Ή με τον λαό για τον λαό, ή ενάντιά του: Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.

Του Δημήτρη Καζάκη

Ο λαός δεν υποκινείται. Ο όχλος μόνο υποκινείται. Το λέμε αυτό γιατί υπάρχουν αρκετοί που ερμηνεύουν την φαινομενική απραξία του λαού εναντίον του καθεστώτος ως προϊόν καθήλωσης από την μαύρη προπαγάνδα των ΜΜΕ. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι με δυναμικές ενέργειες και πράξεις βίαιης αναμέτρησης με το καθεστώς από μια χούφτα αποφασισμένους θα υποκινήσουν τον λαό σε εξέγερση. Σε ορισμένους αφελείς και απαίδευτους πολιτικά κάτι τέτοιο φαντάζει πιο ρεαλιστικό από την ιώβεια υπομονή και επιμονή που απαιτεί ο μαζικός λαϊκός αγώνας. Στο κάτω-κάτω μέσα σε τόσες εκατόμβες κι «εμείς» δεν πρέπει να ανταποδώσουμε; Έτσι μπορούν να σκέφτονται μόνο όσοι διακατέχονται από ακραίο ατομισμό και θέλουν μόνο να πάρουν εκδίκηση για την κατάσταση που τους έχει οδηγήσει το σημερινό καθεστώς. Δεν θέλουν να αλλάξει η κατάσταση, δεν τους ενδιαφέρει να ανατραπεί το καθεστώς και να οικοδομηθεί μια νέα Ελλάδα, αλλά να βγάλουν τα απωθημένα τους, να εκτονωθούν με βία.

Η λογική αυτή έχει δοκιμαστεί επί αιώνες και έχει αποτύχει παταγωδώς. Δεν έχει να παρουσιάσει ούτε μια επιτυχία. Το μόνο που έκανε ήταν να γεννήσει τέρατα. Βασίζεται στην λογική του ακραίου ατομισμού που δεν αναγνωρίζει στον λαό ούτε καν την δυνατότητα ανεξάρτητης δράσης. Ο λαός είναι για να υποκινείται και για να χειραγωγείται. Αντιμετωπίζει δηλαδή τον λαό όπως ακριβώς τον αντιμετωπίζει και η κυρίαρχη εξουσία, ως όχλο με ταπεινά ένστικτα. Γι’ αυτό και εκείνο που εισπράττει από την υποτιθέμενη απάθειά του είναι αδυναμία και παραίτηση και όχι ανάγκη για σκληρή δουλειά μέσα στις γραμμές του. Έτσι δικαιολογεί γιατί πρέπει να κοιτάξει την πάρτη του. Κι αυτός που κοιτά την πάρτη του είτε γίνεται προδότης, είτε καταφεύγει στην παλιά χρεοκοπημένη συνταγή της «προπαγάνδας της πράξης».

Οι θεωρητικοί της «προπαγάνδας της πράξης» ξεκίνησαν αντιεξουσιαστές και αναρχικοί για να καταλήξουν τελικά φασίστες και ναζί. Κοινή συνισταμένη τους η προβοκάτσια ως όπλο πάλης και ένα απέραντο μίσος για τον απλό λαό που, κατ’ αυτούς είναι πάντα ανίκανος να δράσει χωρίς να έχει υποκινηθεί ή χειραγωγηθεί.

Η ηθική τους είναι η ηθική της ίντριγκας, της δολοπλοκίας, της συκοφαντίας, της δολοφονίας. Καταργούν τα ηθικά όρια, τον ίδιο τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και στην αξιοπρέπεια σαν απάντηση στην κυρίαρχη ηθική του καθεστώτος που ισοπεδώνει αδίστακτα ανθρώπινες ζωές και υπάρξεις. Υιοθετούν την ηθική του αλήτη γιατί αλήτες τους θεωρεί η κυρίαρχη εξουσία. Δρουν σαν συμμορίτες και μετατρέπουν τις οργανώσεις τους σε συμμορίες γιατί έτσι τους θέλει το καθεστώς. Μετατρέπονται στο alter ego της κυρίαρχης εξουσίας και αυτό τους φαντάζει επαναστατικό και άκρως ανατρεπτικό. Αν η εξουσία σκοτώνει, σκότωσε κι εσύ. Αν βασανίζει, τότε βασάνισε κι εσύ. Αν το καθεστώς κλέβει, τότε κλέψε κι εσύ. Αν λέει ψέματα, τότε πες κι εσύ. Αν συκοφαντεί χωρίς να υπολογίζει κανέναν, τότε κάνε το ίδιο κι εσύ. Συκοφάντησε, συνωμότησε, κλέψε και αν χρειαστεί δολοφόνησε επειδή έτσι δρα και η επίσημη εξουσία. Αρκεί να δικαιώνεις τις πράξεις σου διορίζοντας τον εαυτό σου ως αυτοδίκαιο λυτρωτή των καταπιεσμένων.

Κάνει εντύπωση γιατί όλοι αυτοί που επιλέγουν αυτό το μονοπάτι τελικά καταλήγουν υποχείρια των μυστικών υπηρεσιών; Συχνά χωρίς καν να το καταλάβουν γίνονται χειρότεροι από τους διώκτες τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Όποιος θεωρεί ότι ο λαός μπορεί να υποκινηθεί με πράξεις και μάλιστα βίαιης αναμέτρησης διολισθαίνει σε μια αντίληψη που θεωρεί τον λαό παθητικό δέκτη εξωγενών επιδράσεων. Η λογική της υποκίνησης διαφέρει ελάχιστα από την λογική της χειραγώγησης. Όποιος θέλει να υποκινήσει τον λαό, στην ουσία επιδιώκει να τον χειραγωγήσει.

Ή ο λαός θα δράσει ανεξάρτητα ο ίδιος με πρωτεργάτες όσους δουλεύουν αυτή την στιγμή για την οργάνωσή του, ή θα συντριβεί ολοκληρωτικά. Οι λογικές των λίγων και καλών μας οδηγούν αιώνες πίσω και βασίζονται σε βαθύτατα αντιδραστικές αντιλήψεις για την κοινωνία. Διαφέρουν μόνο ως προς τις προφάσεις από τις λογικές του φασισμού και του ναζισμού. Γι’ αυτό άλλωστε και το επίσημο καθεστώς μέσα από την προπαγάνδα του επιχειρεί να ταυτίσει την αντισυστημική δράση είτε με τους ναζί της Χρυσής Αυγής, είτε με τους τρομοκράτες των «πυρήνων της φωτιάς» και των άλλων οργανώσεων-βιτρίνα.

Όσο για την επίδραση των ΜΜΕ δεν πρέπει να την υποτιμούμε καθόλου. Όμως δεν είναι ο καθοριστικός παράγοντας. Πότε ο απλός κόσμος ήταν σε τέτοιο βαθμό ανοργάνωτος όσο σήμερα; Πότε ο απλός κόσμος είχε απαξιώσει και δικαίως τις μορφές συνδικαλιστικής και πολιτικής εκπροσώπησής του όσο σήμερα; Πότε ο λαός είχε ξεμείνει χωρίς πρωτοπόρα διανόηση και καλλιτέχνες που να εκφράζουν τον πόνο, τον καημό και τα αιτήματά του όσο σήμερα; Ποτέ ξανά. Ποτέ ξανά στην ιστορία των αγώνων του, ο ελληνικός λαός δεν είχε στερηθεί σε τέτοιον βαθμό την πνευματική διανόηση και την οργάνωσή του. Γι' αυτό και δεν αντιδρά ακόμη. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου κοιλοπονά η κοινωνία. Γεννά νέες μορφές οργάνωσης και συλλογικής δράσης που για να σταθεροποιηθούν και να αγκαλιαστούν από τον κόσμο θέλει χρόνο. Πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσει το τοπίο από τα ερείπια κομμάτων και ηγεσιών που στοιχειώνουν την κοινωνία και δεν επιτρέπουν στον λαό να αντιδράσει πετυχημένα.

Βήμα το βήμα γεννιέται πρωτογενώς μια νέου τύπου μάχιμη πνευματική διανόηση. Από τα σπλάχνα του ίδιου του λαού. Κι αυτό παίρνει χρόνο. Ένα μεγάλο μέρος του λαού αναμορφώνεται, ανακαλύπτει ξανά την ιστορία του, συνειδητοποιεί τις ρίζες του σ’ αυτόν τον τόπο που του είχαν στερήσει επί δεκαετίες. Κι αυτό θέλει το χρόνο του. Δεν μπορεί να εκβιάσεις την κοινωνία. Μπορείς να επιταχύνεις τις διαδικασίες μόνο μέσα από την οργανωμένη συλλογική προσπάθεια να αφυπνιστεί ο λαός, να δοκιμάσει τις δυνάμεις του με μαζικές μορφές αντίστασης, παθητικής και ενεργητικής. Μόνο έτσι ωριμάζει ο λαός και προετοιμάζεται ο γενικός ξεσηκωμός που θα φέρει τον λαό στην εξουσία.

Όποιος βιάζεται να ξεμπερδέψει με το καθεστώς δεν έχει αντιληφθεί ότι ο αγώνας είναι μαραθώνιος για γερά νεύρα, ατσάλινη κράση και αστείρευτη ψυχική αντοχή. Κι αυτές τις ιδιότητες μπορεί να τις αποκτήσει κανείς μόνο μέσα από την συλλογική δράση και οργάνωση. Αυθεντικός λαϊκός αγωνιστής έξω από την συλλογική δράση και την παλλαϊκή οργάνωση δεν νοείται. Γι' αυτό και ο Δημήτρης Γληνός είχε δίκιο όταν καταμεσής της ναζιστικής κατοχής έλεγε: «Από την στιγμή που αποφεύγεις να οργανωθείς αρχίζεις κιόλας να προδίνεις τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.»