Από τον Τίσεν και τον Κρούπ στην ναζιστική Γερμανία του 1932 στην ThyssenKrupp της σημερινής Γερμανίας του 2014.

 

Ο ομιλητής, με βαριά γερμανική προφορά, παρουσίαζε για ώρα τα επιχειρήματά του σχετικά με τη δυνατότητα της γερμανικής βιομηχανίας να κατατροπώσει τους αντιπάλους της στα πέρατα της οικουμένης. Από κάτω εκπρόσωποι βιομηχανικών κολοσσών όπως ο όμιλος Κρουπ έγνεφαν ικανοποιημένοι, καθώς ο ομιλητής τους έκανε μια πολύ δελεαστική πρόταση: αυτοί θα εξασφάλιζαν την αναρρίχηση και την παραμονή του στην εξουσία και αυτός θα χρησιμοποιούσε τη δύναμη του γερμανικού κράτους αλλά και της γερμανικού στρατού για να προωθήσει τα συμφέροντά τους. «Η μοίρα της Γερμανίας» επαναλάμβανε ο ομιλητής είναι να ηγηθεί της Ευρώπης και μέσω αυτής ολόκληρου του κόσμου».

Το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη ομιλία είναι ότι έχει πραγματοποιηθεί δυο φορές σε διάστημα μικρότερο των εκατό χρόνων. Η πρώτη ήταν φυσικά στις 26 Ιανουαρίου του 1932, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ προσκάλεσε βιομήχανους όπως ο Κρουπ και ο Τίσεν και τους έπεισε ότι ο ναζισμός ήταν η καλύτερη επιλογή που είχαν στη διάθεσή τους, όχι μόνο για να καθυποτάξουν τους Γερμανούς εργαζόμενους αλλά και για να ξανακερδίσουν τη θέση που κατείχαν στο παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα πριν από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Μέσα στο επιβλητικό κτίριο του συνδέσμου Γερμανών βιομηχάνων στο Ντίσελντορφ ο Χίτλερ υποσχόταν να ακυρώσει στην πράξη τη συνθήκη των Βερσαλλιών και απέρριπτε οριστικά τον πασιφισμό σαν γνώμονα στην χάραξη της εξωτερικής πολιτικής.

Η δεύτερη ομιλία πραγματοποιήθηκε στα τέλη Νοεμβρίου του 2014 από τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ, στο πλαίσιο του ετήσιου συνεδρίου που διοργανώνει η εφημερίδα Σιντόϊτσε Τσάιτουνγκ. Προφανώς κανένας δεν μιλούσε σε αυτή τη συνάντηση για την ανάγκη κατάργησης της δημοκρατίας, όπως συνέβαινε το 1932 αλλά ούτε υπήρχε κάποιος υποψήφιος δικτάτορας να προβάλλει τον ρατσιστικό του παροξυσμό. Όταν όμως η συζήτηση έφτασε στην ανάγκη επικράτησης της γερμανικής βιομηχανίας επί των αντιπάλων της ένας απόηχος από το 1932 έγινε αισθητός στην αίθουσα.

Αυτή τη φορά στο ακροατήριο δεν βρισκόταν ο Τίσεν και ο Κρούπ αλλά ο διευθύνων σύμβουλος της ThyssenKrupp, της πολυεθνικής που προέκυψε από τη συγχώνευση των δυο γερμανικών γιγάντων το 1999. Και αυτό που περίμενε να ακούσει, όπως και οι περίπου 300 παρευρισκόμενοι από τις μεγαλύτερες γερμανικές βιομηχανίες, ήταν το πώς η γερμανική εξωτερική πολιτική θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους.

«Υποθέτω δεν με καλέσατε επειδή δεν βρίσκατε κάποιον άλλο» ξεκίνησε την ομιλία του ο Σταϊνμάγερ «αλλά γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία του αυτό το συνέδριο είναι προσανατολισμένο όχι στην οικονομία αλλά στην εξωτερική πολιτική». Στα χέρια του κρατούσε μια έκθεση που έγραψε για το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών ο καθηγητής πολιτικών επιστημών Κισμπόρ Μαχμπουμπάνι με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Η μοίρα της Γερμανίας: Να ηγηθεί της Ευρώπης και του Κόσμου» και υπότιτλο «Το Βερολίνο μπορεί να ηγηθεί της Ευρώπης– το Παρίσι και το Λονδίνο όχι». Κραδαίνοντας την έκθεση ο Σταϊνμάγερ φάνηκε να παρουσιάζει τη Γερμανία σαν ένα «έθνος ανάδελφο» το οποίο καλείται να επιβιώσει σε συνθήκες που θυμίζουν την περίοδο του μεσοπολέμου: «Στο δημόσιο διάλογο με τις ΗΠΑ κυριαρχούν οι διαφορές και όχι το κοινό έδαφος» επεσήμανε ο επικεφαλής της Γερμανικής διπλωματίας για να συμπληρώσει, σε άλλο σημείο της ομιλίας του ότι η Γερμανία πρέπει να εξευρωπαΐσει τη Ρωσία. Με τον «εξευρωπαϊσμό» βέβαια ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών φάνηκε να αναφέρεται περισσότερο στις κυρώσεις απέναντι στη Μόσχα τις οποίες παρουσίασε στους δυσαρεστημένους βιομήχανους σαν αναγκαίο κακό για την δική τους επιτυχία σε βάθος χρόνου. Επιλέγοντας προσεκτικά τις εκφράσεις του καθιστούσε σαφές ότι επιθυμεί μια Ρωσία υπάκουη στις εντολές του Βερολίνου όχι όμως και τόσο περιθωριοποιημένη ώστε να χάνει την αξία χρήσης της σαν ανάχωμα στην αμερικανική επιθετικότητα.

Ο Σταϊνμάγερ κατέστησε σαφές ότι η οικονομική ευημερία δεν θα επέλθει χωρίς την επιθετική παρέμβαση του γερμανικού κράτους σε διάφορα επίπεδα: «Περισσότερες BMW στους δρόμους της Μόσχας και μεγαλύτερα εργοστάσια της VW στην Κίνα δεν εξασφαλίζουν αναγκαστικά την πολιτική συναίνεση» είπε χαρακτηριστικά.

Το μήνυμα ήταν σαφές: η μεταπολεμική, παθητική στάση της Γερμανίας στη διεθνή σκακιέρα δεν μπορεί να συνεχιστεί εάν οι μεγάλες βιομηχανίες επιθυμούν να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους και να υπερισχύσουν των αντιπάλων τους. Το πρόβλημα βέβαια, όπως αναγνώρισε και ο ίδιος ο Σταϊνμάγερ είναι ότι ο Γερμανικός λαός δεν δείχνει σε καμία περίπτωση διατεθειμένος να εμπλακεί σε νέες περιπέτειες αυξάνοντας την διπλωματική και στρατιωτική εμπλοκή της χώρας στο εξωτερικό. Όπως εξήγησε ο ίδιος, πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Κόρμπερ αποδυκνύει ότι μόνο το 38% των Γερμανών ζητά μια πιο ενεργή εξωτερική πολιτική ενώ το 60% ζητά περιορισμό της. «Αυτό, κυρίες και κύριοι» είπε ο Σταϊνμάγερ είναι το κενό ανάμεσα στις προσδοκίες και τη διάθεση στο εσωτερικό. Αν ήμουν μηχανικός δεν θα τολμούσα να χτίσω μια γέφυρα για να καλύψω ένα τέτοιο χάσμα. Θα το εκτιμούσα όμως εάν οι γερμανικές επιχειρήσεις έβαζαν ένα χεράκι για να το πετύχουμε». Μήπως αυτό όμως δεν ζητούσε και υποσχόταν πριν από οχτώ δεκαετίες και ένας άλλος πολιτικός; Μια μικρή βοήθεια από τη μεγάλη βιομηχανία για να φέρει τις γερμανικές οικονομικές ελίτ, μέσω της ευρωπαϊκής «ενοποίησης», στην κορυφή του κόσμου.

Άρης Χατζηστεφάνου

ΕΠΙΚΑΙΡΑ Δεκέμβριος 2014

Προετοιμάζουν το... άλλοθι της «καμμένης γης»!

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου

του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.)

Όσο περνούν οι ώρες προς την επόμενη φάση της διαδικασίας για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, τόσο περισσότερη δυσοσμία αναδύεται από τα... άδυτα του πολιτικού συστήματος της κομματοκρατίας. Μετά την ακατάσχετη προεδρολογία, την κινδυνολογία, την τρομολαγνεία και την αμετροέπεια -ελλείψει φερέγγυου πολιτικού λόγου- μας προέκυψε και η σκανδαλολογία. Έτσι, ξεκίνησε -και εξελίσσεται- ένας νέος γύρος «αντιπαράθεσης» περί χρηματισμού βουλευτών, που η κάθε... ομάδα προσπαθεί  να εκμεταλλευτεί δεόντως. Επενδύοντας, προφανώς, στην «κοντή» μνήμη των ελλήνων πολιτών, που ξεχνούν ότι ανέκαθεν το κοινοβουλευτικό σύστημα στηριζόταν στη διαπλοκή και την εξαγορά!

Όμως, η ουσία βρίσκεται αλλού. Στις δεκάδες των τροπολογιών που περνούν, με φρενήρεις ρυθμούς, από το κατοχικό κοινοβούλιο, σφίγγοντας ολοένα και περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό της χώρας και του λαού. Εκτελούν, χωρίς δεύτερη σκέψη, τις εντολές των δανειστών και τοκογλύφων, προετοιμάζοντας  με σχολαστικότητα το άλλοθι της «καμμένης γης», που θα επικαλεσθεί ο επόμενος διαχειριστής του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος!

Μπροστά σ’ αυτή την ανελέητη επίθεση του κατοχικού καθεστώτος, ως μόνη διέξοδος προβάλλει η δημιουργία ενός δημοκρατικού, πατριωτικού πόλου, προς την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Είναι η μοναδική ελπίδα για τη χώρα και τον λαό!

Το Γραφείο Τύπου

Αθήνα 21/12/2014

Ποιο είναι το πραγματικό ερώτημα ; (Toυ Δημήτρη Καζάκη)

 

Πολύ αναρωτιούνται τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση. Θα τα βάλει με τους δανειστές, θα δώσει έστω μια ανάσα στο λαό, ή όχι; Ο καθένας απαντά στα ερωτήματα αυτά κάνοντας την ανάγκη - την προσωπική του ανάγκη - φιλότιμο. Πολλοί αρκούνται στο γνωστό: να φύγουν αυτοί και βλέπουμε.

Το αληθινό ερώτημα είναι τι εμποδίζει τον ΣΥΡΙΖΑ να τα δώσει όλα στους επικυρίαρχους; Εσείς; Εμείς; Αυτοί που τον ψηφίζουν, ή θα τον ψηφίσουν; Οι θέσεις του και η αμφισημία τους που μπορεί ο καθένας να ερμηνεύσει όπως θέλει; Ποιος θα εμποδίσει τον κομματικό μηχανισμό να μην ενδώσει στις πιέσεις; Η εσωκομματική αντιπολίτευση που δεν τολμά να αθρώσει στοιχειώδη πολιτικό λόγο; Ιδίως τώρα που βρίσκεται προ της νομής της εξουσίας;

Όσοι πάσχουν από την - συχνά ανίατη - ασθένεια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, απαντούν: αν δεν τα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ θα τον ρίξουμε! Σιγά μην σκίσετε κανένα καλσόν! Αυτό λέω εγώ. Πώς θα ρίξετε τον ΣΥΡΙΖΑ, αν αποδειχθεί χειρότερος από τους τωρινούς ακολουθώντας την πεπατημένη του ευρώ και των επιταγών προς τους δανειστές; Όπως ρίξατε τις κυβερνήσεις των δοσιλόγων;

Σκεφθείτε λίγο. Ποιος εμπόδισε το ΠΑΣΟΚ, ίδως όταν κέρδισε την αυτοδυναμία, να μεταλλαχθεί σ' αυτό που ξέρουμε σήμερα; Οι ψηφοφόροι του; Η εσωκομματική του αντιπολίτευση, που μέρος της σήμερα έχει μετακομίσει στο ΣΥΡΙΖΑ;

Ο μόνος εγγυητής μια κυβέρνησης είναι ο λαός σε κινητοποίηση. Κι αυτό ξεκινά με τη διεκδίκηση της αυτοδυναμίας όχι με καλπονοθευτικούς νόμους, αλλά μέσα στον λαό. Και για να το πετύχει κανείς αυτό δεν αρκεί ένα κόμμα, αλλά χρειάζεται μια ευρεία κοινωνικοπολιτική συμπαράταξη, ένας συνασπισμός κομμάτων, προσωπικοτήτων και δυνάμεων που θα μπορούν να διεκδικήσουν την μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Ένα νέο ΕΑΜ όπως συνηθίζω να λέω.

Μόνο αυτή η αυτοδυναμία μπορεί να μας δώσει - κάτω από προϋποθέσεις - μια άλλη κυβέρνηση, μια ριζικά διαφορετική κυβέρνηση.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αντιμάχεται με μανία μια τέτοια προοπτική. Αρνείται κάθε αίτημα εθνικής ανεξαρτησίας και λαικής κυριαρχίας. Αρκείται σε προσλήψεις όσων γοητεύονται από την νομή της εξουσίας. Να γιατί προσωπικά είμαι απόλυτα πεισμένος ότι η ηγεσία της έχει δώσει ήδη γη και ύδωρ στους επικυρίιαρχους.

Μόνο ο σχηματισμός ενός τρίτου συμμαχικού πόλου, ικανού να διεμβολίσει το στημένο διπολισμό μπορεί να δώσει τη πιθανότητα θετικών εξελίξεων. Διαφορετικά πάμε για τα πολύ χειρότερα υπό αριστερή διακυβέρνηση.

Και τότε, πολύ φοβάμαι, ότι οι κοψοχέρηδες του ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί που μας τα πρίζουν σήμερα με το "να φύγουν αυτοί και ύστερα βλέπουμε", αυτοί που μας εγγυόνται ότι θα ρίξουν την κυβέρνησή του αν αποδειχθεί μια από τα ίδια, θα είναι οι πρώτοι που θα μας τα πρίξουν με το "δυστυχώς, δεν γίνεται τίποτε"! Apres nous, le deluge! Μετά από εμάς (τους κρετίνους, που μασάμε ότι φόλα μας πετάνε οι εξουσιαστές), ο κατακλυσμός! Όπως έλεγε γεμάτη ερωτική έξαψη η Μαντάμ Ντεμπομπαντούρ στον εραστή της Λουδοβίκο ΧV.

Πηγή:http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2014/12/blog-post_19.html

Η επίμαχη συνομιλία Χαϊκάλη – Αποστολόπουλου (video)

Διέρρευσε το απόγευμα της Παρασκευής το οπτικοαουστικό υλικό, το οποίο επικαλείται ο βουλευτής των ΑΝΕΛ, Παύλος Χαϊκάλης, ως απόδειξη της απόπειρας χρηματισμού του.

Το βίντεο δημοσίευσε αρχικά το parapolitika.gr.

Συνέντευξη Πάνου Καμμένου 19/12/2014

πηγή: to pontiki

Λευτεριά από χρέος-χρέη, Ευρώ, Ε.Ε. Κοινό κείμενο μελών: ΕΠΑΜ-ΣΧΕΔΙΟΥ Β- ΔΡΑΧΜΗΣ Ενωτικές πολιτικές πρωτοβουλίες- για την δημιουργία ενός δημοκρατικού, πατριωτικού πόλου, προς την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση

Κατσούλης Σταύρος -μέλος πολιτικής γραμματείας ΕΠΑΜ

Παπουλής Κώστας -μέλος γραμματείας ΣΧΕΔΙΟΥ Β

Στάλιας Σπύρος -μέλος γραμματείας Δραχμής

Η διαδικασία της Ευρωπαϊκής «ενοποίησης», στην πραγματικότητα της «υπερπαγκοσμοιοποίησης», που λαμβάνει χώρα στην Ε.Ε., με σκληρό της πυρήνα την ζώνη του ευρώ, έχει αποδείξει μέχρι στιγμής, τα εξής :

Πρώτον: Η Ε.Ε. σε πολιτικό επίπεδο, αναδεικνύεται σε κατεξοχήν ολοκληρωτικό μόρφωμα. Μέσω της επερχόμενης ομοσπονδιοποίησης καταργείται κάθε έννοια δημοκρατίας, λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας. Οι λαοί που με τους αγώνες τους, μπορούσαν να επηρεάσουν τα εθνικά τους κοινοβούλια, να ανατρέψουν πολιτικές και κυβερνήσεις, σήμερα βρίσκονται με την πλάτη στο τοίχο, θεατές της ίδιας τους της ζωής. Η φωνή τους «δεν ακούγεται»  από την ελεγχόμενη (από τις πολυεθνικές, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, την Γερμανία) διορισμένη γραφειοκρατία των Βρυξελών. Το πεδίο της Ε.Ε., πολύ περισσότερο της ζώνης του ευρώ, αποτελεί αρνητικό πεδίο πάλης για τους λαούς και ευνοϊκό για το μεγάλο κεφάλαιο και τα ισχυρά κράτη. Η διάλυση της Ε.Ε., η επιστροφή των αγώνων για δημοκρατία και κοινωνικά δικαιώματα, σε εθνικό επίπεδο, θα ανατρέψει τον σημερινό συσχετισμό. Η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, αποτελεί μονόδρομο για τις ζωντανές λαϊκές δυνάμεις, κύρια σε περιφερειακές χώρες όπως η πατρίδα μας. Θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα της γερμανόδουλης, παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ που για να έχει τις «πλάτες» του ξένου παράγοντα, απέναντι  στον ελληνικό λαό, παρέδωσε την πατρίδα, άνευ όρων.

Δεύτερον: Η Ε.Ε. σε οικονομικό επίπεδο, και ιδιαίτερα ο σκληρός πυρήνας της, η ζώνη...

του ευρώ, ως μια ένωση άνισων και ανομοιογενών οικονομιών (Βορρά-Νότου), χωρίς σχεδιασμό και διορθωτικούς μηχανισμούς (που θα απαιτούσαν τεράστιες μεταβιβάσεις πόρων από τον Βορρά προς το Νότο), και απαγορεύοντας την εθνική «ενίσχυση», «δουλεύει» για τους ισχυρούς, για αυτούς που έχουν απόλυτο πλεονέκτημα ανταγωνισμού σε ανοικτά σύνορα (για το εμπόριο, το κεφάλαιο κλπ) και ελεύθερη διεθνή αγορά, διαμορφώνοντας κέντρο και εξαρτημένη-περιφέρεια. Η Ελλάδα με την συμμετοχή της στην ΕΟΚ και στην Ε.Ε., δέχτηκε μεγάλο πλήγμα στην βιομηχανία της, ενώ αποδυναμώθηκε σημαντικά και ο πρωτογενής της τομέας. Από ότι απέδειξε η ζωή, η πατρίδα μας δεν μπορεί να αναπτυχθεί συνολικά, να ασκήσει οποιαδήποτε εμπορική και βιομηχανική πολιτική μέσα στα ευρωπαϊκά δεσμά. Η Ε.Ε., σε μια χώρα ναυτική, μας έκλεισε ακόμη και τα ναυπηγεία.

Τρίτον: Το ευρώ και η ΟΝΕ. Αν η είσοδος στην ΕΟΚ και στην Ε.Ε., επιβεβαίωσε την ιστορική αγόρευση στη βουλή του 1962, του Η. Ηλιού, για «τον λάκκο των λεόντων», η απόφαση για συμμετοχή στον σκληρό πυρήνα της, στην ζώνη του ευρώ, οδήγησε σε μια πραγματικά νέα Μικρασιατική καταστροφή (προς το παρόν οικονομικού μόνο τύπου). Η χώρα παρέδωσε εκτός από την εμπορική της πολιτική, την νομισματική, συναλλαγματική και τέλος την δημοσιονομική της πολιτική. Στερήθηκε έτσι κάθε εργαλείο για την ρύθμιση της οικονομίας της. Τα «χρυσά» χρόνια του ευρώ, η Ελλάδα, επικεφαλής μιας σειράς περιφερειακών χωρών, γνώρισε την προσωρινή και πλαστή ευμάρεια για την μεσαία τάξη, ενώ η οικονομία της στρεβλωνόταν όλο και περισσότερο, με την στροφή της σε μη-διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά και την δημιουργία τεράστιων εξωτερικών-εμπορικών ελλειμμάτων.

Η Ελλάδα βρέθηκε στη δεινή θέση να ανταγωνίζεται εντός της ΖΕ με πιο προηγμένες οικονομίες από αυτήν, ενώ εκτός της ΖΕ να χρησιμοποιεί το πιο σκληρό νόμισμα του κόσμου. Η δε νομισματική πολιτική της Ε.Κ.Τ. ασκήθηκε με βάση τον γερμανικό οικονομικό κύκλο και αντίθετα με τις ελληνικές ανάγκες, οδηγώντας και εδώ (όπως και στην Ισπανία), σε φούσκα ακινήτων και σε τραπεζική κατάρρευση που φορτώθηκε στο δημόσιο χρέος, δηλαδή στο λαό.

Τα εξωτερικά-εμπορικά ελλείμματα που διόγκωσε σε απίστευτο βαθμό το ευρώ, καλύφτηκαν, με εξωτερικό δανεισμό (δημόσιο και ιδιωτικό) και δημιούργησαν την υπερχρέωση της χώρας. Το δημόσιο χρέος άλλαξε χέρια και από εσωτερικό μετατράπηκε σε εξωτερικό και σε ξένο νόμισμα. Μόνο στην οκταετία 2001 - 2009 το 92% του δημόσιου δανεισμού εξανεμιζόταν στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Το 2008 το 80% του δημόσιου χρέους ήταν σε χέρια ξένων πιστωτών, έναντι μόλις 10% το 1993, όταν άρχισε η εφαρμογή της συνθήκης του Μάαστριχτ, που μεταξύ άλλων απαγόρευσε το εκδοτικό προνόμιο του ελληνικού κράτους.

Χωρίς να αθωώνεται το ντόπιο οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, το ευρώ και η ΟΝΕ (που ήταν άλλωστε και κύρια επιλογή του) αποτέλεσε τον βασικό συντελεστή της παραγωγικής και δημοσιονομικής χρεοκοπίας της χώρας. Αντί, μάλιστα το 2010 να επιλεγεί η  «άρνηση» του χρέους, και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, μια στάση απελευθέρωσης ανάλογη της Αργεντινής, μας οδήγησαν βαθιά στην υποδούλωση, μας μετέτρεψαν σε δουλοπαροικία του χρέους μέσω της παραμονής στο ευρώ και άσκησαν καθεστώς κατοχής μέσω των επαχθών δανειακών συμβάσεων, που «άλλαξαν» και το δίκαιο του χρέους για τη χώρα. Θα έρθει όμως η στιγμή που θα λογοδοτήσουν ενώπιον του λαού μας.

Τέταρτο: η Ελλάδα ως προτεκτοράτο.Καθώς μέσα στην ζώνη του ευρώ εντείνεται η κυριαρχία του κέντρου και του Βερολίνου πάνω στην περιφέρεια, όσο πιο μικρή οικονομία διαθέτει κανείς, τόσο περισσότερο ισοπεδώνεται. Η Ελλάδα που είναι πραγματικά χώρα μεγάλων αγώνων και φυσικά εθνικοαπελευθερωτικών, χτυπήθηκε μαζί με την Κύπρο περισσότερο από όλους, από τις ερπύστριες των σύγχρονων Πάντσερ, των μηχανισμών της ευρωζώνης. Η Ελλάδα μετατρέπεται μέσω του χρέους και των μηχανισμών του ευρώ, σε γερμανικό προτεκτοράτο, γερασμένο από την μετανάστευση, φτωχό και παρηκμασμένο, αδύναμο στο μέλλον να απαντήσει και σε εξωτερικές-στρατιωτικές απειλές.

Πέμπτον: Η απόλυτη εξουσια της Ε.Κ.Τ. και η (εντός ευρώ) αδυναμία διαπραγμάτευσης.  Η Ε.Κ.Τ. διαθέτει το δικαίωμα παροχής ρευστότητας, σε όλες τις τράπεζες του ευρω-συστήματος. Με απόφαση των 2/3 του Δ.Σ. της (των κεντρικών τραπεζιτών+6 διορισμένων μελών) μπορεί να κλείνει τις τράπεζες μιας χώρας αν θεωρεί ότι η χώρα χρεοκόπησε η ίδια (π.χ., αυτή σταματάει να πληρώνει τοκοχρεολύσια στους δανειστές της) ή  το τραπεζικό της σύστημα.

Το 2010 ο Τρισέ απείλησε την Ιρλανδία με αυτό το χαρτί, και την έβαλε στο μνημόνιο. Με τον ίδιο τρόπο προειδοποίησαν ακόμη και τον άνθρωπό τους τον Παπανδρέου. Με κυνικό τρόπο το έπραξαν στην Κύπρο γονατίζοντας το λαό της, μια που το πολιτικό σύστημα του νησιού, δεν είχε ετοιμαστεί για επιστροφή στη Λίρα.

Η Ελλάδα λοιπόν, παρά τα όσα ισχυρίζονται κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, όσο δηλώνει πρόθυμη να παραμείνει στο ευρώ, όσο δεν προετοιμάζεται για έξοδο, όσο δεν έχει απάντηση στην διακοπή της ρευστότητας που είναι το ισχυρό όπλο των δανειστών, τόσο ενισχύει την άλλη πλευρά, το Βερολίνο, το Δ.Ν.Τ και τις δυνάμεις κατοχής της χώρας. Τα περί σκληρών διαπραγματεύσεων, αποτελούν φληναφήματα για να διασκεδαστεί η ελληνική τραγωδία-παράδοση του τόπου και του λαού.

Έκτον: Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει Εθνικό-Νόμισμα. Πέρα από την ανάγκη απάντησης στη κλείσιμο των τραπεζών της που έχει η πατρίδα μας στο βαθμό που σταματήσει να πληρώνει με το αίμα της τοκοχρεολύσια, το εθνικό νόμισμα είναι αναγκαίο για να ανακτηθούν τα οικονομικά εργαλεία που είναι απαραίτητα για την έξοδο από την κρίση και αποτελεί καταλυτικό εργαλείο για την άσκηση εθνικής κυριαρχίας. Σήμερα η Ελλάδα που βιώνει την μεγαλύτερη οικονομική κρίση ανεπτυγμένης χώρας στην ιστορία, δεν διαθέτει μέσα οικονομικής πολιτικής για να βγει από αυτήν, αφού όλα έχουν εκχωρηθεί στην Ε.Ε. και στην ευρωζώνη. Η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας μέσω της ανάκτησης των μέσων εθνικής οικονομικής πολιτικής και η έξοδος από την κρίση παίρνουν ταυτόσημο χαρακτήρα.

Άλλωστε η ΟΝΕ και οι συνθήκες της ευρωζώνης παραπέμπουν σε αιώνια λιτότητα για όλους, πολύ βέβαια μεγαλύτερη για την Ελλάδα που αποτελεί μακράν την πιο υπερχρεωμένη χώρα και αυτήν που δέχεται την μεγαλύτερη μανία του Βερολίνου. Η ίδια η συμμετοχή στην ΟΝΕ αποτελεί από μόνης της ένα «μνημόνιο».

Έβδομον: Πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες για κοινωνική και εθνική απελευθέρωση,-Λαϊκή Κυριαρχία, Εθνική Ανεξαρτησία στην πορεία δημιουργίας ενός δημοκρατικού – πατριωτικού πόλου.

Είναι αναγκαία σήμερα παρά ποτέ η συμπόρευση, η κοινή δράση, των πολιτικών, κοινωνικών, επιστημονικών και ζωντανών δυνάμεων του λαού μας, που κατανοούν ότι το σπάσιμο των δεσμών του προτεκτοράτου και η μετατροπή της Ελλάδας σε κυρίαρχη, δημοκρατική και ευημερούσα χώρα, με κοινωνικό κράτος και πλήρη απασχόληση, οδηγεί σε αλλαγή των ευρωπαϊκών συντεταγμένων της. Είναι αναγκαίο να ενισχυθεί η κοινή δράση όλων των απελευθερωτικών δυνάμεων, αλλά να ξεκινήσει και μια κοινή πολιτική πρωτοβουλία-καμπάνια απέναντι στο συνεχές: χρέος-χρέη-ευρώ-Δ.Ν.Τ-Ε.Ε.., που να σταθεί απέναντι σε μια κυβέρνηση «υποτιθέμενης εθνικής ενότητας», μόνο και μόνο για να παραμείνει η Ελλάδα κι ο λαός της δέσμιοι στο χωνευτήρι της ομοσπονδιοποίησης, της νέας φεουδαρχίας των τραπεζών. Είναι αδήριτη η ανάγκη για την δημιουργία ενός Δημοκρατικού – Πατριωτικού πόλου για την ενότητα του λαού και του έθνους από την πλευρά των συμφερόντων του λαού και των δυνάμεων της εργασίας.

Σήμερα που ο λαϊκός παράγοντας φαίνεται να έχει υποχωρήσει, να έχει εγκαταλείψει τις κινητοποιήσεις, σήμερα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ η προβολή ενός σχεδίου-προτάγματος για την ελληνική χειραφέτηση. Άλλωστε σύντομα και οι νέες από τις (αιώνιες) διαπραγματεύσεις για το χρέος, από όποια κυβέρνηση και αν γίνουν (είτε ΣΥΡΙΖΑ, είτε Ν.Δ.) θα οδηγήσουν σε ψίχουλα και στην διαπίστωση ότι η παραμονή στην ευρωζώνη  δεν είναι βιώσιμη, η καλύτερα σημαίνει αβίωτο, αν όχι αφανισμό για λαό και έθνος. Το ζήτημα χρέους- ευρώ πρέπει να (και θα) τεθεί με μεγάλη ένταση.

Ο λαός μας μπορεί και πρέπει να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις, στην παραγωγική δυνατότητα του τόπου του, στην Ιστορία του, να χαράξει και να σχεδιάσει το μέλλον του. Πρέπει όμως να μην παραδοθεί, πρέπει όπως έκανε πάντα να πολεμήσει. Η ελευθερία, η εθνική μας κυριαρχία, η δημοκρατία, το δικαίωμα στην εργασία, στην υγεία, στην εκπαίδευση, δεν θα μας χαριστούν από τους ξένους, πρέπει να τα κατακτήσουμε και να τα δημιουργήσουμε μόνοι μας.

Τα αφεντικά του Bloomberg ανησυχούν ότι οι Έλληνες δεν αντέχουν άλλο και θα διαγράψουν το χρέος

του Δημήτρη Καζάκη

Σε σημερινό editorial το Bloomberg θεωρεί αναπόφευκτες τις εκλογές στην Ελλάδα, γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Ο Σαμαράς πλέον είναι καμμένο χαρτί και χρειάζεται αλλαγή. Ο τίτλος του είναι χαρακτηριστικός το «Ελληνικό Δράμα της ΕΕ χρειάζεται μια Τελική Πράξη».

Τα αφεντικά του Bloomberg δεν έχουν καμιά σχέση με την ενημέρωση. Έχουν όμως απόλυτη σχέση με τις αγορές, μιας και το Bloomberg αποτελεί κυρίως επενδυτικό κεφάλαιο και δευτερευόντως πηγή ενημέρωσης. Το βασικό πρόβλημα που εντοπίζουν είναι απόλυτα πραγματικό. Το χρέος της Ελλάδας δεν είναι εξυπηρετήσιμο με κανέναν τρόπο και πρέπει να διαγραφεί τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος του. Από την άλλη οι Ευρωπαίοι δανειστές και κυρίως η Γερμανία αρνείται ακόμη και να συζητήσει μια έστω μείωση του χρέους.

Και τα αφεντικά του Bloomberg επισημαίνουν: «Η διαφορά αυτή είναι που στοιχειώνει τους διεθνείς επενδυτές και πάλι, επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση γενικά και η Γερμανία ειδικότερα, αρνείται να διαγράψει οποιοδήποτε μέρος του δημόσιου χρέους στην Ελλάδα. Ωστόσο, καθώς οι περισσότεροι οικονομολόγοι αναγνωρίζουν, η χώρα δεν μπορεί να βγει κάτω από τον τρέχων σωρό του χρέους – τώρα κοντά στο 180% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Και η προοπτική των ατελείωτων ετών λιτότητας στην προσπάθεια [να εξυπηρετηθεί το χρέος] είναι πολιτικό δηλητήριο.»

Έτσι εξηγούν και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι Έλληνες δεν αντέχουν άλλο τις πολιτικές εξυπηρέτησης του χρέους. Κι αυτό γιατί «μετά από έξι χρόνια πολιτικών λιτότητας που επιβάλλεται από τη συμφωνία διάσωσης – τα οποία έχουν συρρικνώσει την παραγωγή και τους πραγματικούς μισθούς κατά το ένα πέμπτο – η χώρα έχει πλέον εξαντληθεί. Η ελληνική οικονομία μπορεί να αναπτύσσεται και πάλι, αλλά 1 στους 4 Έλληνες συνεχίζουν να είναι εκτός εργασίας, και περισσότερο από το 70% από αυτούς είναι μακροχρόνια άνεργοι.»

Καταλαβαίνουν ότι όπως πάνε τα πράγματα, ο ελληνικός λαός δεν θα αντέξει και αργά ή γρήγορα θα επιβάλλει τη διαγραφή του χρέους. Γι’ αυτό και προτείνει να πάρουν την πρωτοβουλία οι δανειστές. «Η σωστή συμφωνία για να κάνουν τώρα οι πιστωτές της Ελλάδας – η λεγόμενη τρόικα της ΕΕ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ – δεν είναι περισσότερα χρήματα με αντάλλαγμα περισσότερη λιτότητα. Θα πρέπει να είναι η άφεση του χρέους, σε αντάλλαγμα τις βαθιές οικονομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να μετατρέψει την Ελλάδα σε μια βιώσιμη οικονομία. Ο Σαμαράς έχει μείνει πίσω σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αντιστρέψει αυτές που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, κατά την επιδίωξη μιας ανέφικτης αριστερής ουτοπίας.»

Πριν λοιπόν επιβάλλει ο ελληνικός λαός τη μονομερή διαγραφή του χρέους της Ελλάδας, ζητούν να πάρουν την πρωτοβουλία οι δανειστές και να το μειώσουν με αντάλλαγμα το βάθεμα των «μεταρρυθμίσεων», όπως λέγεται το γενικό ξεπούλημα. Το συμπέρασμα είναι απλό. Τρέμουν την αγανάκτηση του ελληνικού λαού και τη δυνατότητά του να διαγράψει με δική του μονομερή ενέργεια το δημόσιο χρέος της χώρας του. Και τότε χάθηκαν όλα γι’ αυτούς.

Να γιατί ζητούν εναγωνίως από τους Ευρωπαίους να πάρουν την πρωτοβουλία για «άφεση του χρέους», ώστε να εξασφαλίσουν ότι το γενικό ξεπούλημα θα συνεχιστεί. Μόνο που αυτό δεν μπορεί να γίνει. Η διάρθρωση του δημόσιου χρέους, αλλά και η καταρρέουσα κατάσταση της ευρωζώνης δεν επιτρέπει στους δανειστές να προχωρήσουν σε κάποια ουσιαστική μείωση του χρέους. Καθώς δυσκολεύουν οι συνθήκες στις αγορές κεφαλαίου, ακόμη και μια περαιτέρω επιμήκυνση συνιστά πρόβλημα.

Βέβαια, μέχρι την τελευταία στιγμή θα αγωνίζονται να βρουν μια φόρμουλα σαν αυτή της αναδιάρθρωσης του 2012. Όπως και να έχει ουσιαστική μείωση δεν μπορεί να υπάρξει εκτός κι αν ο ίδιος ο λαός επιβάλλει μονομερώς τη διαγραφή του μέσα από την καταγγελία του. Λέτε να είναι τυχαίο που όλα τα μέσα και έντυπα αποδίδουν στον ΣΥΡΙΖΑ την επιλογής της καταγγελίας και της μονομερούς διαγραφής; Γιατί νομίζετε ότι το κάνουν; Ιδίως όταν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν συνιστά επιλογή της. Το κάνουν γιατί είναι το μόνο που τρέμουν. Ξέρουν ότι αν το επιβάλλει ο λαός δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Κι έτσι προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο για να μην το απαιτήσει

Ο Δ. Καζάκης στο e-roi.gr — 18 Δεκεμβρίου 2014

 Για επικοινωνία: mikrofonodk@gmail.com. Στείλτε τις απόψεις και τις ερωτήσεις σας για να συζητηθούν ζωντανά στον «αέρα».