Τα εργατικά σωματεία της Χαλκίδας δείχνουν το δρόμο

Tου Δημήτρη Καζάκη

Το πρωί της Τρίτης που μας πέρασε, 10 του μηνός, εργάτες από 5 εργοστάσια της περιοχής κατέλαβαν το νεόδμητο κτήριο της Περιφέρειας Εύβοιας και το έθεσαν υπό τον έλεγχό τους. Την πρωτοβουλία ανέλαβαν μετά από γενικές συνελεύσεις των ίδιων των εργαζομένων, 5 εργατικά σωματεία με επικεφαλής το Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας. Θα μου πείτε που είναι το πρωτότυπο; Πρώτη φορά έχουμε καταλήψεις δημοσίων κτηρίων από εργαζόμενους σε απόγνωση; Δεν ζήσαμε πριν μερικούς μήνες τις καταλήψεις των Δήμων από τους εργαζόμενους της ΠΟΕ-ΟΤΑ; Και λοιπόν, τι έγινε;

Εδώ δεν έχουμε μια κατάληψη από εργάτες με σκοπό να πιέσουν για τα αιτήματά τους. Αυτοί που ανέλαβαν την πρωτοβουλία δεν είναι από εκείνους που ζουν με αυταπάτες. Ξέρουν από πρώτο χέρι τι είναι να μην μπορείς να βρεις το δίκιο σου. Ακόμη κι όταν πρόκειται για τα πιο στοιχειώδη, τα ελάχιστα, όπως π.χ. την απόδοση των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεων.

Το παράδειγμα της πρώην ΑΓΕΤ δείχνει γιατί χρεοκόπησε η Ελλάδα.

Πρόκειται για εργάτες από εργοστάσια όπως τα Τσιμέντα Χαλκίδος, πρώην ΑΓΕΤ Ηρακλής, η οποία πουλήθηκε κοψοχρονιά και όπως-όπως στους μαφιόζους της Καλτσεστρούτσι. Όταν μιλάμε για μαφιόζους το εννοούμε. Αξίζει να θυμηθούμε ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε τα πάντα για να ξεπουλήσει την ΑΓΕΤ Ηρακλής, μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές βιομηχανίες, με ισχυρή θέση στην παγκόσμια αγορά τσιμέντου, χιλιάδες θέσεις εργασίας, καθετοποιημένες εγκαταστάσεις, με δικό της λιμάνι, σε ιδανική θέση και ιδιαιτέρως συναλλαγματοφόρα για την ελληνική οικονομία. Ως αγοραστής εμφανίστηκε ο ιταλικός όμιλος Caltsestruzzi, με επικεφαλής τον Λορέντζο Παντσαβόλτα, ο οποίος εκείνο τον καιρό έκανε πολλές και εντυπωσιακές εμφανίσεις στην Αθήνα δίπλα στον πρωθυπουργό Μητσοτάκη, τον υπουργό οικονομικών Στέφανο Μάνο και άλλα στελέχη της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση ισχυριζόταν τότε ότι η επιλογή των Ιταλών έγινε με στόχο η ελληνική τσιμεντοβιομηχανία να μην καταλήξει στους βασικούς ανταγωνιστές της, που τότε ήταν η γαλλική Lafarge και ισχυρές βιομηχανίες από τη Βόρεια Αμερική. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ιταλικός όμιλος έβαλε πωλητήριο στην ΑΓΕΤ, η οποία εξαγοράστηκε από την κοινοπραξία Blue Circle, η οποία λίγο αργότερα πουλήθηκε στη γαλλική Lafarge. Έτσι, την ελληνική τσιμεντοβιομηχανία «ρούφηξε» ο βασικός ανταγωνιστής της και σήμερα αποτελεί μία απλή θυγατρική του γαλλικού ομίλου, σκιά του παλιού της κραταιού εαυτού με συρρικνωμένη την παραγωγή και λειτουργώντας περισσότερο επικουρικά σε μια εποχή όπου η αγορά τσιμέντου στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου γνωρίζει έξαρση. Εκεί που άλλοτε κυριαρχούσε η ΑΓΕΤ.

Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι μόνο το σκάνδαλο ξεπουλήματος μιας βιομηχανίας που θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε στυλοβάτη της ελληνικής οικονομίας, αλλά και το γεγονός ότι αποδείχθηκε ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη με υπουργό τον Στέφανο Μάνο είχαν πουλήσει σε μαφιόζους. Το 2008 μετά από πολλά χρόνια ερευνών οι δικαστικές αρχές του Παλέρμο απέδειξαν ότι τόσο η Caltsestruzzi, όσο και η μητρική Italcementi, λειτουργούσαν για δεκαετίες ως βιτρίνα για την Μαφία της Σικελίας. Πολλοί από τους πρώην ισχυρούς άνδρες του συγκεκριμένου ομίλου συνελήφθησαν και κατέληξαν στην φυλακή. Ο Παντσαβόλτα, ο κολλητός του Μητσοτάκη και του Μάνου, συνελήφθη τον Απρίλιο του 2008 στη Ραβέννα, δικάστηκε και καταδικάστηκε ως άνθρωπος της μαφίας και κλείστηκε στις φυλακές.

Μήπως, μετά απ’ όλα αυτά, αναθεωρήθηκαν οι συμβάσεις πώλησης του εργοστασίου; Μήπως διεξήχθη κάποια έρευνα για σχέσεις της μαφίας με την ελληνική πολιτική; Μήπως κλήθηκε έστω να δώσει εξηγήσεις ο Μητσοτάκης, ο Μάνος και η παρέα τους για τις σχέσεις τους με αποδεδειγμένα ανθρώπους της μαφίας; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Σιγή ιχθύος. Με την ανώτατη δικαιοσύνη να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Αντίθετα, άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν τότε στο ξεπούλημα της ΑΓΕΤ στους μαφιόζους, εξακολουθούν να δρουν ακόμη ελεύθεροι και τιμητές των πάντων. Όπως π.χ. είναι ο εμφανιζόμενος ως επιχειρηματίας Στέλιος Σταυρίδης, κολλητός του Μάνου και του Στουρνάρα, ο οποίος διορίστηκε για κάποια φεγγάρια ως πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, του «ταμείου» ξεπουλήματος των πάντων υπέρ της μαφίας των τοκογλύφων.

Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ που ακολούθησαν συγκάλυψαν μέχρι αηδίας την βρόμικη υπόθεση και προσπάθησαν να την θάψουν κάτω από τα τσιμέντα της γαλλικής Lafarge, όπως συνηθίζει να κάνει η μαφία με τα θύματά της. Τελικά ήρθε η κυβέρνηση του Καραμανλή – που κάποιοι ετοιμάζουν τώρα για «εθνοσωτήρα» – η οποία φρόντισε σε συνεργασία με εκδότες και καναλάρχες να μην ακουστεί το παραμικρό για το σκάνδαλο. Έστω κι αν βούιζε ολόκληρη η Ιταλία. Κι όλα αυτά με το αζημίωτο βέβαια.

Τώρα η πολυεθνική Lafarge δεν ενδιαφέρεται άλλο για το εργοστάσιο. Ακόμη και με την συρρικνωμένη μορφή που η ίδια του έχει δώσει. Παίζει τα δικά της διεθνή χρηματιστικά παιχνίδια λεηλατώντας το εργοστάσιο. Έτσι ή αλλιώς δεν την ενδιαφέρει να διατηρεί ένα τέτοιο εργοστάσιο στην Ελλάδα. Ενδιαφέρει όμως τους εργάτες που δουλεύουν σ’ αυτό και θα όφειλε να ενδιαφέρει τόσο την κοινωνία της Χαλκίδας, που χωρίς τα εργοστάσια σαν της πρώην ΑΓΕΤ θα μαραζώσει σε βαθμό εγκατάλειψης, όσο και την ελληνική οικονομία που χωρίς τέτοιες παραγωγικές μονάδες, χωρίς τέτοια μέσα παραγωγής θα απομείνει κρανίου τόπος. Αυτά υπερασπίζονται με την κατάληψη του εργοστασίου οι εργάτες και την απόφασή τους να το επαναλειτουργήσουν προς όφελος δικό τους και της χώρας.

Κάθε εργοστάσιο που χειμάζει, μια ακόμη ιστορία απροκάλυπτης λεηλασίας

Ανάλογες ιστορίες έχουν να διηγηθούν και τα άλλα εργοστάσια, όπως της ΙΝΤΕΡΚΕΜ, συμφερόντων Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, ο οποίος αν και στη φυλακή για την λεηλασία της Proton Bank, κανείς δεν ενδιαφέρεται για το μοναδικό ολοκληρωμένο χημικό εργοστάσιο που έχει απομείνει στη χώρα και το οποίο τυπικά παραμένει στα χέρια του εγκλείστου στις φυλακές Κορυδαλλού. Κανείς δεν ενδιαφέρεται εκτός από τους εργαζόμενους σ’ αυτό που παραμένουν 16 μήνες απλήρωτοι και έχουν προχωρήσει σε κατάληψη προκειμένου να διασφαλίσουν το εργοστάσιο από την λεηλασία.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο της ΝΕΟΣΕΤ, ο οποίοι κυριολεκτικά εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους από την εν λόγω εταιρεία. Ο λόγος απλός. Συμφέρει περισσότερο την εταιρεία να εισάγει και πουλά κινέζικα ιδιαίτερα χαμηλής ποιότητας, από το να διατηρεί εργοστάσιο για ιδιοπαραγωγή. Το εμπορικό τμήμα της εταιρείας συνεχίζει χωρίς να το ενοχλεί κανείς να πουλά από τα μαγαζιά του με την ίδια επωνυμία χειρίστης ποιότητας κινέζικα και οι εργαζόμενοι του εργοστασίου απλήρωτοι επί μήνες αφέθηκαν να σαπίζουν μαζί με ένα από τα μεγαλύτερα ξυλουργικά εργοστάσια που έχουν απομείνει στην Ελλάδα. Το να το πάρουν στα χέρια τους ήταν και παραμένει η μόνη λύση.

Κάτι ανάλογο συνέβη με την άλλοτε κραταιά βιομηχανία ξυλείας – την μεγαλύτερη στην Ελλάδα – ΣΕΛΜΑΝ, όπως και με την ΛΑΡΚΟ που έχουν βαλθεί κόμματα και κυβερνήσεις να την διαλύσουν και να την πουλήσουν ως σκραπ. Μάλιστα, η ΛΑΡΚΟ που εξάγει ένα από τα καλύτερης ποιότητας σιδηρονικέλια στον κόσμο σε μια παγκόσμια αγορά με τις τιμές των μετάλλων να βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα, δεν έχει καν ανάγκη να στηριχθεί πουθενά. Αν οι εργαζόμενοι έπαιρναν την απόφαση, έπαιρναν το εργοστάσιο στα χέρια τους και ανακοίνωναν ότι είναι ανοιχτοί σε συμφωνίες για το παραγόμενο σιδηρονικέλιο, ουρά θα σχηματιζόταν έξω από την πύλη του εργοστασίου. Όχι μόνο για πρώτη ύλη, αλλά και για προϊόντα μεταποίησης που συμφέρουν πάντα περισσότερο.

Παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας η μόνη λύση.

Οι εργάτες λοιπόν αυτών των εργοστασίων μαζί με το Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας αποφάσισαν ότι δεν πάει άλλο. Δεν έχει κανένα νόημα να παλεύει ο καθένας για τα δικά του αιτήματα, να νοιάζεται μόνο ή κύρια για το δικό του πρόβλημα και να ζητά απλά συμπαράσταση από τους άλλους. Αν δεν αναδειχθεί το κοινό πρόβλημα που κατατρέχει τους πάντες, τους εργάτες, τους υπαλλήλους ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, τους ελευθεροεπαγγελματίες, κοκ, δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει το οτιδήποτε.

Ποιο είναι το κοινό πρόβλημα; Οι πολιτικές που επιβάλουν οι εντολοδόχοι της τρόικας. Το καθεστώς πλήρους ασυδοσίας και απροκάλυπτης ανομίας που έχει επιβληθεί στη χώρα από μια κυβερνώσα ληστοσυμμορία, η οποία με τις πλάτες των δανειστών τοκογλύφων εξ ευρωζώνης δεν χρειάζεται πια να κρύβει το αληθινό της πρόσωπο. Διαλύουν ότι έχει απομείνει σ’ αυτή την χώρα και το πουλάνε σε τιμές σκραπ. Τα μεγάλα επιχειρηματικά κυκλώματα της ημεδαπής και της αλλοδαπής που για δεκαετίες ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις για να λεηλατούν τον κρατικό κορβανά και την ελληνική οικονομία ως σύνολο, απαιτούν τώρα τα ρέστα τους. Λεηλατήσουν απροκάλυπτα τις επιχειρήσεις τους, αρπάζουν ότι και όσα μπορούν μιας και η τύχη ολόκληρης της χώρας έχει προγραφεί από τους αφέντες της ευρωζώνης και των αγορών.

Οι εργάτες της βιομηχανίας είναι από εκείνους που τα έχουν ζήσει όλα αυτά προκαταβολικά στο πετσί τους. Γι’ αυτό και πήραν την πρωτοβουλία. Κατέλαβαν την Περιφέρεια Εύβοιας με αίτημα όχι κάποιο από τα δικά τους, αλλά με κυρίαρχο αίτημα την πολιτική ανατροπή. Να ανατραπούν οι πολιτικές αυτές μαζί με την κυβέρνηση. Να ανατραπούν εδώ και τώρα.

Το γεγονός αυτό κάνει την συγκεκριμένη κατάληψη πρωτοπόρα και μοναδική μέχρι στιγμής. Για πρώτη φορά εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα αναδεικνύει τόσο ξεκάθαρα το πολιτικό ζήτημα που απασχολεί τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας και όχι τα επιμέρους αιτήματα. Να λοιπόν μια τεράστια ευκαιρία που ανοίγεται.

Οι εργάτες κάλεσαν όλα τα άλλα εργατικά σωματεία του νομού, τους συνδικαλιστικούς φορείς και τις συλλογικότητες να ενωθούν και να αξιοποιήσουν το υπό κατάληψη κτήριο της Περιφέρειας ως διοικητήριο μιας νέας συλλογικής μορφής αγώνα που θα έχει σαν κεντρικό στόχο την ανατροπή της σημερινής πολιτικής κατάστασης με ότι συνεπάγεται αυτό. Και για γίνει αυτό απαιτείται η κινητοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας. Πώς; Με κλιμάκια ενημέρωσης πόρτα-πόρτα, μαγαζί-μαγαζί, χωριό-χωριό. Με συνδυασμένες κινήσεις κατάληψης του Δήμου, αλλά και της Εφορίας με σκοπό να σταματήσει ο φοροεισπρακτικός οδοστρωτήρας.

Σε κατάληψη της Εφορίας προχωρούν την Δευτέρα στη Χαλκίδα οι έμποροι και οι ελευθεροεπαγγελματίες της πόλης με σκοπό να χτυπήσουν το τέρας στην καρδιά του. Οι εργάτες της υπό κατάληψη Περιφέρειας μαζί με το Εργατικό Κέντρο, κάλεσαν όλους τους φορείς να συνδράμουν στην κατάληψη της Εφορίας ώστε να την μετατρέψουν σε διαρκείας και με τη συνδρομή των εφοριακών υπαλλήλων. Να πάψει ο κόσμος να πληρώνει. Να σταματήσει το κράτος και η κυβέρνηση να εισπράττει και τότε θα δούμε ποιος αντέχει περισσότερο. Εμείς ή αυτοί;

Ταυτόχρονα αποφάσισαν όλοι μαζί να συνδράμουν στην απεργία των καθηγητών με το να βρεθούν έξω από τα σχολεία την Δευτέρα το πρωί. Έστω κι αν μια τέτοια μορφή δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα. Οι εκπαιδευτικοί της περιφέρειας θα πρέπει να διδαχθούν από τους εργάτες και να αντιληφθούν ότι με απλές απεργίες δεν θα καταφέρουν τίποτε. Μόνο με λειτουργικές καταλήψεις με αποφάσεις των συλλόγων γονέων και διδασκόντων κάθε σχολείου, αλλά και με την συνδρομή όλων των άλλων φορέων και συλλογικοτήτων μπορεί να γενικευτεί ο αγώνας, να αποκτήσει μαζικότητα και διάρκεια.

Μόνο με ανοιχτά σχολεία υπό λειτουργική κατάληξη σε πόλεις όπου οι βασικές διοικητικές υπηρεσίες με πρώτες τις εισπρακτικές σαν την Εφορία, θα τελούν κι αυτές υπό κατάληξη από εργατικά σωματεία, φορείς, συλλογικότητες και γενικά τον κόσμο μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος. Κι ο στόχος σήμερα δεν μπορεί να είναι άλλος παρά μόνο ένας. Η ανατροπή των πολιτικών και της ληστοσυμμορίας που μας κυβερνά. Οι εργάτες της Χαλκίδας έδειξαν τον δρόμο. Σύντομα, σ’ όλες τις πόλεις της Ελλάδας.

Ο Δ.Καζάκης στο Maximum FM 93.6 της Αλεξανδρούπολης, την Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

Κλείσιμο εδώ και τώρα όλων των εφοριών μέχρι να πέσει η χούντα.

Του Δημήτρη Καζάκη

Θέλετε να μάθετε την αλήθεια για το που πηγαίνει η χώρα και πώς δημιουργείται το εικονικό πρωτογενές πλεόνασμα του Σταϊκούρα; Πηγαίνετε να καθίσετε για 20 με 30 λεπτά στην ουρά του δικαστικού τμήματος μιας ΔΟΥ και τότε θα αντιληφθείτε πολλά. Από 1/9 έχει δοθεί η εντολή να κατάσχονται μισθοί, συντάξεις, ενοίκια και οτιδήποτε άλλο κατατίθεται σε τραπεζικό λογαριασμό οφειλετών της εφορίας.

Μάλιστα επειδή υποτίθεται ότι οι μισθοί και οι συντάξεις είναι αναπαλλοτρίωτοι με βάση το νόμο στην Ελλάδα, η κυβέρνηση σε συνεννόηση με τις τράπεζες έχει στήσει την εξής κομπίνα. Την ημέρα κατάθεσης στο λογαριασμό της τράπεζα του ποσού του μισθού (15μερο, ή εξόφληση) ή της σύνταξης, θεωρείται ότι πρόκειται για μισθό και σύνταξη και δεν τις πειράζουν. Μόλις περάσει μια ημέρα θεωρούνται απλή κατάθεση και τώρα δεσμεύονται αυτομάτως από την τράπεζα για την εφορία.

Η κομπίνα όμως έχει κι άλλη μια πτυχή. Αν το πάρουν χαμπάρι οι δικαιούχοι και κάνουν ανάληψη του μισθού ή της σύνταξης ανήμερα προκειμένου να αποφύγουν τη δέσμευση, τότε το υπουργείο οικονομικών έχει συμφωνήσει άτυπα με τις τράπεζες να είναι στην διακριτική τους ευχέρεια η δήμευση του μισθού και της σύνταξης από την πρώτη ημέρα. Είναι παράνομη μια τέτοια πρακτική; Και λοιπόν; Τι μπορεί να κάνει ο δικαιούχος; Να ζητήσει ευθύνες από την τράπεζα; Θα τον παραπέμψει στην εντολή της εφορίας για δήμευση. Να ζητήσει ευθύνες από την εφορία; Το πολύ-πολύ να του πουν ότι είναι λάθος της τράπεζας και επομένως δεν έχουν ευθύνη οι ίδιοι.

Τι απομένει για τον δικαιούχο μισθωτό ή συνταξιούχο; Να ζητήσει αποκατάσταση. Από ποιον; Η τράπεζα λέει ότι δεν τα έχει για να τα αποδώσει γιατί τα απέδωσε στο υπουργείο. Η εφορία μπορεί μεν να αποδεχθεί το λάθος, αλλά χρήματα που δόθηκαν ακόμη κι από λάθος τρίτου στην εφορία δεν επιστρέφονται. Τι άλλο μένει; Μην πείτε για δικαιοσύνη, διότι μόνο τα ανελαστικά έξοδα προσφυγής την κάνουν απρόσιτη για την μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών και των συνταξιούχων.

Το αποτέλεσμα; Στη διάρκεια 20 λεπτών στην ουρά του δικαστικού τμήματος σε μια ΔΟΥ των Νοτίων Προαστίων προσέφεραν πολλά παραδείγματα. Ένας εργάτης βιομηχανίας είχε έρθει για να διαμαρτυρηθεί γιατί του δήμευσαν το 15μερο που του είχε καταθέσει ο εργοδότης του στην τράπεζα. Ποσό; 350 ευρώ. Η προϊσταμένη του δικαστικού τμήματος της ΔΟΥ απάντησε «λάθος της τράπεζας». «Ναι αλλά εγώ πώς θα ζήσω τώρα,» ανταπάντησε ο εργάτης. «Δεν ενδιαφέρει το Νόμο,» ανταπάντησε αφοπλιστικά η προϊσταμένη. «Μήπως, αν μπορούσατε να μου τα επιστρέψετε;» αντιπρότεινε ο εργάτης. «Μα τι λέτε; Χρήματα που δόθηκαν στην εφορία έστω κι από λάθος δεν επιστρέφονται,» απάντησε η προϊσταμένη χωρίς να αφήσει κανένα περιθώριο στον άμοιρο μεροκαματιάρη.

Δεν είχε άδικο έτσι λειτουργεί το σύστημα.

Δεύτερος εργάτης. Αυτή τη φορά της οικοδομής. Από τους τυχερούς που έχουν ακόμη δουλειά στην οικοδομή. Το πρόβλημα; Το ίδιο. Δέσμευση 15μερου από την τράπεζα προς την εφορία. Ποσό; 400 ευρώ. Ο συγκεκριμένος εργάτης ήταν με μπαστούνι μιας και ήταν τραυματίας ενώ η προφορά του παρέπεμπε μάλλον στην αλβανική καταγωγή του. Ο άνθρωπος είχε πέσει θύμα εργατικού ατυχήματος που φυσικά παρέμεινε αδήλωτο γιατί δεν ήθελε να χάσει τη δουλειά του. Τώρα του είχαν δημεύσει το 15μερο και σε απόγνωση ρωτούσε το γιατί.

Αυτή την φορά η κ. Προϊσταμένη δεν ήταν τόσο ομιλητική. Τον ξαπόστειλε λες και μίλαγε σε σκύλο. Δεν επανέλαβε καν αυτά που είχε πει στον προηγούμενο. Φαίνεται πώς η πιθανολογούμενη αλβανική του καταγωγή τον είχε μετατρέψει από φορολογούμενο πολίτη με οφειλές προς την εφορία σε υπάνθρωπο του κλώτσου και του μπάτσου. Κι επομένως δεν είχε το ίδιο δικαίωμα με όλους τους άλλους να διαμαρτύρεται για τα δεδουλευμένα του που του κλέβει με τόσο κατάφορο τρόπο η εφορία.

Μόλις έφυγε κι αυτός ο εργάτης μέσα στην απελπισία, οι υπόλοιποι που περιμέναμε με ήπιο και ευγενικό τρόπο επισημάναμε στην κυρία προϊσταμένη και στο υπόλοιπο προσωπικό ότι πρέπει να προσέχουν ιδιαίτερα την συμπεριφορά τους προς τον κόσμο. «Τον έχετε στριμώξει άγρια και δεν ξέρεις ποτέ πώς θα αντιδράσει,» τους είπαμε. «Μα δεν φταίμε εμείς,» δήλωσαν. Κι έχουν δίκιο. Όντως δεν φταίνε οι εργαζόμενοι στις εφορίες για την κλεπτοκρατική φορολογία που θέλει να εξοντώσει τους Έλληνες. «Ναι, δίκιο έχετε, αλλά για σκεφτείτε τι θα γινόταν αν ο άμοιρος με το μπαστούνι το σήκωνε και σας άνοιγε το κεφάλι για τον τρόπο που του συμπεριφερθήκατε; Ή αν μέσα στην απελπισία του αντί να αυτοκτονήσει έρθει με ένα δίκαννο και πάρει δεν ξέρω κι εγώ πόσους μαζί του;» Και μόνο η σκέψη νομίζω ότι συνέφερε την κ. Προϊσταμένη και όσους άλλους από τους εργαζόμενους του τμήματος είχαν μια κάπως μπλαζέ αντιμετώπιση των φορολογουμένων που περίμεναν στη γραμμή.

Μπορεί οι Έλληνες να έχουν αναδείξει την αυτοχειρία σε νέο εθνικό σπορ, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε αλλάζουν τα πράγματα. Ιδίως τώρα που οι περισσότεροι έχουν φτάσει στο αμήν.

Στη σειρά ήταν και μια πολυμελής οικογένεια που κατόρθωνε μέχρι σήμερα να τα βγάζει πέρα με κάποια ενοίκια από ακίνητα. Χωρίς εισόδημα από την δουλειά τους οι δυο ελευθεροεπαγγελματίες γονείς εδώ και δυο χρόνια προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα με τα ενοίκια ως μοναδικό έσοδο. Η εφορία αποφάσισε να τα δημεύσει. Το αποτέλεσμα να μείνει η οικογένεια χωρίς κανένα έσοδο και σε αδυναμία ακόμη και να πουλήσει τα ακίνητα, που έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατο να πουληθεί. Στην εύλογη ερώτηση «μα καλά πώς θα ζήσουμε με τέσσερα παιδιά,» δόθηκε η εξίσου εύλογη απάντηση: «Ο Νόμος κυρία μου προβλέπει πρώτα την εξόφληση της εφορίας και όλα τα άλλα έπονται.»

Η ζωή δηλαδή της οικογένειας και των παιδιών έπονται της εφορίας. Μάλιστα. Κι εμείς θα πρέπει να το δεχτούμε και να υπομείνουμε την μοίρα σας ως γνήσιοι ραγιάδες. Παρεμπιπτόντως, αυτές οι λογικές φορολογίας δεν ίσχυαν ούτε επί Σουλτάνου, αλλά ποιος νοιάζεται.

Μια άλλη γιαγιά, ζωή να ‘χει, ζούσε με μια σύνταξη και είχε έρθει να ρωτήσει το εξής: «Ξέρετε, βρίσκομαι ήδη σε ρύθμιση για τις παλιότερες οφειλές και τώρα μου ήρθε ο νέος φόρος. Μεγαλύτερος από τον παλιό. Εγώ ζω με μια σύνταξη που ίσα-ίσα φτάνει να πληρώνω τις δόσεις της ρύθμισης, πώς θα μπορέσω να πληρώσω και τη νέα οφειλή;» Η απάντηση ήταν χαρακτηριστική: «Είναι αδιάφορο για την εφορία και το νόμο.»

Εκεί πετάχτηκε κάποιος και ρώτησε επιτέλους φωναχτά αυτό που αναρωτιόνταν όλοι: «Ε, ωραία κι αν δεν πληρώσουμε τι θα γίνει;» Η απάντηση της προϊσταμένης ήταν αφοπλιστική: «Οι εντολές που έχουμε είναι πρώτα να κατάσχουμε ότι διαθέσιμο εισόδημα έχετε, μισθό, σύνταξη, ενοίκια, ή ότι άλλο έχετε στην τράπεζα ως κατάθεση. Αν δεν επαρκεί, τότε θα προχωρήσουμε σε πλειστηριασμό των ακινήτων σας. Αν κι αυτό δεν επαρκεί, τότε θα κινήσουμε ποινική διαδικασία, δηλαδή σύλληψη και φυλάκιση για χρέη προς το δημόσιο.»

Αν όμως προλάβει ο ένοχος να κάνει ρύθμιση τότε γλυτώνει προσωρινά. Με τις ρυθμίσεις δεν θα ασχοληθούμε γιατί είναι σαν να κάνεις ρύθμιση με τον Σάιλοκ. Τρομακτικές χρεώσεις, δόσεις που δεν μπορείς να πληρώσεις, τόκοι και πανωτόκια με χρονοδιαγράμματα κρεμάλας. Το να κάνεις ρύθμιση ισοδυναμεί με το να βάλεις τη θηλιά εσύ ο ίδιος στο λαιμό σου και της οικογένειάς σου.

Δεν χρειάζεται να δούμε τα στοιχεία για να πειστούμε ότι δεν πάει άλλο. Στο επτάμηνο Ιανουάριος – Ιούλιος του 2013 οι συνολικές οφειλές προς την εφορία ξεπέρασαν τα 57.963 εκατ. ευρώ. Στο οκτάμηνο εκτιμάται ότι ξεπέρασαν το 60 δις ευρώ. Το 2011 σε ετήσια βάση το σύνολο των οφειλών προς την εφορία έφτασε τα 44.891 εκατ. ευρώ. Το 2012 έφτασε τα 55.130 δις ευρώ. Το νέο χρέος που προστέθηκε μέσα στο επτάμηνο του 2013 είναι 4,8 δις ευρώ. Αν εξαιρέσουμε τις πτωχευμένες επιχειρήσεις, το σύνολο των οφειλών προς το δημόσιο ανέρχεται σχεδόν σε 48 δις. Δηλαδή αντιστοιχούν κατά μέσο περίπου 8 χιλιάδες ευρώ οφειλές ανά φορολογούμενο. Πώς είναι δυνατόν να πληρωθούν αυτές οι οφειλές; Από τη στιγμή μάλιστα που αυξάνουν διαρκώς τα φορολογικά βάρη και επομένως οι οφειλές.

Φαντάζεστε να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και οι κυβερνώντες να πετύχουν πρωτογενές πλεόνασμα; Φαντάζεστε τι έχουν να κάνουν προκειμένου να το διατηρήσουν και να το αυξήσουν όπως απαιτεί η τρόικα; Πρωτογενές πλεόνασμα σε συνθήκες ύφεσης, συρρίκνωσης της οικονομίας και των εισοδημάτων μπορεί να επιτευχθεί μόνο με λεηλασία σε βάρος της κοινωνίας και με ραγδαία υποβάθμιση υποδομών και υπηρεσιών. Και πάλι το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι εικονικό, προϊόν δημοσιονομικού μαγειρέματος, αλλά το κυνήγι του κοστίζει ήδη ζωές, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές.

Κι αυτό πρέπει να σταματήσει. Ο τρόπος είναι ένας. Να κλείσουμε τις εφορίες. Να κατεβάσουμε ρολά στον εισπρακτικό μηχανισμό για ένα μήνα και θα δείτε πώς πέφτει αυτή η κυβέρνηση. Τον πρώτο λόγο έχουν οι εργαζόμενοι στις εφορίες. Τώρα που η κοινωνία ξυπνά σιγά-σιγά από τον λήθαργο. Τώρα που την έχουν οδηγήσει στον αφανισμό οι εργαζόμενοι στις εφορίες έχουν τρομακτική ευθύνη. Οφείλουν να κάνουν το βήμα. Να προχωρήσουν σε κατάληψη των εφοριών και νέκρωση του εισπρακτικού συστήματος. Όχι μόνοι τους. Μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία.

Δεν χρειάζεται να κάνουν πολλά. Άλλωστε στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Αφού τους χρησιμοποιήσουν ως ανάχωμα στο λυντσάρισμα της κοινωνίας, μετά θα τους δείξουν την πόρτα για να αναλάβουν ιδιώτες σε συνεργασία με τις τράπεζες. Αυτός είναι κι ο λόγος που μειώνονται διαρκώς και οι ΔΟΥ. Το ξέρουν καλά αυτό οι εργαζόμενοι στις εφορίες. Γι’ αυτό και δεν έχουν άλλη επιλογή, αν το καλοσκεφτούν. Μόνο μία: κλείσιμο των εφοριών μέχρι νεωτέρας μαζί με την συνεπικουρία της υπόλοιπης κοινωνίας. Κλείσιμο μέχρι να πέσει το καθεστώς. Στο χέρι μας είναι για γλυτώσουμε μια και καλή.  

Εκτροχιάστε τις ιδιωτικοποιήσεις

Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών κατά των ιδιωτικοποιήσεων:

Εκτροχιάστε τις ιδιωτικοποιήσεις από infowar

Μια θαυμάσια ευκαιρία για να ξεμπερδέψουμε μια και καλή.

Του Δημήτρη Καζάκη

Σε απεργιακό πυρετό βρίσκονται οι εργαζόμενοι στους χώρους της ανώτατης εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα καθώς δεν είναι μόνο το κλείσιμο νοσοκομειακών μονάδων και κλινικών του δημοσίου, αλλά και η επερχόμενη κατάργηση πολλών από τα πρώην ιατρεία του ΙΚΑ. Ο ΕΟΠΥΥ άλλωστε βρίσκεται στο καναβάτσο και επιβιώνει μόνο και μόνο για να καταστρέψει κάθε έννοια πρωτοβάθμιας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για το λαό. Μαζί με όλους αυτούς έχουμε τους εργαζόμενους στα εργοστάσια που κλείνουν, βάζουν λουκέτο, ή ξεπουλιούνται όπως π.χ. το σύνολο της υφιστάμενης αμυντικής βιομηχανίας. Κι ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό μιας και το κυνήγι για το άπιαστο όνειρο του πρωτογενούς πλεονάσματος, έχει μετατραπεί στον χειρότερο εφιάλτη όλων των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Όμως, πώς γίνεται κι αυτός ο απεργιακός πυρετός σε τόσους κλάδους δεν φέρνει το ποθητό αποτέλεσμα; Γιατί οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις μέχρι σήμερα δεν έχουν φέρει κάποιο αποτέλεσμα εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής; Ο λόγος είναι απλός. Διότι ο κάθε τομέας, ο κάθε κλάδος εργαζομένων περιορίζεται αυστηρά στα δικά του κλαδικά ή εξειδικευμένα αιτήματα. Κι έτσι δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα συμπόρευσης και συντονισμού με άλλους κλάδους. Τι θέλουν οι εργαζόμενοι της ΕΛΒΟ και των άλλων αμυντικών βιομηχανιών; Να μην πουληθούν τα εργοστάσια και να κρατήσουν τη δουλειά τους. Τι θέλουν οι εκπαιδευτικοί; Να μην γίνουν απολύσεις. Και πάει λέγοντας.

Είναι ποτέ δυνατόν να υπάρξει αποτέλεσμα όταν ο κάθε εργαζόμενος που κινητοποιείται κοιτά την πάρτη του; Είναι ποτέ δυνατόν να κερδίσουν το οτιδήποτε σήμερα οι εργαζόμενοι όταν ο κάθε κλάδος κοιτά μόνο τα δικά του; Και είναι ποτέ δυνατόν να κερδίσουν την συμπαράσταση της κοινωνίας ευρύτερα, αν δεν αποδείξουν ότι νοιάζονται πρωτίστως για την κατάσταση που βαραίνει όλο τον λαό και δεν αγωνίζονται απλά για να εξαιρεθούν από την λαίλαπα που ισοπεδώνει τους πάντες;

Είναι τραγικό να το σκεφτεί κανείς. Πάνω από τρία χρόνια τώρα η κοινωνία σχεδόν στο σύνολό της συνθλίβεται από τις πολιτικές ενός ανάλγητου καθεστώτος που παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου έχει οδηγήσει στην απελπισία την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Τι άλλο θέλει κανείς για να πειστεί ότι η κυβέρνηση και κυρίως οι ξένοι δανειστές δεν χωρατεύουν; Τι άλλο θέλει κανείς για να αντιληφθεί ότι μπροστά στον οδοστρωτήρα που ανεβάζει ταχύτητα, εσύ δεν μπορείς να πηγαίνεις με αμυντικά αιτήματα που καταλήγουν, όχι εμένα, όλους τους άλλους ναι, αλλά όχι εμένα;

Και μετά από τρία χρόνια γενικών απεργιακών κινητοποιήσεων, τι άλλο θέλει κανείς για να πειστεί ότι με κλασσικές συνδικαλιστικές πρακτικές και απεργίες δεν πρόκειται να πετύχει τίποτε απολύτως. Μόνο μάχες για το θεαθήναι, για την τιμή των συνδικαλιστών όπλων, που δεν αφορούν κανέναν εργαζόμενο. Θέλει μεγάλη ευφυΐα; Θέλει επίσης μεγάλη ευφυΐα για το ποια θα είναι η κατάληξη; Χαμηλή συμμετοχή, αδιαφορία της κοινωνίας και ήττα, ή μάλλον πανωλεθρία γιατί τώρα πια έχει μπει στον ντορβά η ίδια η επιβίωση του εργαζομένου τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στον δημόσιο τομέα.

Πάρε π.χ. τους εκπαιδευτικούς. Μαθαίνουμε ότι οι ΕΛΜΕ κατά πλειοψηφία ψηφίζουν πενθήμερες κυλιόμενες απεργίες με σκοπό να κλείσουν τα σχολεία. Μα αυτό είναι το θέμα; Να κλείσουν τα σχολεία; Αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να κρατήσουν ανοιχτά τα σχολεία και να μην κάνουν μαθήματα. Αντίθετα τα σχολεία οφείλουν να είναι ανοιχτά να πηγαίνουν οι μαθητές και οι γονείς τους ώστε να ενημερώνονται για την κατάσταση. Να γίνονται διαρκώς εκδηλώσεις μέσα στο σχολείο, πολιτιστικές και πολιτικές. Να ανοίξουν πολιτικές συζητήσεις όπου θα συμμετάσχουν μαθητές και γονείς. Τα σχολεία οφείλουν να μετατραπούν σε κέντρα αγώνα σε κάθε γειτονιά για όλο τον κόσμο.

Κι οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να είναι εκεί. Παρόντες όλοι τους. Να μια θαυμάσια ευκαιρία να δείξουν σε μαθητές και γονείς πώς θα πρέπει να είναι το πραγματικό δημόσιο σχολείο, τι σόι μόρφωση πρέπει να προσφέρει. Να μάθουν στα παιδιά αυτά που κανένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα δεν τους επέτρεψε ποτέ. Μόνο έτσι θα πείσουν την κοινωνία ότι δεν αξίζει να απολυθούν, ότι είναι χρήσιμοι όσο κανείς άλλος για την μέση ελληνική οικογένεια, ότι ασκούν λειτούργημα ως εκπαιδευτικοί. Αν μπορούν μάλιστα να πείσουν τους γονείς, δηλαδή του συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, να πάρουν στα χέρια τους την λειτουργική κατάληψη του σχολείου, τότε ακόμη καλύτερα γιατί οι εκπαιδευτικοί τυπικά δεν θα εμφανίζονται ως απεργοί κι έτσι δεν θα χάνουν μεροκάματα.

Είναι τόσο δύσκολο να γίνει; Έχουμε αντιληφθεί ότι παλεύουμε για τη ζωή μας; Έχουμε αντιληφθεί ότι το δίλλημα δεν είναι απόλυση τώρα ή αργότερα, αλλά ζωή ή θάνατος; Κι αν μια τέτοια κινητοποίηση των εκπαιδευτικών που δεν θα έχει ως κεντρικό αίτημά της τις απολύσεις, τις μειώσεις, κλπ του κλάδου, αλλά την ανατροπή της σημερινής κατοχής για να γλυτώσει ολόκληρη η κοινωνία, συντονιστεί με τις κινητοποιήσεις των άλλων κλάδων, τότε πόσο πιστεύεται ότι θα κρατήσει αυτή η κυβέρνηση; Πόσο πιστεύεται ότι θα μπορεί να κρατηθεί αυτή η πολιτική;

Μα θα μου πείτε οι συνδικαλιστές δεν θέλουν. Ποιος του χέ… τους συνδικαλιστές; Ποιος είναι τόσο ανόητος για να τους πιστεύει και να τους ανέχεται ακόμη και σήμερα; Μετά από τόσα και τόσα; Οι καλύτεροι από δαύτους παίζουν το παιχνίδι της προσωπικής προβολής και της κοινοβουλευτικής έδρας. Το παίζουν ήρωες μπροστά στις κάμερες μόνο και μόνο για να διεκδικήσουν κατόπιν την υποστήριξη από κάποιον κομματικό μηχανισμό, ή κάποια έδρα στο κοινοβούλιο. Είναι ποτέ δυνατό άνθρωποι στα συγκαλά τους να τους εμπιστεύονται τη ζωή τους, τα παιδιά τους, τα όνειρα και τις ελπίδες τους;

Δείτε τι έκαναν στο Μετρό, στην ΕΡΤ και παντού αλλού όπου κράτησαν τα ηνία οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Φούμαρα και κουβέντες του αέρα του στυλ «εμένα θα με πάρουν σηκωτό», «εδώ θα γίνει το νέο Πολυτεχνείο», κοκ κι όταν έρχεται η ώρα της σύγκρουσης άλλος κρύβεται στο πόρτ παγκάζ αυτοκινήτου για να αποφύγει τη σύλληψη κι άλλος ετοιμάζεται να φωτογραφηθεί με χειροπέδες προκειμένου να το εξαργυρώσει στο πολιτικό αλισβερίσι για κάποια έδρα. Δεν τους ξέρουμε; Τώρα θα τους μάθουμε;

Συντονιστικά αγώνα μέσα από συνελεύσεις εργαζομένων παρά και ενάντια στις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Αυτή είναι η απάντηση. Η μόνη απάντηση που μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Συντονιστικά αγώνα όχι μόνο στον κλάδο, ή στον χώρο δουλειάς, αλλά και διακλαδικά που θα εξασφαλίσουν την ενότητα και τον συντονισμό των δράσεων σε όλους τους χώρους και όλους τους κλάδους. Οι εργαζόμενοι του ΕΜΠ έκαναν την πρώτη κίνηση. Ξεπέρασαν κομματικές σκεβρώσεις και εντεταλμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, συγκρότησαν το δικό τους συντονιστικό στη βάση μιας πρωτοφανούς ενότητας από τα κάτω και ξεκίνησαν. Ήδη βρίσκονται σε αναζήτηση συντονισμού με την λειτουργική κατάληψη της ΕΡΤ και τους άλλους χώρους δουλειάς. Είναι σίγουρο ότι θα τους ακολουθήσουν και οι εργαζόμενοι σε άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Στο κάτω-κάτω της γραφής τι έχουν να χάσουν; Αν όμως ενωθούν και πετάξουν στην άκρη τα κομματόσκυλα του συνδικαλισμού έχουν να κερδίσουν τη ζωή τους.

Πρέπει να είναι σε όλους καθαρό. Καμιά πολιτική και συνδικαλιστική ηγεσία δεν ενδιαφέρεται για το πώς θα καταλήξει αυτή η μάχη. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το σόου που προσφέρει στις κάμερες μια διαδήλωση αγανακτισμένων σε κλειστά κομματικά και συνδικαλιστικά μπλοκ. Δείτε για παράδειγμα τις γελοιότητες της Θεσσαλονίκης με αφορμή τη ΔΕΘ. Τα συλλαλητήρια θα γίνουν σε τέσσερα σημεία στις 18:00. Στο άγαλμα του Βενιζέλου καλούν η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, το ΕΚΘ και η ΕΔΟΘ. Στην Πλατεία Αριστοτέλους το ΠΑΜΕ. Στην Καμάρα οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και στην πλατεία Αγίας Σοφίας οι επιτροπές κατοίκων της Χαλκιδικής που αντιτίθενται στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές. Θα κάνουν την περατζάδα τους ερήμην της κοινωνίας και των εργαζομένων. Θα χαιρετίσει ο κ. Τσίπρας τους δικούς του, θα πουλήσει φούμαρα δια πάσα νόσο και μαλακία. Το ίδιο θα κάνουν και οι άλλοι αρχηγοί. Ο Παναγούπουλος μαζί με τις ξεπουλημένες ηγεσίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ θα δείξουν ότι έκαναν ότι μπορούσαν και το πανηγύρι θα λήξει όπως άρχισε.

Κανείς τους δεν θέλει την αναμέτρηση. Κανείς τους δεν θέλει να ανατραπεί αυτή η πολιτική και κυρίως κανείς τους δεν θέλει την ανατροπή του καθεστώτος. Χωρίς αυτό δεν έχουν λόγο ύπαρξης κι αυτοί οι ίδιοι. Μόνο κινητοποιήσεις και απεργίες για το θεαθήναι που θα λήγουν άδοξα εντείνοντας την απελπισία των εργαζομένων στο σύνολό τους. Αυτό θέλουν. Μόνο έτσι μπορούν να φανούν σωτήρες στις επόμενες εκλογές. Κι αν τους ρωτήσεις; Η απάντηση είναι έτοιμη: μα ο κόσμος δεν είναι ώριμος, δεν είναι έτοιμος. Κι έτσι ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται μέχρι η συσσωρευμένη οργή του λαού και ο πόνος του να τον σπάσει οριστικά.

Ποιος πιστεύει στ’ αλήθεια ότι μπορεί να έχει αποτέλεσμα μια κινητοποίηση ή μια απεργία σήμερα που έχει κάποιο κλαδικό ή επιμέρους αίτημα; Ποιος πιστεύει στ’ αλήθεια ότι μπορεί να γλυτώσει από την λαίλαπα μόνο και μόνο αν περιοριστεί στο καβούκι του; Ποιος γλύτωσε έτσι; Κι όποιος εξαιρέθηκε προσωρινά της μηχανής του κιμά, πόσο ηλίθιος πρέπει να είναι για να μην καταλαβαίνει ότι στην επόμενη γωνιά είναι η σειρά του; Γιατί επιτρέπουμε να μας εμπαίζουν πολιτευτές της κακιάς ώρας και συνδικαλιστές του πάρε-δώσε; Γιατί με τέτοια ευκολία παραδινόμαστε σε μηχανισμούς που χρόνια τώρα μας πουλάνε στην πρώτη ευκαιρία;

Όπως και να έχει, αυτός ο Σεπτέμβρης δημιουργεί μια μεγάλη ευκαιρία. Να ξεμπερδέψουμε μια και καλή με το καθεστώς. Όχι περιμένοντας τις όποιες εκλογές και μετρώντας κάθε μέρα τις εκατόμβες των θυμάτων που συσσωρεύονται, αλλά με πρωτοβουλία των ίδιων των εργαζομένων να πέσει η κυβέρνηση και να μην επιτρέψουν σε κανέναν άλλο να κυβερνήσει στο όνομά τους και ερήμην τους. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία.

Το πώς θα γίνει αυτό το είπαμε ήδη. Συντονιστικά αγώνα ανά χώρο δουλειάς και κλάδο που θα εκλέγεται απευθείας από τις συνελεύσεις των εργαζομένων. Συντονισμός κλάδων και χώρων εργασίας με διασυντονιστικές επιτροπές και κοινές δράσεις. Λειτουργικές καταλήψεις παντού ώστε σχολεία, επιχειρήσεις, υπηρεσίες, νοσοκομεία, ιατρεία, μεταφορές, κοκ να είναι πρόσφορα στο πλατύ κοινό, να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην κοινωνία και ταυτόχρονα να καλούν σε συμπαράσταση και συμπαράταξη.

Κοινά αιτήματα. Πράγμα πολύ βασικό. Δεν μπορεί να υπάρξει ούτε καν στοιχειώδης συντονισμός και κοινή δράση εργαζομένων, αλλά και κοινωνίας, αν δεν υπάρξουν κοινά αιτήματα. Κι αυτά δεν μπορεί να είναι άλλα από την ανατροπή της κυβέρνησης και των πολιτικών της. Πρέπει επιτέλους να δώσουμε να καταλάβουν ακόμη και στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες που κάνουν πώς δεν το καταλαβαίνουν ότι από κοινού εργαζόμενοι και κοινωνία δεν θα επιτρέψουν στους τοκογλύφους να λυντσάρουν την χώρα για να της αρπάξουν τα τιμαλφή. Αυτό είναι το πρώτιστο που χωρίς αυτό οτιδήποτε άλλο δεν έχει καν νόημα.

Πρέπει όλοι μας να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν παλεύουμε για να μην πάθουμε αυτά που έπαθαν άλλοι κλάδοι εργαζομένων. Δεν παλεύουμε για να κρατηθούμε στη μιζέρια έναντι του διπλανού μας. Δεν μας αρκεί ένα ξεροκόμματο από το καθόλου. Παλεύουμε για να αποκατασταθούν οι αδικίες και να δικαιωθούν τα εκατομμύρια θύματα αυτού του καθεστώτος. Παλεύουμε μέχρι τέλους, μέχρι να ανατραπεί το καθεστώς. Γι’ αυτό όχι μόνο απεργούμε, κάνουμε λειτουργική κατάληψη σε σχολεία, νοσοκομεία, ιατρεία, υπηρεσίες, μεταφορές και επιχειρήσεις, αλλά σταματάμε επίσης να πληρώνουμε τράπεζες και εφορίες.

Τι νόημα έχει η απεργία και μάλιστα με προοπτική διαρκείας χωρίς να θέτεις ανοιχτά σ’ όλους τους εργαζόμενους την ανάγκη να σταματήσουν να πληρώνουν τράπεζες και εφορίες; Πόσο μπορεί να αντέξει ένας απεργός ή απολυμένος σε λειτουργική κατάληψη, όταν έχει να πληρώνει όλα αυτά; Η πολιτική ή συνδικαλιστική ηγεσία που δεν θέτει το θέμα αυτό ανοιχτά και δεν συνδυάζει τις κινητοποιήσεις με αυτή την αναγκαία δράση, το κάνει μόνο και μόνο για έναν λόγο: δεν θέλει με τίποτε να πετύχει η κινητοποίηση. Θέλει μια απεργία όπως τόσες άλλες, μόνο για το άει σιχτίρ του κόσμου, μόνο για το θεαθήναι και μόλις οι εργαζόμενοι δεν αντέχουν άλλο να έχει το άλλοθι για να ενδώσει.

Δεν πληρώνουμε λοιπόν τίποτε και καλούμε ανοιχτά ολόκληρη την κοινωνία να μας μιμηθεί. Δεν έχουμε να χάσουμε απολύτως τίποτε. Η κυβέρνηση και τα αφεντικά της θα χάσουν. Και θα χάσουν μια και καλή. Αν οι κλάδοι και οι χώροι δουλειάς που βρίσκονται τώρα σε πυρετό κινητοποιήσεων αποφασίσουν από κοινού να σταματήσουν τις πληρωμές προς τράπεζες και εφορία για τουλάχιστον όσο κρατήσουν οι κινητοποιήσεις, πόσο πιστεύεται ότι θα αντέξει η κυβέρνηση; Ένα μήνα, δυο μήνες; Και τι θα γίνει αν ενωθούν οι εργαζόμενοι με την κοινωνία με κοινές δράσεις και αιτήματα; Πόσο θα αντέξει αυτό το καθεστώς; Πόση ζωή του δίνεται; Εγώ στοιχηματίζω ότι δεν μπορεί να κρατήσει πάνω από μήνα.

Τι έχουμε να χάσουμε λοιπόν; Τι θα πάθουμε αν σταματήσουμε να πληρώνουμε γι’ αυτό το διάστημα; Τίποτε. Το καθεστώς ωστόσο θα υποστεί τέτοιους τριγμούς που δεν θα του επιτρέψουν να σταθεί. Να γιατί έχουμε μπροστά μας μια θαυμάσια ευκαιρία. Αρκεί να μην μας παρασύρουν οι γνωστές κομματικές και συνδικαλιστικές καμαρίλες. Ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε. Αρκεί να πιστέψουμε στη δύναμή μας και στην ενότητά μας. Κι όλα τα άλλα είναι πανεύκολα. Μπορούμε μέσα στο επόμενο μήνα ή δίμηνο το πολύ να έχουμε αλλάξει τη ζωή μας και όλοι μας να ζούμε την απαρχή του δρόμου για μια καλύτερη ζωή σε μια νέα Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα που θα ανήκει αποκλειστικά και κατά κυριότητα στον εργαζόμενο Έλληνα.

Αυτό είναι το νόημα της γενικής πολιτικής απεργίας που πρεσβεύει εξαρχής το ΕΠΑΜ κι αυτή η μάχη είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για να γίνει το αίτημα αυτό κτήμα πολύ πλατιών μαζών της κοινωνίας. Η κυβέρνηση αισθάνεται ασφαλής. Έριξε το γάντι και περιμένει. Στους εκπαιδευτικούς είπε ότι δεν πρόκειται να τους επιστρατεύσει. Υπολογίζει στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες που θα κάνουν για ακόμη μια φορά τα δικά τους με αποτέλεσμα να εκφυλιστούν οι απεργίες και να ξεσηκωθεί η κοινή γνώμη εναντίον τους. Και τότε θα δουλέψουν οι κυνόδοντες της κυβέρνησης. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα καταγγείλουν με θέρμη και έπειτα θα κάτσουν στ’ αυγά τους περιμένοντας τις δημοσκοπήσεις για να δουν πόσα οιονεί ψηφαλάκια εισέπραξαν επενδύοντας στην απελπισία και το αδιέξοδο του κόσμου. Το παιχνίδι είναι γνωστό από παλιά και είναι πολύ καλά στημένο και από τις δυο πλευρές.

Όμως αυτή την φορά μπορούμε να κάνουμε την έκπληξη. Ποιοι; Όλοι εμείς που είμαστε τα θύματα αυτής της κατάστασης. Μπορούμε να τα καταφέρουμε γρήγορα, εύκολα και απλά. Τόσο γρήγορα, εύκολα και απλά όσο να πεις κύμινο, όπως έλεγε η γιαγιά μου. Κι οι γιαγιάδες όπως ξέρουμε όλοι μας είναι πάντα σοφές. Αρκεί να μην παίξουμε το παιχνίδι τους και να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα.

Να ενωθούμε όλοι σε μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας με λειτουργικές καταλήψεις σχολείων, νοσοκομείων, ιατρείων, υπηρεσιών και επιχειρήσεων που θα οδηγήσει μέσα σ’ ένα με δυο μήνες στην κατάρρευση αυτού του τρισάθλιου καθεστώτος. Ας φτιάξουμε τα συντονιστικά αγώνα από τις συνελεύσεις των εργαζομένων και ας αναδείξουμε τα κοινά πολιτικά αιτήματα που μπορούν να ενώσουν όλους τους εργαζόμενους και την κοινωνία. Ας σταματήσουμε να πληρώνουμε τράπεζες και εφορίες όσο κρατούν οι κινητοποιήσεις και τα υπόλοιπα είναι περίπατος για εμάς και κόλαση για το καθεστώς.

Στάσου, ηρέμισε, διώξε για λίγο τις φοβίες σου και σκέψου. Αντιλαμβάνεσαι πόσο εύκολο είναι να τους ρίξουμε; Φαντάσου ότι μπορείς μέσα σε έναν ή δυο μήνες να έχεις γλυτώσει από τα χρέη τη εφορίας και των τραπεζών, να έχεις γλυτώσει από την ανεργία και τα μεροκάματα πείνας σε δουλειές χωρίς μέλλον. Να γιορτάζεις τον λυτρωμό της χώρας σου σ’ ένα γλέντι ατόφια ελληνικό και τρικούβερτο. Το φαντάζεσαι;

Μην ανησυχείς για τους άλλους. Να ανησυχείς μόνο για τον εαυτό σου. Αυτός είναι πάντα ο αδύναμος κρίκος. Τι είναι ένα με δυο μήνες; Δεν μπορείς να αντέξεις ένα με δυο μήνες, όταν υπομένεις την κόλαση επί τρία συναπτά χρόνια κι όταν σε περιμένει ο όλεθρος το επόμενο διάστημα αν κάτσεις με σταυρωμένα χέρια; Τι φοβάσαι; Τα χημικά, οι πραιτοριανοί και οι προβοκάτορες του καθεστώτος δεν μπορούν να σου κάνουν τίποτε όταν τόσα σχολεία, νοσοκομεία, υπηρεσίες και επιχειρήσεις θα βρίσκονται υπό λειτουργική κατάληψη και θα αποτελούν τα κέντρα του αγώνα για ολόκληρη την κοινωνία. 

Έλα, ας τους τελειώνουμε μια και καλή. Όλους τους. Η χώρα και η ζωή μας ανήκει δικαιωματικά. Δεν μας την παραχωρεί κανείς τους. Την κερδίζουμε μόνοι μας, με το θάρρος, τον αγώνα και τη δουλειά μας. Δεν είμαστε εμείς τα παράσιτα. Αυτοί είναι. Ήρθε η ώρα να τους ξεφορτωθούμε γιατί το δέντρο της κοινωνίας οφείλει πάντα να θάλλει ολοζώντανο, καταπράσινο και γεμάτο με ολόφρεσκους καρπούς.

«Φρένο» από την Ελληνική νομοθεσία σε επαναστατικό όχημα του Πολυτεχνείου Κρήτης

Το αυτοκίνητο είναι 100% ελληνικής σύλληψης, σχεδίασης και κατασκευής και «γεννήθηκε» στα εργαστήρια του Πολυτεχνείου Κρήτης από μια ομάδα προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών. Κινείται με υδρογόνο και με εξωπραγματικές επιδόσεις στην εξοικονόμηση ενέργειας, αφού χρειάζεται ένα λίτρο καύσιμου για 434 χιλιόμετρα!

Το Eco Racer θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει στη μαζική παραγωγή με κάποιες τροποποιήσεις, ακόμη και με κόστος κάτω των 10.000 ευρώ, ώστε να κατασκευάζεται πλήρως στη χώρα μας και να εξάγεται, αλλά οι αγκυλώσεις της ελληνικής νομοθεσίας, αποτελούν τροχοπέδη στην εμπορική του εξέλιξη, ακόμα κι αν εμφανιστεί επενδυτής για να χρηματοδοτήσει το project… 

 

Το αμάξωμα του Eco Racer είναι κατασκευασμένο από ανθρακονήματα για να έχει χαμηλό βάρος, διαθέτει σασί αλουμινίου από ειδικά κράματα και κινείται από κυψέλες υδρογόνου, είναι αθόρυβο, και αυτό που παράγει ως αποτέλεσμα της κίνησης του είναι απλώς νερό, δηλαδή εκπέμπει μηδενικούς ρύπους. Το όχημα έχει διαπρέψει σε δοκιμασίες ασφάλειας και οικονομίας και έχει πάρει παγκόσμια την δεύτερη θέση.

 

Πηγή: Λόγιος Ερμής

Χανιά | Συλλαλητήριο αύριο Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου κατά του πολέμου στη Συρία

Στην ανοικτή συνέλευση των μαζικών φορέων που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 29 -8 στον προαύλιο χώρο του 1ου Γυμνασίου τέθηκε το ζήτημα της διοργάνωσης μαζικού συλλαλητηρίου ενάντια στην επαπειλούμενη επέμβαση των αμερικανονατοϊκών στη Συρία και ενάντια στη χρήση της βάσης της Σούδας στην επέμβαση.

Αναλυτικά η απόφαση:
Αυτές τις μέρες με πρόσχημα τη χρήση χημικών όπλων στο μέτωπο της Συρίας ετοιμάζεται μια ακόμα «ανθρωπιστική» επέμβαση ενάντια στον πολύπαθο λαό της. Μια επέμβαση που  αντιβαίνει σε κάθε έννοια του Διεθνούς Δικαίου και μόνο στόχο έχει να εξυπηρετήσει τα γεωστρατηγικά  σχέδια  του ΝΑΤΟ  και των πιο ακραίων δυνάμεων του διεθνούς κεφαλαίου. Η Βάση της Σούδας για μια ακόμα φορά μετά το Ιράκ και τη Λιβύη πρόκειται να γίνει το κύριο ορμητήριο αυτών των επιθέσεων. Το  ΔΣ της ΕΛΜΕ Χανίων καλεί στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που διοργανώνει μαζί με άλλους φορείς αύριο Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου στις  20.00 στη Δημοτική Αγορά Χανίων.

Πηγή: ZARPA.GR